Soner Oğuz

"Belki Ebabiller" benim için yalnızca bir öykü değil; bir temenni, samimi bir duaydı. Son altı yılda yazdığım kimi öykülerle iki kapak arasına girdi. Yayına hazırlanmasında emeği geçen tüm dostlara, göz nuru döken kıymetli Emin Gürdamur'a, ve Hece Yayınlarına teşekkürlerimle...

İnsanın kendini bir "güç" olarak tanımlaması, gücün mutlak sahibini unutması ya da gerektiği kadar hatırlamaması ile başlıyor. Oysa kendimizi bir "şey" olarak gördüğümüz vakit daha derin kırılıyor, daha kolay yıkılıyoruz. "Sonra onları siz öldürmediniz, fakat onları Allah öldürdü; attığın zaman da sen atmadın, lâkin Allah attı. Bu da mü'minlere güzel bir imtihan geçirtmek içindi. Gerçekten Allah işitendir, bilendir!" (Enfal) hükmünün verdiği huzur, inanan bir kalp için, hiçbir dünyevi güç tarafından sağlanamaz. Aczinin farkında olmak, gücün mutlak sahibini hatırlamak bizi rahatlatır; gururdan, kibirden uzak tutar.

@knnysf @emingurdamur @Heceyayinlari Hayırlı olsun hocam.

İlk öykü kitabım Dünya Tozu huzurlarınızda. Başta @emingurdamur olmak üzere emeği geçen herkese sonsuz teşekkürler. İnşallah güzelliklere vesile olur. @Heceyayinlari

@SuatSavur @arkaikkitap Hayırlı olsun Suat Hocam.

Bir annenin bebeğini kucağına alması kadar büyüleyici olmasa da bir esere kavuşmanın heyecanını sizlerle paylaşmak istiyorum dostlar. Kalemimin izleriyle doğan bu kitap, eksiğiyle fazlasıyla, tüm samimiyetiyle artık sizlerle buluşmaya çok yakın.

"Ayna ayna de bana, söyle bana dolunay: Hafıza mı, ölüm mü, hangisi daha kolay?" #SüleymanÇobanoğlu

Yazarın İzzetinefsi Yahut Yapay Zeka

@ali1isik Tebrik ederim, hayırlı olsun Ali Bey.

Dört öykü kitabından sonra ilk romanım “Bir Şehre Vardım” çıktı. Olay Viyana’da geçiyor. Şehirden geçerken kendine varmanın hikâyesi.

"Siz hiç boğulma tehlikesi yaşadınız mı sevgili babacığım? İnsan kendisini boşlukta hisseder, tutunacak yer arar, bulamaz." (Kâbuslarımın Sebebi Siz Miydiniz Babacığım?) Mustafa Başpınar, Büyü Bozuldu

@DIskeceli Ben de doğru anladığımdan şüphelendim şimdi :))

@soneroguz40 Ne diyor bunlar, diyorum ben de :))

"Rusça Salata"

28 Şubat mağdurlarının vaktiyle öyle olmadıkları için cezalandırıldıkları insan tipine bile isteye dönüşmelerine dair bir öykü okudum. Muhafazakar kesimin hiç de küçümsenemeyecek bir kısmı benzer durumda bugün. Karşı taraf için aynı insanlar bir "problem" olmaktan çıkalı çok oldu. Nedeni yitirilen samimiyet.

Okudukça niçin haz duyar insan? Anlamın arkasından sürüklenmek, sevgilinin ardına düşmek gibi sanki! Ama anlam da "Yok bu şehr içre vasfettiğin dilber Nedim/ Bir peri-sūret görünmüş bir hayal olmuş sana" değil mi? Öyleyse anlamın peşinde olmak, ateşin içinde olmaktan haz duymaktır; böyledir. Mehmet Narlı, Edebiyat Dükkanı

Modern dönemin belirleyici gücü "bilgi" olunca kitap da elitist bir simge haline geldi. Proust "Kitap zihni uyandırır ama o, hayatın yerini almamalıdır. Başkalarının hazırladığı bir bal değildir hakikat, onu kitap sayfalarında toplayamayız. Kafamızın ve gönlümüzün iç hamleleri ile fethedebiliriz." diyor. Kitap olsa olsa zihinsel faaliyetlerimiz için bir temrin aracıdır, hakikatin daha iyi anlaşılması için bir vasıta, bir vesiledir belki.

"Bizler annemi sustuğunda duymaya başladık. Hani nasıl sürekli akan bir çeşmenin sesine alışıp işitmez olursunuz da aniden kesildiğinde fark edersiniz ya, işte öyle. Konuşmaktan vazgeçmişti artık. Belki anlattıklarının dinlenmediğini, belki kimsenin kendisine ayıracak vakti olmadığını, belki de yeni bir şey söylemediğini fark ettiğinden beri susuyor. Uzun zamandır çok konuşmasından şikayet eden bizler, şimdi onun ağzından çıkacak tek bir kelimeyi bekliyoruz." (Annem Sustuğunda) Hande Aydın, Palas Pandıras

Yazarken zihninde bir dünya kuruyorsun. O dünya bir mektuba dönüşüp muhatabına ulaşıyor bir şekilde. Senin kurduğun dünya bir başka zihinde -muhtemel ki değişip dönüşerek- yeniden canlanıyor. Okurdaki yeniden canlanma sürecinde okurun bilgi birikimi, entelektüel donanımı, dünya görüşü vs. metni çeşitlendirerek zenginleştirmiş nadiren de kısırlaştırmış olabilir tabi. Fakat bu durum yazarla okur hatta aynı metni okuyan insanlar arasında -genellikle- büyük ölçüde birbirine benzeyen ortak bir zihinsel faaliyet anlamına geliyor. Müthiş bir güç edebiyat. Dijitale yenilmez umarım.

"Mananın cenazesini kaldıramadılar, diyorum, bir cinayetten daha zor bir şey varsa o da cesedi yok etmektir, sen bunu bilmezsin, ne de olsa öldürdüğün kelimeleri muntazaman gelip alan, kimseye göstermeden gömen biri var hayatında, mana kelimelere benzemez, onun cenazesi kaldırılamaz diyorum, kökleri, kalplerin, muhabbetlerin, kulelerin altından geçer. Onu eriştiği yerlerden söküp çıkarırken arzın zangır zangır titreyeceğini herkes bilir." Emin Gürdamur, Ateşkes Çadırında Silah Sesleri

@veyselaltuntass Kaleminize bereket, nice kitaplara inşallah.

@soneroguz40 Keyifli okumalar dilerim hocam 🍀🍀

"Geçmişimi yol ayrımlarında bırakarak büyüdüm ben. Yeniden, yeniden doğdum o ayrımlarda. Bu yüzden bir karar vermem gerekiyordu. Geçtiğim her bir yolu, yuva bellediğim her bir yolu yeniden arşınlamak ve ezberlediğim ilk türküyü bulmak... Benim kendimi bulmamın da tek yoluydu." (Yitik Ezginin izinde) Veysel Aultuntaş, İpler Dolaşınca

"Türk ülküsü yüzyıllardan beri prensip haline gelmiş, uğrunda çarpışılmış, birkaç kere gerçekleşmiş bir düşüncedir. Ona hayal diyenler, hayal içinde gevşeyip tembelleşmiş olanlardır." Hüseyin Nihâl Atsız, Türk Ülküsü #3MAYISTÜRKÇÜLÜKGÜNÜ

"Her sanat eseri bir deneydir. Sanatın bir deneyi; bir teşebbüsüdür: sanatın böyle yapılıp yapılamayacağını, böyle ve bütünüyle yapılıp yapılamayacağının sorusunu soran bir teşebbüstur. Her sanat eseri bir deneydir, çünkü her sanat eseri sıfırdan başlar -sıfırdan başlamayan ve sanatı var ve emniyette sayan bir sanat eseri, kesinlikle bir sanat eseri değildir. Çünkü sanatın içinde ya da sanatın yanı başında başlayan sıfır noktası estetik hâldir, estetik özgürlüğün hâlidir. Her sanat eseri bir deneydir, çünkü sanatın olanağını sınar." Christoph Menke, Sanatın Gücü

Nietzsche "Sanat yaşamak için büyük bir teşvik unsurudur." diyor. Sanat insanoğlunun yaşamı katlanılır kılma adına icat ettiği uğraşların en önemlilerinden biri. Sanatın asıl gayesi olan "güzellik" hissi, insana mutluluğu vaat ediyor çünkü. Bir anlamda güzel olanın seyri, onunla bir eser vasıtasıyla rastlaşmak, hemhâl olabilmek hatta böylesi bir karşılaşmanın ihtimali/ümidi dahi mutluluğa bir kapı aralıyor. Bizim bu aralıktan görebildiklerimiz, diğer tüm mutluluklarımız üzerinde de dönüştürücü bir güce sahip. Bir anlamda estetik deneyimlerimiz; yaşadıklarımız, maruz kaldıklarımız, duygu ve düşüncelerimiz üzerinde etkin bir rol oynuyor.