𝑺𝒍𝒆𝒆𝒆𝒑𝒊𝒏𝒈𝒑𝒊𝒍𝒍🛌

เนื่องในวัน #MayThe4thBeWithYou ขอย้อนความไปปีที่แล้วที่ได้เห็นพี่เปรโด พาสคาลด้วยตาเนื้อ กับการใช้เวบาสามวันที่หายใจเข้าออกเป็นสตาร์วอร์ 😭 ใครเป็นติ่งสตาร์วอร์ชีวิตนี้ขอให้ได้ไปตำ Star Wars celebration ดูสักทีนะคะ ฟินตัวแตก แต่กลับบ้านมาคือซึมเป็นส้วม มันม่วนจอยเกินไปมาก 😭😭😭😭 แฟนๆทุกคนน่ารักมาก แบบอ่าก จะบ้า คิดถึงว่ะฮื่อ

พอคิดว่าทำไมตัวเองต้องทำงานหนักขนาดนี้เพื่อเงินเดือนเท่านี้วะ แล้วกลับไปมองคนอื่นที่ก็ทำหนักเหมือนกัน แต่ได้เงินน้อยกว่าเยอะ แล้วรู้สึกสมเพชค่าแรงคนไทย

ถ้าฟ้าต้องเสียตัวฟ้าต้องได้เป็นแอร์

ขอให้ทุกความพังสร้างความปังให้ที .

เปลวเทียนให้แสง รามคําแหงให้ทาง

ผมขอบอกจากมุมของคนที่อยู่อีกฝั่งครับ.. เคย layoff.. และ lay off (สองคำนี้ต่างกัน...) ทั้งของบริษัทตัวเอง.. ของบริษัทคนอื่น.. รวมไปถึงให้คำแนะนำคนอื่นในการ layoff.. lay off.. สิ่งที่อยากพูดคือ layoff มันไม่ได้แค่ cut by performance มัน cut by role.. ถ้า role ถูกยุบ คนที่เก่งที่สุดใน role นั้นก็โดนเต็มๆ ส่วนคนที่ mediocre หรือแม้แต่ incompetence แต่อยู่ใน role ที่ยังต้องการ.. ก็รอด.. การ layoff มันไม่ใช่คำตัดสินเกี่ยวกับตัวเราในฐานะ professional.. อย่างตอนผมประชุมกัน.. ก็ดูแค่ spreadsheet ดู column「impact vs cost」ก็ถกคุยกันว่าตำแหน่งไหนใครจะโดน.. เป็นการตัดสินใจใน spreadsheet ของคนที่อาจจะยังไม่เคยเห็นหน้าเราด้วยซ้ำครับ.. แต่สิ่งที่ต้องจำไว้.. (ผมพูดถึงจากประสบการณ์ผมนะครับ ซึ่งหลักๆ อยู่ที่อเมริกา.. มันอาจจะแตกต่างจากที่ไทยหรือประเทศอื่นๆ.. แต่เดาว่ามันน่าจะคล้ายๆ กันไม่มากก็น้อย..) ตัวเลขแรกที่ HR บอก.. ไม่ใช่ตัวเลขสุดท้าย.. ทุกบริษัทจะมี buffer ตั้งเอาไว้ก่อนเสมอ อย่าเพิ่งเซ็นทันที.. บอกว่าขอเวลาก่อนแล้วค่อยกลับมา counter ครับ.. . . และเราสามารถ counter มากกว่าแค่เรื่องเงิน สิ่งที่เราขอได้โดยที่บริษัทก็มักยอมกว่าการขึ้นเงินก้อน คือ.. health insurance ที่ extend ออกไปอีก 3~6 เดือน (บริบทนี้ที่ไทยไม่แน่ใจว่าสำคัญหรือเปล่า แต่ที่อเมริกาก็ถือว่าสำคัญเหมือนกัน..), outplacement support เช่นค่า resume coach หรือ career counselor.. และ positive reference letter เป็นลายลักษณ์อักษร สำหรับตอนเราหางานใหม่.. เรื่องพวกนี้ cost กับทางบริษัทน้อย แต่มี value กับเรา . . ก่อนเซ็น ก็อย่าลืมอ่าน NDA กับ non-compete ให้ดีๆ โดยเฉพาะ non-compete.. ถ้า scope มันกว้างเกินไป มันอาจ lock career path เราได้จริงๆ.. ตรงนี้ก็ negotiate ได้ครับ ให้ narrow scope หรือ shorten duration ลง.. . . และเรื่อง Stock และ Options (บริบทนี้คิดว่าในไทยคงไม่ค่อยมี??) ถ้าเรามี equity อย่าลืมเปิด offer letter กับ equity agreement ดูก่อนเลยว่า vesting schedule ยังไง? และวันที่โดน terminate กับ cliff date ถัดไปห่างกันแค่ไหน?? บางบริษัท terminate พอดีก่อน vest ไม่กี่อาทิตย์.. บางครั้งเป็นเรื่องบังเอิญ.. หลายครั้งก็ไม่ใช่.. ถ้าห่างกันแค่ไม่กี่สัปดาห์.. ตรงนี้คือ leverage อีกจุดนึงที่ใช้ในการต่อรองได้ . . และเรื่องประกันสังคมที่ไทย.. เหมือนผมเคยอ่านคนพูดถึงว่าคนส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าต้องไปแจ้งสำนักงานประกันสังคมเองภายใน 30 วันหลังออก ถ้าไม่แจ้งก็ไม่ได้รับสิทธิ์ชดเชยการว่างงาน ซึ่งได้ถึง 60% ของเงินเดือน (แต่ฐานสูงสุดน่าจะแค่ 15,000 มั๊ง??) นานถึง 6 เดือน.. ก็ไม่เยอะมากอะไร แต่ก็เป็นสิ่งที่ถ้าใครจ่ายสมทบมาตลอด ก็ควรไปใช้สิทธิ์มัน.. . . เรื่อง Reference.. ควรโทรหา manager เก่าก่อนที่เค้าจะถูกโทรหาตอน reference check (ตอนเราหางาน..) โทรไปแค่บอกว่ากำลัง explore ตลาดงานอยู่.. และขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา.. ฟังดูเรียบง่าย แต่น้อยคนมากที่ทำ.. แต่ผมว่ามันเปลี่ยน tone ของ reference call ได้เยอะมาก.. ถ้ามีเพื่อนร่วมงานที่ทำงานด้วยกันแล้วประทับใจกัน ก็ขอ LinkedIn recommendation ด้วยเลย... ตอนที่ยังจำกันได้อยู่.. . . ตอนหางาน.. อย่า apply งานใหม่จนกว่าจะพร้อมจริงๆ บางคนใช้เวลา 2 วัน.. บางคนใช้เวลา 2 เดือน.. เพราะ.. คนสัมภาษณ์อ่านออกครับ คนที่ยัง emotionally raw มักจะ over-explain ว่าทำไมถึงออก.. พูดถึงบริษัทเก่าในแง่ลบโดยไม่รู้ตัว.. หรือ react defensive เวลาถูกกดดัน.. เรื่องพวกนี้ส่ง signal ที่ผิดทันที.. ไม่ใช่เรื่องของการโกหกหรือเสแสร้ง แต่เป็นเรื่องของการ control ตัวเองได้ในห้อง (ซึ่งบางทีเราไม่รู้ตัวหรอก..) และตอนที่กดดัน.. เรา negotiate ได้แย่ลง.. คนที่รู้สึก desperate มักจะรับ offer แรกที่ได้เพราะกลัวไม่มีอีก.. แทนที่จะ counter หรือรอ offer ที่ดีกว่า.. ผลคือได้งานที่ใช่ แต่เงินต่ำกว่าที่ควรได้ หรือได้งานที่ไม่ใช่เพราะแค่อยากออกจากสถานะว่างงาน.. test ง่ายๆ คือลองพูดคำตอบสำหรับคำถามนี้ออกเสียงดังๆ 「ทำไมถึงออกจากที่เก่า?」 ถ้าตอบแล้วยังติดขัด.. ยังรู้สึก defensive หรือพูดแล้วยังเจ็บอยู่ในคอ หรือในใจ... ก็ยังไม่พร้อม.. คำตอบที่ดีที่สุดควรจะสั้น.. ตรง.. ไม่มี emotion ผูกอยู่.. 「บริษัทปรับ structure team โดน cut ผมก็อยู่ในนั้น」จบ.. ไม่ได้บอกว่าห้ามเสแสร้ง.. แต่ถ้าจะเสแสร้ง ให้เสแสร้งกับบริษัทที่ไม่ได้อยากได้จริงๆ ก่อน.. ใช้เป็น practice run.. เพราะบริษัทส่วนใหญ่ถ้า reject แล้ว reapply ได้อีกทีก็ต้องรอ 6-12 เดือน.. อย่าเอาโอกาสของบริษัทที่อยากได้จริงๆ ไปทดสอบตอนที่ยังไม่มั่นใจ.. ถ้า practice แล้วผ่าน.. ค่อยยิง target จริง.. ระหว่างนั้น update LinkedIn profile แบบเงียบๆ ปิด notification ก่อนแก้ไข แล้ว set open to work แบบ visible to recruiters only.. ไม่ใช่ public เหตุผลคือพอประกาศตัวต่อ public ว่าว่างงาน.. negotiating power มันหายไปทันที recruiter ที่โทรมาหาเราก็รู้ว่าเราไม่มี competing offer รู้ว่าเรากดดัน.. แล้วก็ offer ต่ำกว่าที่ควรจะได้.. ส่วน recruiter จากบริษัทที่ดีๆ มักจะ approach คนที่ดู employed หรือ passively looking มากกว่าคนที่ดู desperate.. ไม่ได้บอกให้โกหก.. แต่ให้ควบคุมว่าใครรู้ก่อนและรู้หลัง.. . . และเรื่องจิตใจ.. ผมว่าสิ่งที่อันตรายที่สุดในช่วงแรกไม่ใช่เรื่องเงิน.. แต่เป็นเรื่องที่สมองจะเริ่มสร้างขึ้นมาเอง..สมองคนเราไม่ชอบความไม่แน่นอน.. พอเกิดเหตุการณ์ที่อธิบายไม่ได้ มันจะรีบสร้าง narrative ขึ้นมาเพื่อให้โลกมัน make sense อีกครั้ง.. และถ้าปล่อยให้คิดคนเดียว narrative ที่ได้ส่วนมากมักจะออกมาในแบบเดียวกันคือ..「เราไม่เก่งพอ」ซึ่งมันไม่จริง.. แต่ถ้าฟังซ้ำๆ มากพอ มันจะกลายเป็นความจริง.. เพราะงั้นอย่านั่งคนเดียวในช่วงนี้.. ไม่ใช่เพราะต้องการคนมาปลอบ.. แต่เพราะต้องการเสียงอื่นนอกจากเสียงในหัว นอกจากเสียงของตัวเอง.. ไปหาคนที่รู้จักเราก่อนงานนี้.. คนที่เห็นเราในแบบที่ไม่ได้ผูกกับ title หรือบริษัทที่เพิ่งให้เราออก..รู้สึกอะไรก็ได้.. โกรธ.. งง.. เจ็บ.. เสียใจ.. ทุกอย่าง valid หมด.. แต่อย่าปล่อยให้สมองนั่งสร้างเรื่องมโนขึ้นมาคนเดียวในหัว.. . . จากมุมคนที่นั่งอยู่อีกฝั่ง.. ผมมองว่าคนที่รับมือได้อย่าง professional จนวันสุดท้าย.. ผมจำได้ทุกคน.. ไม่ใช่เพราะมันเป็น case ที่ง่าย แต่เพราะมันหายาก.. ชื่อพวกนี้จะขึ้นมาในหัวเองทุกครั้งที่มี position เปิด.. ตลาด (ก็แล้วแต่ industry ด้วย..) มันเล็กกว่าที่คิด และความจำของ hiring manager มันนานกว่าที่คุณคิดครับ.. เราอาจจะแค่ตกอยู่ใน row ที่ถูกลบออกจาก spreadsheet ของคนบางคน.. spreadsheet ที่เราไม่ได้สร้าง ไม่ได้ควบคุม ไม่ได้เป็นคนตัดสินใจ.. สิ่งที่ layoff เอาไปได้คือ title กับ access card.. ส่วนพวก skills, ความรู้, track record, relationship ที่สะสมมาตลอด.. ทั้งหมดนั้นก็ออกไปพร้อมกับเราในวันเดียวกัน.. ซึ่งเป็นสิ่งที่บริษัทถัดไปจะจ้างเรา.. เรายังมีคุณค่าครับ

เคยเจอ แต่เราไม่ทำ ทำแค่ในเวลางาน เรามีเส้นแบ่งชัดเจน แต่เข้าใจว่าบางคนต่อให้อยากก็อาจจะทำแบบเราไม่ได้ด้วยปัจจัยหลายอย่าง เราไม่ชอบคนประเภทนี้ คือคุณเลือกจะขยันในวันหยุดก็เรื่องของคุณ แต่คุณก็ควรทำแค่งานในส่วนตัวเอง ไม่ใช่มาเดือดร้อนรบกวนคนอื่นแบบนี้ คนอื่นเขามีชีวิตส่วนตัวของเขา

เข้าโซเชียลที่ ก็รู้สึกงง ๆ ว่า สรุปตลาดแรงงานบนโลกนี้ยังมีที่อื่นในอาชีพอื่นที่ไม่ใช่สาย tech มั้ย ประเทศที่เจริญแล้วคงมีแหละ แบบค่าแรงยังพอไปได้กับค่าครองชีพ แต่ประเทศพัฒนาการแช่แข็งแถวนี้ มันคงกดดันให้ทุกคนต้องดิ้นรน ถีบตัวเองไปสาย tech หมด ไม่งั้นก็ไม่พอแดกสินะ 😞😞😞

ピクミンタルト🍇🍫🍍🍓🍊🍑

forever an icon

GWなんてないよ

อยากรู้ว่าที่นี่ เค้าทำธุรกิจอะไรกันอ่ะครับ

- ไม่ซื้อของที่ไม่มี function ในการใช้งาน เช่น ของเล่น ของสะสมทั้งหลาย - ไม่ซื้อของที่มี function การใช้งานซ้ำกัน และมีแค่อย่างละ 1 ชิ้นเท่านั้น เช่น รองเท้าออกกำลังกายมีคู่เดียว รองเท้าใส่เที่ยวมีคู่เดียวได้ ห้ามมีรองเท้าเที่ยว 2 คู่ - ใช้จนกว่าของเก่าจะพังถึงจะซื้อใหม่ ทุกครั้งที่ได้ซื้อใหม่จะตื่นเต้น เพราะนาน ๆ ทีจะได้ซื้อรองเท้าใหม่ 5555 - ซื้อของที่ timeless เราจะไม่เบื่อ บางทีของอาจจะแพงไปเลยก็กัดฟันซื้อ ถ้ามันอยู่กับเรานาน cost per use จะต่ำกว่าเราซื้อบ่อย ๆ เช่น นาฬิกา

“เราไม่ได้มีชีวิตอยู่เพื่องาน งานที่ทำให้เราทุกข์ทรมานจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่เรื่องปกติ มนุษย์ไม่ได้มีชีวิตอยู่เพื่องาน เราทำงานเพื่อที่จะใช้ชีวิต”

ステゴザウルスのショートケーキ考えました。

หลายครั้งที่รู้สึกว่าทำไมแม่ดูใจดีจัง เวลาเจอเพื่อนของเรา ตอนเด็กคิดว่าแม่ทำให้ตัวเองดูดีในสายตาคนอื่นหรอ แต่พอโตขึ้นได้รู้ว่าที่แม่ทำดีกับเพื่อนของเรา เพราะเขาอยากให้เพื่อนของเราทำดีกับเรานั่นเอง

สภาพเดียวกัน ฝันว่ากำลังตอบอีเมลใคร พรุ่งนี้ต้องทำอะไร มาเป็น checklist 20-30 ข้อ ภาพชัดมาก วันหยุดเสาร์อาทิตย์ ว่างหน่อยแปปเดียว ในหัวก็คิดแต่เรื่องงาน ถ้าว่างแล้วรู้ว่ามีงานไหนยังไม่เสร็จ ก็จะลุกมาเปิดคอมทำ หยุดเหมือนไม่ได้หยุด งานอดิเรกที่เคยทำก็เลิกหมด งานเยอะแบบไม่จบสิ้น

Suffer มาก รู้ว่าไม่ดี เคยลาออกด้วยเหตุผลนี้มาแล้ว เครียดมาก ตากระตุก ปจด.ไม่มา 6 เดือน พอลาออกก็ดีขึ้น พอได้งานใหม่ สุดท้ายก็เป็นอีก อยากหยุด but I don't know how อะ

เรากินยาปรับอารมณ์ anti-depressant อยู่เกือบปี นอนเต็มอิ่ม มีสติ ทำงานได้ดีขึ้น ปัญหาใหญ่ๆผ่านไปได้ตามครรลองของมัน > ตอนนี้พอถึงเวลาที่ต้องนอน วันหยุดพัก ร่างกายจะตัดเรื่องงานออกจากสมองเหมือนความเคยชิน รู้สึกเฮลตี้ขึ้นมากๆ รักหมอที่สุด 💌

เข้าใจคนที่พบปัญหานี้และไม่รู้ทางแก้ แต่มันต้องมีจุดที่ต้อง seek help และหาต้นตอปัญหาให้เจอ ไม่งั้นลาออกจากงานไป ได้งานใหม่ ทุกอย่างจะวนลูป จุดที่ตัดสินใจว่าไปหาหมอ มันยากมาก แล้วจิตแพทย์ในไทยก็ไม่ได้เข้าถึงง่ายเบอนั้น ลองไปอายุรกรรมธรรมดาๆดูก่อน ลองๆ