Rob Scherp

Discarded wind turbine blades equal to the volume of 215,000 steel locomotives will need to be recycled, incinerated or sent to landfill sites by 2050. This crisis is no longer a distant possibility set somewhere in the future. It's already happening, and a massive wave of early-generation turbines is reaching its end-of-life. By then, there will be 1.3 million decommissioned turbine blades weighing as much as 43 million tons. These blades are made of high-strength composite material designed to survive decades of brutal weather, and are notoriously difficult to recycle. They were built to last, but they weren't built to disappear into thin air. The European wind industry has already enacted a landfill ban on decommissioned blades from January 1, 2026. Panic is spreading about where to put them — because a blade recycling infrastructure doesn't exist yet. There is a growing repugnance at the thought of creating endless turbine blade graveyards despoiling our fields and hillsides. In France, at least 55% of a rotor blade’s mass must be recycled or reused, effective since January 2025. While European industry groups have pushed for a blade landfill ban, the reality is that recycling these polymers costs up to $2,000 per ton — compared to just $60 to dump them in landfills. The infrastructure simply doesn't exist to handle the volume. Without a cost-effective, workable way to recycle fibre-reinforced polymers, the majority of them are destined for blade graveyards somewhere. Or they will have to be stockpiled indefinitely everywhere blade landfilling has been banned. China, Europe, and the US will account for the vast majority of this waste, creating a mountainous industrial heartache that many Net Zero models simply haven't priced in. Or has anyone even thought about it yet?

ER IS GEEN WATERTEKORT‼️ De zoetwaterbel onder de Veluwe is een van de grootste en meest significante ondiepe tot middelgrote zoete grondwaterreserves in Noordwest-Europa, vooral vanwege de kwaliteit (schoon, mineraalrijk water van hoge kwaliteit) en de strategische rol voor drinkwater, natuur en industrie in een dichtbevolkt land. en bevat een enorme hoeveelheid water — rond 7 tot 10 keer het volume van het IJsselmeer, dat zelf al een grote buffer is. Het IJsselmeer heeft een volume van circa 5-6 miljard m³ (afhankelijk van peil), dus de Veluwe-bel gaat om tientallen miljarden kubieke meters (honderden miljarden liters) aan schoon grondwater. Het probleem zit hem in de infrastructuur, de verdeling en het (mis-)watermanagement. Iets waar op korte termijn, EN DAT HAD ALLANG KUNNEN GEBEUREN VAN ONS BELASTINGGELD, direct wat aan gedaan kan worden. • Meer winningsputten boren: Extra putten plaatsen aan de randen van de Veluwe (waar het water ondieper en sneller toegankelijk is via kwel). Dit is relatief goedkoop en snel te realiseren. • Bestaande putten optimaliseren: Diepere putten of betere pompen installeren. De bel heeft lagen op verschillende dieptes — gerichte winning uit de meest beschikbare lagen verhoogt de capaciteit zonder de hele bel te verstoren. • Tijdelijke overonttrekking met monitoring: In noodgevallen (extreme droogte) meer pompen, maar met strenge monitoring van grondwaterstanden om verzakking of kweldaling te voorkomen. En dan de datacenters verplichten tot closed looping en het probleem is opgelost. Just as simple is that !! Bron kaart: Netherlands Journal of Geosciences / Deltares-project over flexibele drinkwaterwinning. Het illustreert hoe je de bel slimmer kunt benutten (winter meer winnen, zomer minder om daling te beperken).

De Nederlandse overheid groeit als kool. Private investeringen dalen al 3 jaar op rij. Twee lijnen die steeds verder uit elkaar lopen, terwijl Den Haag blijft discussiëren over steeds meer bezuinigingen, behalve op zichzelf. Bron: CBS, Eurostat (2015=100)