•°●¤●°•

((สำหรับสายมู)) ส่วนตัวพ้มนับถือพระพิฆเนศขอแนะนำ3ที่นี้ 1 ที่อยุธยา อยากลาออกไม่ไหว ละมีโอกาสได้ไปไหว้วันที่3 วันที่5ไปสัมภาส วันที่8ได้งานแจ้งออกเลย ทั้งหมดเกิดในเดือนเดียว 2&3 ที่ctwกับยูเนียน ขอlucky fanขอมาหลายงานแล้วได้ทุกงานตามที่ขอ(ไม่ได้ขอทุกงานที่ลงขอแค่ที่จริงจังมากๆ)

เคยได้ยินเหมือนกันค่ะ เขาบอกว่าอย่ากลัวที่จะใช้เงินจ่ายเพื่ออะไรกับตัวเอง ยิ่งใช้เงิน เงินยิ่งดึงดูดเข้ามาหาเรา ถ้ากลัวเงินจะหมดไม่กล้าใช้เงินเลย เงินก็จะหมดจริงๆ

ถ้าเอาค่ายเรา (อดีต J ปัจจุบันชื่อ S) วงที่เราเคยตาม ฟคกลุ่มใหญ่ไม่อยากให้ออกนอกประเทศ เค้าคิดว่าอตฟไม่ได้จ่ายเท่าเค้า ไม่เข้าใจวัฒนธรรม บลาๆๆ เวลาคุยหรือดีลอะไรกัน พอรู้ว่าเราเป็นต่างชาติ ท่าทีเปลี่ยน คือคุยกันมานานด้วยภาษาญป ตอนไม่รู้ว่าเราเป็นต่างชาติ ดีลง่ายมาก แต่พอเจอหน้า รู้ว่าไม่ใช่ญปปุ๊บ จะโดนทรีตไม่ค่อยดี(เป็นส่วนใหญ่) เว่ากันซื่อๆ คือเงินเยนจากคนญปกับเงินเยนจากอตฟมูลค่าไม่เท่ากัน😮‍💨 วงปัจจุบันที่ยังตาม(แต่จะไปบอกลาแล้ว) ค่อนข้างวางโพสิชั่นโกลบอลนิดนึง ทำให้ฟคดูทำใจได้มากกว่าวงอื่นๆ ในค่ายเดียวกัน แต่สุดท้ายฝั่งอินเตอร์จะได้อะไรมากกว่าญป หรือพิเศษกว่าญปไม่ได้อยู่ดี แล้วก็แค่ไม่โวยวายออกสื่อ ได้แค่อ้อมแอ้มบอกศลปว่า อยากเห็นเค้ามีงานในญปเร็วๆ (จย้าาา งานตปทรวมไม่ถึง 14วัน อีก 350วันอยู่ในปทล้วน) หรือบอกว่า เป็นห่วงศลปเวลาเค้าออกนอกประเทศ (ทั้งที่คนที่เลวร้ายที่สุดเวลาอยู่นอกประเทศก็พวกเธอนี่แหละ เลวร้ายทั้งมารยาทและกลิ่น) อันนี้ปสกจากด้อมที่ตัวเองเคยอยู่มาค่ะ แต่วงมันแคบ ฟังจากด้อมเพื่อนบ้าน ก็เจออะไรไม่ต่างกัน อยากบอกว่าสิ่งที่แอดคิด เราที่ฟัง/ตามแค่ศลปญป(เกือบทุกแนว ที่ไม่ใช่แค่ไอดอล)ก็คิดเหมือนกัน และคำตอบ/คหที่เราเจอจากกลุ่มคนชอบญปเมื่อ 20+ปีที่แล้ว กับคำตอบที่แอดเจอในยุคนี้ ปี 2026 ก็ไม่เคยเปลี่ยนเลยค่ะ รวมถึงวิธีการทำงานสไตล์ญปๆ จากบริษัทญปด้วย😮‍💨😮‍💨😮‍💨

มีหลายสิ่งที่อึดอัด และหลายอย่างที่วนกลับไปที่ว่า "เขาไม่ขายนอกเกาะ" แต่ศิลปินที่ขายนอกเกาะ บางครั้งก็ "ติดกรอบ" ของตัวเอง อันนี้ไม่ได้พูดถึงศิลปินนะ แต่ในเรื่องของการจัดการและระบบการดูแลของเขาค่ะ เชื่อว่าทุกคนที่ดูศิลปินญี่ปุ่นรู้ถึงความเต็มที่ ความเป็นมืออาชีพของเขา ดูคอนเสิร์ตญี่ปุ่นเรากล้าพูดว่า เรายังไม่เคยเจอคอนเสิร์ตที่เสียดายเงิน (เราอาจจะยังดูไม่มากพอด้วย) แต่การจัดการหลายอย่างในคอนเสิร์ตต่างประเทศ...พูดไปก็คงจะยาวมาก แบบว่าติ๊กฟ้าเราคุ้มชัวร์ เราเป็นแค่ติ่งปลายแถวด้วยซ้ำถ้าเทียบกับคนอื่น แต่ชีวิตอีกฝั่งนึงของเราคือฝั่งสื่อมวลชนและประชาสัมพันธ์ค่ะ กรอบที่วงญี่ปุ่นไปได้ไม่ไกล เอาคร่าวๆ เร็วๆ เรื่องการขายและการประชาสัมพันธ์เลยนะ 1. ไม่ให้อะไรแต่อยากได้ sold out ทางญี่ปุ่นมีกฎหยุมหยิมมากมายที่ถ้าใครไม่มาเจอกับตัวไม่รู้หรอกว่าภาพนึงว่าจะมาเป็นชิ้นงานประชาสัมพันธ์แลกมากับความปวดกระบาลแค่ไหน กว่าจะติดต่อสื่อสารคุยงานกันได้ อาจจะต้องคุยกันตั้งแต่ชาติที่แล้ว (อันนี้ขอส่งกำลังใจให้ผู้จัดในไทยทุกเจ้า) ในขณะที่ศิลปินประเทศอื่นเขาภาพก็มี คลิปก็พร้อม อยากได้อะไรบอก ศิลปินแอคทีฟโซเชียลตลอดเวลา ส่วนญี่ปุ่น ศิลปิน introvert เกินครึ่งประเทศ ติ่งใช้ชีวิตด้วยการรอคอยฟ้าประทานภาพใหม่คอนเทนต์ใหม่ไปวันๆ อีก (เสพแต่ผลงานของแทร่555) 2. สื่อ (material) ประชาสัมพันธ์มีน้อย มีให้นิดเดียวหรือไม่ให้เลย (เพราะติดลิขสิทธิ์หนักมาก) 3. ไม่มีเงินจ้างแต่อยากได้อินฟลูฟรี อยากมีเอนเกจแต่ไม่เข้าหา อินฟลูสายญี่ปุ่นในไทยบอกเลยว่า "งานฟรี" มากกว่า "งานจ้าง"นะ 55555ไปด้วยใจกันจริงๆเหอะ 4.ไปขอเขาฟรี แต่มาพร้อมกับกฎเยอะแยะมากมาย 5.สื่อไปดูมาเขียนชม สุดท้ายให้ลบโพสต์ (*ด้วยเหตุผลหลายอย่างอันนี้ถ้าเล่าจะยาวมาก) 6.คนติดต่อประชาสัมพันธ์บางคนเองก็ไม่ได้เข้าใจด้อม ไม่เข้าใจศิลปิน ไม่เข้าใจการสื่อสาร ไม่เข้าใจอะไรเลย 7.แฟนคลับรักมากแค่ไหนสุดท้ายมีแค่หยิบมือ ซื้อไม่ทันบ้าง ประชาสัมพันธ์ไม่เข้าถึงมั่ง 8.วนกลับไปที่คำว่า "เขาไม่ขายนอกเกาะ" เขาเลยไม่มีความรู้สึกอยากเข้าหาโลก หรือบางทีเขามาแล้วแต่ยังไม่ได้ผลเขาก็ถอดใจกลับบ้าน หรือยังไงเงินที่บ้านมันก็ดีกว่า เขาก็ไม่กลับมาอีก บางทีทีมจัดการญี่ปุ่น เขาติดกรอบคำว่า "ถ้าไม่พร้อม ไม่มา" มันทำให้เขาไม่ได้ออกนอกประเทศกันซักที เราเป็นคนที่ดูศิลปินแบบต้องใช้คำว่ามีทั้ง "ตกอับแล้วเลยมาไทย" "อยากมาเพิ่มฐานแฟนเพราะคิดว่าง่าย" หรือ "ศิลปินอินดี้ที่ไม่มีอะไรจะเสีย" จากหลายประเทศมาเยอะ แต่พวกนี้คือเขามีความกล้าที่จะมา พร้อมไม่พร้อมแต่กูมาแล้วอะ แล้วหน้างานคือมันจอย มีดี มันฟินมาก ประเทศไทยเป็นประเทศที่แฟนคลับน่ารักมากและพร้อมที่จะเติมพลังให้ศิลปินทุกคนแบบสุดๆ ถ้าคนกล้ามาเราก็พร้อมเปิดรับ แต่พอไม่มา มันเหมือนคนมันรักอยู่ข้างเดียวปะ ในขณะที่ศิลปินประเทศอื่นเข้าถึงง่ายกว่า อย่างน้อยก็ไม่ล็อคโซนละหนึ่ง จะฟังเพลงก็มีสตรีมมิ่ง มีเพลงให้ใช้ในโซเชียล รูปภาพมีเยอะแยะเอาไปใช้ทำโปรโมททำโปรเจ็คได้ ไม่ติดลิขสิทธิ์ ถึงแฟนคลับในไทยมีเป็นล้านคนก็ทำอะไรไม่ได้ถ้าญี่ปุ่นไม่ให้ ไม่มีอะไรให้ประชาสัมพันธ์เลย ภาพศิลปินก็ไม่มีให้ใช้ เพลงก็ไม่รู้จะขายยังไงเพราะบางคนไม่ลงสตรีมมิ่ง คลื่นวิทยุที่เปิดเพลงญี่ปุ่นมีน้อยมาก โพสต์ลงโซเชียลไม่ได้ด้วยนะผิดกฎ ต้องเข้ากลุ่มแชร์กันเอง เสพกันเอง ปั้นกันเอง อวยกันเอง มันจะไปยังไงอ่า เหมือนเราทุ่มให้เขาไปหมดใจแต่สุดท้ายเขาไม่รัก 555 หรือสุดท้ายเขาแคร์แค่อยากขายฝรั่ง (อันนี้มีนะไม่ใช่ไม่มี AEC คือไม่อยู่ในสายตา) ความสำเร็จของเขามองที่ว่าคนขาวให้การยอมรับมากกว่า เราทำได้เหมือนเป็นทาสรักไปวันๆ แบบไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันจริงๆ นี่ยังไม่พูดถึงประเด็น "แฟนคลับ Gatekeeping กันเอง" ด้วยอีกนะ ข่มกันด้วยคำว่า ชอบตั้งแต่เมื่อไร คุณได้ภาษาญี่ปุ่น N ไหน ไปดู live มากี่ครั้ง หูยยยยย ยังมีอะไรให้บ่นอีกเยอะอะ

เบื่อไฟลท์ 5-6 ชม. ที่สุด ขึ้นไปจะนอนก็โดนปลุกกินข้าว ไม่กินก็ได้ยินเสียงคนกินอยู่ดี หมดไป2ชม เสดละจะนอนได้แค่ชมกว่าๆ ก็จะเปิดไฟพรึ่บ เรากำลังลดระดับลงสู่ท่าอากาศยาน... ดังนั้นถ้าจะบิน 13 ชม. งี้ จะเลือกต่อเครื่อง แบบ 11+2 ไปเลย อย่าหาทำ 7+6 ไม่เคยได้นอนดีๆ

คนญปที่ถูกส่งมาอยู่ไทยคือยังได้ base salary เป็นฐานเงินเดือนญปเหมือนเดิม จ่ายเป็นเยนโอนเข้าบัญชีที่ญป แต่ได้ allowance เป็นเงินบาทสำหรับใช้จ่ายในไทย บ้านพักฟรี หลายที่ให้คนขับรถรับส่งฟรีถ้าตำแหน่งระดับนึง คนเลยอยากมากกันมาก เหมือนได้เงินเยอะขึ้นแต่ค่าครองชีพถูกลงเทียบกับอยู่ญป

ポテチの袋がモノクロになると、想像以上に葬儀チップスやな。

กรุ๊ปเพลงญปในfbมีคุยกันถึงว่าจะทำยังไงให้คนสนใจไปดูคอนเสิร์ตญปในไทยกันมากขึ้น (เคสนี้คือไม่นับศลปที่ติดลมบนไปแล้วอย่างคาเสะ วันโอ อาโดะ) ส่วนตัวรู้สึกว่าที่ยากคือระบบนิเวศน์ของคนฟังเพลงญปในไทยมันยูนีคและปัจเจกมาก กับกำลังซื้อในไทยอาจจะยังไม่แมชท์กับrequirementของทางญปเท่าไหร่