comments

نوشتن نامه علیه #شیرین_عبادی شاید برای شما حس مبارزه بدهد اما در واقع بیشتر شبیه یک نمایش غم‌انگیز از بی‌تحلیلی و انحراف اولویت‌هاست. شما به جای درگیر شدن با یک حکومت سرکوبگر، رفته‌اید سراغ زدن یکی از معدود چهره‌های جهانی حقوق بشر ایران. انتخاب واقعاً هوشمندانه‌ای است، اگر هدف‌تان نابود کردن اعتبار خودتان باشد. در کشوری که سرکوب، زندان و حذف سیستماتیک مخالفان جریان دارد، شما به جای ایستادن مقابل منبع اصلی بحران، نشسته‌اید و یکی از شناخته‌شده‌ترین صداهای حقوق بشر ایران را هدف گرفته‌اید. این نه شجاعت است، نه نقد؛ این صرفاً تخلیه عقده در امن‌ترین و بی‌هزینه‌ترین مسیر ممکن است. شما عقده‌ای هستید چون دقیقاً پس از اینکه شیرین عبادی از طرف #شاهزاده_رضا_پهلوی به سرپرستی گروه تدوین مقررات عدالت انتقالی انتخاب شد، دست به نگارش این نامه زدید. وگرنه اظهارات او در باب جنگ و مداخلهٔ بشردوستانهٔ خارجی که به روزها پیش از شروع این جنگ باز‌می‌گردد. شما مزوّر هستید چون دردتان چیز دیگری و هدف‌تان کسی دیگر است اما چه سود که برای شما منافع ملی و مصالح مردم هم اهمیتی ندارد، چه رسد به اعتبار برندهٔ جایزهٔ نوبل صلح. درخواست برای پس گرفتن اعتبار معنوی جایزه نوبل، بیش از آنکه علیه شیرین عبادی باشد، علیه فهم خودتان از مبارزه است، چون نشان می‌دهد هنوز نفهمیده‌اید مسألهٔ ایران، حذف صداهای مستقل نیست، بلکه کمبود آن‌هاست. شما نه تنها هیچ کمکی به بهبود وضعیت ایران نمی‌کنید، بلکه دقیقاً در همان جهتی حرکت می‌کنید که هر ساختار سرکوبگری از آن سود می‌برد: تضعیف چهره‌های مستقل و ایجاد شکاف در میان منتقدان. همین است که اسم‌تان را برادران و خواهران ضدجنگ لجن‌مان گذاشته‌ایم. اگر قرار است چیزی از کسی پس گرفته شود، آن جایزه نیست؛ بلکه باید این توهم مبارزه را از شما پس گرفت. از آنان‌که خود را در صف مخالفان حکومت و هزینه‌دادگان این راه می‌دانند و می‌دانیم، می‌پرسم که چگونه روی خون‌های ریخته شده در دی‌ماه ایستادید و حاضر شدید نامتان در این نامه کنار کسانی قرار بگیرد که کشته‌شدگان اعتراضات اخیر را تروریست و فتنه‌گر و آشوب‌طلب خوانده‌اند؟ شرافت‌تان را با چه قیمتی به هراج گذاشته‌اید؟

در این سال‌ها، ژانری تازه از فعالان سیاسی و مبارزان راه آزادی هم پدید آمده که من نامش را گذاشته‌ام ژانر «فعالان سیاسی موسمی»! شاید هم بشود گفت «مبارزان موقتِ آزادی». این ژانرْ فصلی کار می‌کند! خارج از ایران است. کارش هیچ ربطی به ایران ندارد. تمام سال و سال‌های پیش از آن، دغدغه‌‌اش اقامت و شغل و خانه و زندگی و درآمد و خرید و فروش و سفر و …است. (خیلی هم خوب). راحت به ایران سفر می‌کند و خوشحال است که با دلار آمریکا و کانادا در ایران می‌شود کلی خرید کرد و تهِ توجه و جسارت سیاسی‌اش هم چهار تا استوری‌ «کلوز فرند» است که البته آن هم شش ماه قبل و بعدِ سفرِ خود یا خانواده به ایران صلاح نیست! همین‌ ژانرْ هر بار که «ایران شلوغ می‌شود» ناگهان «سیاسی» می‌شود! مثل هر تازه از راه رسیده‌ی دیگری خیلی هم شدید و غلیظ و تیز و بُز «سیاسی» می‌شود؛ تا جایی که از همان دوران کارآموزی، کار را با حمله به کسانی شروع می‌کند که عمرشان در مبارزه با جمهوری اسلامی گذشته و در این راه هزینه داده و می‌دهند!