saeed

Salwan Momika, Iraqi, known for burning the Quran, was assassinated in an armed attack in his apartment in Södertälje, Sweden, last night while livestreaming. Salman Rushdie, Charlie Hebdo, Theo Van Gogh, David Amess, and several others attacked in the name of Islam and against free speech. It is enshrined in Islamic scripture: Qur'an 5:33- Maim and crucify the infidels if they criticize Islam.

Japanese reporter: “You want our help but didn’t tell us about the war?!” Trump: “Surprise was the plan who knows surprise better than Japan? Why no heads up on Pearl Harbor? 💀😂😂😂

این یکی از بهترین تحلیلهاییه که درباره بُعدِ تنگه هرمزِ جنگ خوندم. بسیار خشک و صریح و مستند و مستدل. خیلی طولانیه ولی حتما بخونید. خلاصه نکاتش اینه: واقعیت اینه که این نبرد، جنگِ قدرت دریایی، اهرم‌های تجاری و تسویه‌حساب با اروپاست. دهه‌هاست که نهادهای اروپایی، از کلوب‌های بیمه لندن گرفته تا سازمان جهانی دریانوردی (IMO) و سیاست‌های تجاری اتحادیه اروپا نبض کشتی‌رانی جهانی رو در دست دارن و هر تلاشی از سمت آمریکا برای بازپس‌گیری این نفوذ رو سیستماتیک بلاک کردن. تمام برنامه‌های دریایی ترامپ مسخره شد، رای نیاورد یا با موانع قانونی از هم پاشید. اما جنگ تنگه هرمز ایران، چه از پیش طراحی شده باشه و چه از روی فرصت‌طلبی، اهرمی رو به واشنگتن داده که هیچ دیپلماسی یا قانونی نمی‌تونست بهشون بده: حق وتو بر سر شریان انرژی اروپا. ۱. سلاح واقعی این جنگ ناوموشک‌اندازها نیستن، بلکه بیمه‌هاست. بدون پوشش کلوب‌های P&I، کشتی‌ها رسماً فلج میشن؛ نه بندری اون‌ها رو می‌پذیره، نه بانکی محموله‌شون رو فاینانس می‌کنه و نه اجاره‌کننده‌ای سراغشون میاد. واشنگتن حالا از طریق تسهیلات اتکایی DFC، انگشتش رو روی این کلید گذاشته. نکته ظریف اینجاست: نقص در پوشش بیمه‌ای پیشنهادی ترامپ عمدیه. تسهیلات DFC بدنه و محموله رو پوشش میده اما مسئولیت (Liability) رو نه. صدور یک دستورالعمل ساده می‌تونه این مشکل رو حل کنه، اما صادر نمیشه. این شکاف بیمه‌ای، همون اهرم فشار در یک قرارداد آپشنه که ترامپ فعلاً ترجیح داده ازش استفاده نکنه. ۲. نیروی دریایی آمریکا به شکل معناداری داره کند عمل می‌کنه. مین‌روب‌ها فرسنگ‌ها دورتر از منطقه نبرد هستن، تفنگداران دریایی با حداقل سرعت حرکت می‌کنن و ناوهای هواپیمابر به جای اعزام ضربتی، فقط در حال چرخش و جابه‌جایی عادی هستن. کاملاً مشخصه که از بالا بهشون دستور داده شده «عجله نکنید». هر روزِ اضافه‌ای که تنگه بسته می‌مونه، وابستگی اروپا به آمریکا رو عمیق‌تر می‌کنه. ۳. هدف اصلی بازی هرمز اروپاست. همون اروپا که معافیت‌های IMO ترامپ رو مسدود کرد و به طرح SHIPS Act خندید، حالا بدون کمک واشنگتن حتی نمی‌تونه یک مسیر دریایی رو باز نگه داره. نیروی دریایی کشورهای اروپایی ضعیف‌تر و بی‌تجهیزات‌تر از اون هستن که بتونن به تنهایی کاری از پیش ببرن. خروجی این بازی، امتیازات اجباری است. عقب‌نشینی از مالیات کربنِ IMO، پرونده گرینلند، امتیازات تعرفه‌ای و احیای طرح SHIPS Act؛ هر چیزی که اروپا قبلاً بلاک کرده بود، حالا دوباره روی میزه. ۴. ایران داره به صورت گزینشی اجازه عبور میده. تانکرهای چینی، ترکی و هندی در حال عبورت، اما کشتی‌های متحد غرب متوقف میشن. این «انسداد»، در واقع یک مکانیزم غربالگری ژئوپلیتیکه؛ وضعیتی که تا وقتی نیروی دریایی آمریکا با شرایطِ خودش وارد عمل نشه، ادامه پیدا می‌کنه. ۵. در جبهه داخلی هم همه‌چیز حساب‌شده است. هزینه‌های انرژی آمریکا با مجوزهای نفت ونزوئلا و لغو موقت قانون «جونز» کنترل شده تا فشار به مردم وارد نشه. ایالت‌های قرمز (جمهوری‌خواه) سود می‌برن و ایالت‌های آبی هزینه میدن و این در انتخابات میاندوره به نفع ترامپه.