ภ

The producer of anime film "Your Name.", Koichiro Ito, has been sentenced to ONLY 4 years in prison. Prosecutors revealed that he had been engaging in sex with over 100 underage girls, whom he had met on Twitter, for the past 11 years.

these people are supporting someone accused of rape and incest that started when the victim was 12 and continued until he was 24.

อันนี้น่าจะเป็นสิ่งที่คนไม่เคยติ่งญี่ปุ่นไม่เข้าใจ อาจไม่คิดว่ามันมีอยู่บนโลก และคิดว่าไม่มีประเทศไหนในโลกให้ได้ด้วย5555 —แต่ละค่ายมีวัฒนธรรมการติ่งของตัวเอง *ชัดเจน* ทำให้เมิร์ชแต่ละค่ายที่ทำออกมาขายมันต่างกันไปด้วย —ใช่ฮะ! เมิร์ชนั้นส่งผลต่อการดูคอนเสิร์ตด้วย เพราะแต่ละค่ายอนุญาตให้เอาพร้อบเข้าคอนไม่เหมือนกัน —แม้จะภายใต้คำว่าJ-pop แต่เราไม่ได้มีแค่ป้อบกับฮิปฮอป เรามี >>วงไอดอล, บอย/เกิร์ลกรุ้ป, บอยแบนด์, วงvocals+performers(คนเต้นไม่จำเป็นต้องร้อง), วงผสมช-ญ, วงvocals+dance(จำนวนเมนร้อง+เต้นเท่ากัน), ไปจนถึงวงแบนด์, วงทรีโอ้, จิกกะไอดอล, และอื่น ๆ อีกนับไม่ถ้วน ที่เราไม่เรียกรวมกันด้วยชื่อเดียวกันเด็ดขาด —บางค่ายมีการแบ่งเด็กเป็นคันโต/คันไซ ซึ่งก็ทำให้วัฒนธรรมการติ่งภายในค่าย การเชียร์ ภาษาที่ใช้ และอื่น ๆ เองก็ต่างกันไปในค่ายด้วย —ทำเนียมปฏิบัติต่างกันหมด แต่ละค่ายมีลิมิตในการเข้าถึงศิลปินที่ต่างกัน บางค่ายมีเซนท์ออฟ ไฮบาย ไฮทัช ทูช็อต หรืออีเวนท์ร่วมต่าง ๆ ในขณะที่บางค่ายสิทธิ์เดียวที่เข้าถึงได้คือการไปเจอในคอนเสิร์ต หรือแฟนมีตติ้ง —ติ่งข้ามค่าย(ที่ตามงานจริงจัง)=เหนื่อยนรกแตก เพราะเราต้องปรับตัวตาม&แยกคัลเจอร์จากกันขาด เหมือนมีโลก 2 ใบ คิดว่าใครข้ามค่ายแรก ๆ แม่งรู้สึกเป็นคนนอกแน่นอน กว่าจะเบลนตัวเองเข้าไปได้ ซึ่งแน่นอนว่าส่วนตัวเคยทั้งทำไม่ได้ และทำได้😂 —แนวทางของแต่ละค่ายต่างกันฮะ แม้ว่าเพลงจะทำโดยนักแต่งเพลงเดียวกัน โปรดิวเซอร์ คนออกแบบท่าเต้นเดียวกัน แนวเพลงฟังแล้วก็อาจจะคล้ายกัน แต่มันมีจุดที่ฟังแล้วจะเก็ทได้ว่ามาจากค่ายไหน —ขายบั้ม ไม่ใช่ทุกร้านจะมีขายเหมือนกัน หรือของแถมเหมือนกัน ได้เวอร์ชั่นเดียวกันเสมอไป ซื้อจากผู้จัดจำหน่ายคนละเจ้า ก็อาจจะได้บั้มคนละเวอร์ชั่นแล้ว ตอนจะซื้อต้องอ่านรายละเอียดดี ๆ ดังนั้นต่อให้เราติ่งญปเหมือนกัน แต่ถ้าไปถามคนที่แสตนคนละตึก ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะรู้เหมือนกันฮะ ไม่ใช่สิ่งที่อ่านจากเน็ตแล้วจะเก็ตด้วยถ้าไม่ได้เอาตัวเองยัดเข้าไปในนั้นเอง 😂

มีหลายสิ่งที่อึดอัด และหลายอย่างที่วนกลับไปที่ว่า "เขาไม่ขายนอกเกาะ" แต่ศิลปินที่ขายนอกเกาะ บางครั้งก็ "ติดกรอบ" ของตัวเอง อันนี้ไม่ได้พูดถึงศิลปินนะ แต่ในเรื่องของการจัดการและระบบการดูแลของเขาค่ะ เชื่อว่าทุกคนที่ดูศิลปินญี่ปุ่นรู้ถึงความเต็มที่ ความเป็นมืออาชีพของเขา ดูคอนเสิร์ตญี่ปุ่นเรากล้าพูดว่า เรายังไม่เคยเจอคอนเสิร์ตที่เสียดายเงิน (เราอาจจะยังดูไม่มากพอด้วย) แต่การจัดการหลายอย่างในคอนเสิร์ตต่างประเทศ...พูดไปก็คงจะยาวมาก แบบว่าติ๊กฟ้าเราคุ้มชัวร์ เราเป็นแค่ติ่งปลายแถวด้วยซ้ำถ้าเทียบกับคนอื่น แต่ชีวิตอีกฝั่งนึงของเราคือฝั่งสื่อมวลชนและประชาสัมพันธ์ค่ะ กรอบที่วงญี่ปุ่นไปได้ไม่ไกล เอาคร่าวๆ เร็วๆ เรื่องการขายและการประชาสัมพันธ์เลยนะ 1. ไม่ให้อะไรแต่อยากได้ sold out ทางญี่ปุ่นมีกฎหยุมหยิมมากมายที่ถ้าใครไม่มาเจอกับตัวไม่รู้หรอกว่าภาพนึงว่าจะมาเป็นชิ้นงานประชาสัมพันธ์แลกมากับความปวดกระบาลแค่ไหน กว่าจะติดต่อสื่อสารคุยงานกันได้ อาจจะต้องคุยกันตั้งแต่ชาติที่แล้ว (อันนี้ขอส่งกำลังใจให้ผู้จัดในไทยทุกเจ้า) ในขณะที่ศิลปินประเทศอื่นเขาภาพก็มี คลิปก็พร้อม อยากได้อะไรบอก ศิลปินแอคทีฟโซเชียลตลอดเวลา ส่วนญี่ปุ่น ศิลปิน introvert เกินครึ่งประเทศ ติ่งใช้ชีวิตด้วยการรอคอยฟ้าประทานภาพใหม่คอนเทนต์ใหม่ไปวันๆ อีก (เสพแต่ผลงานของแทร่555) 2. สื่อ (material) ประชาสัมพันธ์มีน้อย มีให้นิดเดียวหรือไม่ให้เลย (เพราะติดลิขสิทธิ์หนักมาก) 3. ไม่มีเงินจ้างแต่อยากได้อินฟลูฟรี อยากมีเอนเกจแต่ไม่เข้าหา อินฟลูสายญี่ปุ่นในไทยบอกเลยว่า "งานฟรี" มากกว่า "งานจ้าง"นะ 55555ไปด้วยใจกันจริงๆเหอะ 4.ไปขอเขาฟรี แต่มาพร้อมกับกฎเยอะแยะมากมาย 5.สื่อไปดูมาเขียนชม สุดท้ายให้ลบโพสต์ (*ด้วยเหตุผลหลายอย่างอันนี้ถ้าเล่าจะยาวมาก) 6.คนติดต่อประชาสัมพันธ์บางคนเองก็ไม่ได้เข้าใจด้อม ไม่เข้าใจศิลปิน ไม่เข้าใจการสื่อสาร ไม่เข้าใจอะไรเลย 7.แฟนคลับรักมากแค่ไหนสุดท้ายมีแค่หยิบมือ ซื้อไม่ทันบ้าง ประชาสัมพันธ์ไม่เข้าถึงมั่ง 8.วนกลับไปที่คำว่า "เขาไม่ขายนอกเกาะ" เขาเลยไม่มีความรู้สึกอยากเข้าหาโลก หรือบางทีเขามาแล้วแต่ยังไม่ได้ผลเขาก็ถอดใจกลับบ้าน หรือยังไงเงินที่บ้านมันก็ดีกว่า เขาก็ไม่กลับมาอีก บางทีทีมจัดการญี่ปุ่น เขาติดกรอบคำว่า "ถ้าไม่พร้อม ไม่มา" มันทำให้เขาไม่ได้ออกนอกประเทศกันซักที เราเป็นคนที่ดูศิลปินแบบต้องใช้คำว่ามีทั้ง "ตกอับแล้วเลยมาไทย" "อยากมาเพิ่มฐานแฟนเพราะคิดว่าง่าย" หรือ "ศิลปินอินดี้ที่ไม่มีอะไรจะเสีย" จากหลายประเทศมาเยอะ แต่พวกนี้คือเขามีความกล้าที่จะมา พร้อมไม่พร้อมแต่กูมาแล้วอะ แล้วหน้างานคือมันจอย มีดี มันฟินมาก ประเทศไทยเป็นประเทศที่แฟนคลับน่ารักมากและพร้อมที่จะเติมพลังให้ศิลปินทุกคนแบบสุดๆ ถ้าคนกล้ามาเราก็พร้อมเปิดรับ แต่พอไม่มา มันเหมือนคนมันรักอยู่ข้างเดียวปะ ในขณะที่ศิลปินประเทศอื่นเข้าถึงง่ายกว่า อย่างน้อยก็ไม่ล็อคโซนละหนึ่ง จะฟังเพลงก็มีสตรีมมิ่ง มีเพลงให้ใช้ในโซเชียล รูปภาพมีเยอะแยะเอาไปใช้ทำโปรโมททำโปรเจ็คได้ ไม่ติดลิขสิทธิ์ ถึงแฟนคลับในไทยมีเป็นล้านคนก็ทำอะไรไม่ได้ถ้าญี่ปุ่นไม่ให้ ไม่มีอะไรให้ประชาสัมพันธ์เลย ภาพศิลปินก็ไม่มีให้ใช้ เพลงก็ไม่รู้จะขายยังไงเพราะบางคนไม่ลงสตรีมมิ่ง คลื่นวิทยุที่เปิดเพลงญี่ปุ่นมีน้อยมาก โพสต์ลงโซเชียลไม่ได้ด้วยนะผิดกฎ ต้องเข้ากลุ่มแชร์กันเอง เสพกันเอง ปั้นกันเอง อวยกันเอง มันจะไปยังไงอ่า เหมือนเราทุ่มให้เขาไปหมดใจแต่สุดท้ายเขาไม่รัก 555 หรือสุดท้ายเขาแคร์แค่อยากขายฝรั่ง (อันนี้มีนะไม่ใช่ไม่มี AEC คือไม่อยู่ในสายตา) ความสำเร็จของเขามองที่ว่าคนขาวให้การยอมรับมากกว่า เราทำได้เหมือนเป็นทาสรักไปวันๆ แบบไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันจริงๆ นี่ยังไม่พูดถึงประเด็น "แฟนคลับ Gatekeeping กันเอง" ด้วยอีกนะ ข่มกันด้วยคำว่า ชอบตั้งแต่เมื่อไร คุณได้ภาษาญี่ปุ่น N ไหน ไปดู live มากี่ครั้ง หูยยยยย ยังมีอะไรให้บ่นอีกเยอะอะ

v-flowerと聞いたら、バルーンさん・柊キライさん・煮ル果実さん・羽生まゐごさんが思い浮かぶ この方々の存在は間違いなく、v-flowerを新たなステージへと進ませたと思う

It seems time has rounded off all their edges...

WHAT??????? WHAT?!!!!!! WHAT DO YOU MEAN AN AEROSPACE ENGINEER READ MY FIC AND APPROVED OF THE SCIENCE OH MY GOD???

มินจีส่งรูปตัวเองให้ฟคโดยตรง แต่ส่งรูปที่ไม่เห็นหน้าให้ค่าย พี่ให้เลย อีอะดอไม่ได้แดก55555555555555555555555555

เราไม่รู้(รู้)หรอกค่ะ ว่าปีนึงการท่องเที่ยว ทำลายธรรมชาติขนาดไหน แต่เรารู้แน่ ๆ ว่าการเชื่อมสองฝั่งทะเล กับการถมอ่าวทำถ้าเรือ พังระบบนิเวศขนาดไหน เคยคุยกับอาจารย์คณะประมง มก เค้าพูดประมาณว่าอาจสูญเสียความหลากหลายธรรมชาติ ถึง 5000 species