𓆙

ᅠ ⠀ ⠀ คุณเปี่ยม พี่เปี่ยมก็ว่า ฯ ⠀ เปี่ยมไพฑูรย์ รัตติกุล ณ อยุธยา⠀ ⠀ ⠀ ⠀ ⠀ &̲ #พรหมพรรณนา ᅠ

อโณทัยถอนหายใจออกมาอย่างรู้ทันเล่ห์กล “เจ้านี่ มิทันกะไร ก็กล่าวหาพี่ใจดำเสียแล้ว” ดโลกรเม้มยิ้มบาง รีบแสร้งเบือนหน้าหนีราวกับน้อยใจจริงนัก “น้องก็เพียงคิดว่า พี่คงรังเกียจจะพาเดินเคียงด้วย ด้วยข้าเป็นสตรีต่างเมือง มิรู้ธรรมเนียมอโยเดีย” “แม่เฟื่อง” เสียงเรียกนั้นดังแทรกขึ้นไม่หนักไม่เบา หากแต่ทำให้เด็กสาวหยุดคำทันที “คำใดควรพูด คำใดมิควรพูด ก็ยังมิรู้จักคิด” “ก็พี่ชอบดุน้องนี่นา” “หากมิให้ดุ เจ้าคงได้ปีนขึ้นหลังช้างหลวงแน่” เขาตอบเรียบ จนดโลกรหลุดหัวเราะคิก แล้วท้ายที่สุด อโณทัยก็พ่ายแพ้ให้สายตาวาวระยับคู่นั้นอยู่ดี “ไปเปลี่ยนผ้ามาเสีย” เขาเอ่ยขึ้น “จักพาเจ้าออกไปเอง” “จริงฤ !?” “อืม” รอยยิ้มบางปรากฏตรงมุมปาก “แต่หากก่อเรื่องขึ้นมา พี่จักส่งเจ้ากลับสุวรรณภูมิเสียทันที” ดโลกรหาได้เกรงคำขู่ไม่ นางยิ้มกว้างเสียจนดวงตาหยี ก่อนรีบหมุนตัววิ่งลับหายไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้อโณทัยยืนมองตามอยู่เช่นนั้น พร้อมเสียงหัวเราะแผ่วต่ำ ที่ไม่ค่อยมีผู้ใดได้ยินจากเขานัก

ที่อโณทัยนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง คล้ายกำลังพิจารณาว่าคำอวดอ้างจากน้องสาวนั้น น่าเชื่อถือเพียงใด ก่อนเสียงหัวเราะแผ่วต่ำจักหลุดออกจากลำคออย่างสุดกลั้น “เจ้านี่นะ…ทำแกงปลาส้มลมเป็น” ดวงตาคมหรี่มอง ราวกับใคร่ค้นหาว่ามือเล็กบางคู่นั้นเคยจับตะหลิวเข้าครัวจริงหรือไม่ “พี่มองเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไร” ดโลกรขมวดคิ้วทันที “น้องออกจะเพียบพร้อมด้วยกุลสตรี” “ตรงไหนกันเล่า” เขาแย้มยิ้มบาง “ยามอยู่สุวรรณภูมิ ผู้ใดกันที่แอบปีนต้นมะม่วงจนชายผ้าขาด แลถูกแม่เฆี่ยนเอา” “นั่นก็นานโขแล้ว!” “หรือผู้ใดกัน ที่ลอบปล่อยไก่ชนของพ่อออกจากเล้า จนวุ่นวายกันทั้งวัง” “ก็เพราะมันน่าสงสารนี่นา” อโณทัยส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ หากแต่แววตากลับอบอุ่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเอ่ยถึงห้วงเพลาเก่าๆเหล่านั้น เขากลับรู้สึกคล้ายตนย้อนกลับไปอยู่ที่สุวรรณภูมิอีกครา “หากเจ้าทำได้จริง” อโณทัยเอ่ยขึ้นอีกหน “ก็ลองแสดงฝีมือดูเถิด”