Rene

Geeft niks @trouw , plaats ik het gewoon even hier: Hoofdredacteuren Wendelmoet Boersema en Karel Smouter schreven onlangs, naar aanleiding van het vertrek van Sylvain Ephimenco, dat Trouw erop toeziet dat columnisten bij het geven van hun mening de feiten respecteren. Juist in een tijd waarin een gedeelde waarheid onder druk staat, moeten lezers daarop kunnen vertrouwen. Mooie woorden. Des te opvallender wat Trouw op 23 mei publiceerde.   Op die dag verscheen een uitgebreid interview van Arnon Grunberg met Omer Bartov, gepresenteerd als genocidewetenschapper. Grunberg reist naar Cambridge, drinkt espresso en laat Bartov vrijuit spreken over de Holocaust, het zionisme en de “genocide” in Gaza. Literair verzorgd. Journalistiek onvoldoende. Want wie is deze man precies, en op welk gezag spreekt hij eigenlijk?   Bartov verdiende zijn reputatie met serieus werk over de Wehrmacht. Maar dat maakt hem niet automatisch tot autoriteit op de vraag of een lopend militair conflict juridisch als genocide kwalificeert. Zeker niet zonder te vermelden dat Bartov in 2010 zelf nog stelde dat de genocide-beschuldiging richting Israël een historische vertekening was die antisemitisme in de hand werkte, en dat hij in 2004 nog schreef dat Hamas een ideologie vertegenwoordigde die met geweld bestreden moest worden. Die ommezwaai is het echte verhaal. Grunberg liet het volledig onbesproken.   Op 1 september 2025 kopten de BBC, Reuters en de NOS dat de International Association of Genocide Scholars had vastgesteld dat Israël genocide pleegt. Wetenschappelijke consensus, zo klonk het wereldwijd. Niemand had op de IAGS-website gekeken, waar je lid wordt voor dertig dollar. Geen enkel diploma vereist, geen academische toetsing, geen flinter controle. Anderen testten het systeem door zich in te schrijven als “Adolf Hitler” en “Cookie Monster”. Niemand werd geweigerd. Zelfs honden kregen een ledenprofiel. De website bezweek onder de aanmeldingen.   De stemuitslag was 86 procent voor. Indrukwekkend, totdat je de rekensom maakt: van de 500 leden stemde slechts 28 procent. Dat zijn ongeveer 120 mensen. Wat grote spelers in de media presenteerden als het oordeel van de wereld’s vooraanstaande genocideexperts was in werkelijkheid de mening van een vijfde van een club waarvan het lidmaatschap minder kost dan twee bioscoopkaartjes.   De procedure was navenant: De stemming verliep anoniem. De namen van de opstellers werden nooit bekendgemaakt. Een geplande ledenvergadering om de controverse te bespreken werd afgelast. Dissidenten werden geblokkeerd op de interne mailinglijst. Toen onderzoeker Salo Aizenberg de ledenlijst analyseerde en constateerde dat minstens 80 leden uit Irak kwamen, een land met, laten we zeggen, nauwelijks een traditie van genocide-wetenschap, verdween de publieke ledenlijst stilletjes van de website. De inschrijfknop staat er tot op heden nog. De transparantie is definitief weg.   Die resolutie wordt nu geciteerd bij het Internationaal Gerechtshof, in VN-rapporten en in parlementaire debatten. Bartov en IAGS-voorzitter Melanie O’Brien versterkten in de media elkaars positie als twee onafhankelijke wetenschappelijke stemmen, terwijl ze in werkelijkheid alleen maar naar elkaar verwezen.   Trouw had dit kunnen weten. Wie tien minuten op de IAGS-website doorbracht, zag de inschrijfknop. Een krant die een man presenteert als wetenschappelijke autoriteit op een van de meest beladen vragen van dit moment, heeft de plicht te controleren op welk fundament dat gezag rust. Die controle heeft Trouw nagelaten.   Grunberg mocht dit onbesproken laten. Hij is schrijver en maakte een portret. Trouw zei zelf dat feiten gerespecteerd moeten worden en dat lezers daarop moeten kunnen vertrouwen. Die belofte hield hier geen stand.

Open Brief aan de Directie van Talpa Geachte directie van Talpa, Jullie blijven Johan Derksen maar beschermen en een podium geven, terwijl hij al jarenlang een spoor van schade trekt door zijn grove, denigrerende en vaak haatzaaiende uitspraken. Het is tijd dat jullie stoppen met het normaliseren van deze toxiciteit onder het mom van “authentieke humor” en “oude voetbalcultuur”. Hieronder een harde opsomming van zijn grootste flaters en de mensen en groepen die hij daarmee heeft beschadigd. 1. Het Kaarsincident (Candlegate, 2022) Derksen vertelde live op primetime televisie hoe hij en een teamgenoot een bewusteloze vrouw met een kaars hadden gepenetreerd. Hij noemde het een “jeugdzonde” en bagatelliseerde het als “technisch verkrachting”. Dit is geen humor, dit is het publiek normaliseren van verkrachting. Gevolg: landelijke verontwaardiging, sponsors die vluchtten, tijdelijke stopzetting van het programma en een OM-onderzoek. Jullie hebben hem daarna gewoon weer teruggehaald. 2. Misogynie en vrouwenhaat Naast het kaarsincident heeft Derksen jarenlang vrouwen structureel denigrerend behandeld: seksistische opmerkingen, objectificering en regelrechte minachting. Vrouwen zijn voor hem vaak “hysterische juffrouwtjes” of onderwerpen voor grove grappen. 3. Racistische en discriminerende uitlatingen • Uitspraken over Marokkaanse Nederlanders die voetbalclubs “naar de kloten” zouden helpen. • Meerdere monkey-achtige opmerkingen en stereotyperingen over mensen met een niet-westerse achtergrond. 4. Hard anti-Israëlische en antisemitische uitingen Derksen heeft zich herhaaldelijk schuldig gemaakt aan felle anti-Israël retoriek die overgaat in Jodenhaat. Hij beweerde dat “de Joden het zelf hebben gevraagd” na de terreuraanslagen van Hamas op 7 oktober. Hij klaagde dat Nederland “slaafs achter de Joodse gemeenschap aanloopt” terwijl er ook een Palestijnse gemeenschap is, en noemde Israëlische acties “oorlogsmisdaden” waarbij “de Joden hun revanche nu wel gehad hebben”. Hij eiste dat Joods Nederland zich openlijk distantieert van Israël. Dit zijn geen kritische analyses, maar klassieke antisemitische tropes die Joden collectief aansprakelijk stellen. 5. Affakkelen van Leon de Winter en Bram Moszkowicz Derksen heeft prominente Joodse stemmen zoals schrijver Leon de Winter en advocaat Bram Moszkowicz publiekelijk hard aangepakt en belachelijk gemaakt vanwege hun pro-Israël standpunten en kritiek op zijn eigen anti-Israël uitingen. Hij noemde hen onder meer “vervelende mannetjes” en bagatelliseerde hun zorgen over antisemitisme en de situatie na 7 oktober. In discussies en columns spotte hij met hun pleidooien, wat leidde tot felle confrontaties en extra polarisatie. Dit beschadigt niet alleen deze individuen, maar draagt bij aan een klimaat waarin Joodse Nederlanders die voor Israël opkomen worden geïntimideerd en weggezet. 6. Beschadiging van Lenny Kuhr (recent) Derksen viel zangeres Lenny Kuhr hard aan vanwege haar emigratie naar Israël (wegens toenemend antisemitisme in Nederland). Hij spotte met haar succes (“Visite was een hitje”) en zei minachtend dat ze “haar kutliedje maar in een schuilkelder in Israël moet gaan zingen”. Dit is een directe aanval op een Joodse Nederlandse artiest die vlucht voor haat, en versterkt het anti-Israëlische en antisemitische klimaat dat Derksen cultiveert. Samenvatting van de schade Derksen heeft door zijn tv-podium en columns: • Vrouwen structureel gedegradeerd • Etnische minderheden gestigmatiseerd • De Joodse gemeenschap en pro-Israël stemmen antisemitisch aangevallen en beschadigd • Leon de Winter, Bram Moszkowicz en Lenny Kuhr persoonlijk publiekelijk belachelijk gemaakt en beschadigd • Het programma en Talpa herhaaldelijk in diskrediet gebracht (sponsorverlies, boycots, reputatieschade, aangiftes) Jullie als directie kiezen er keer op keer voor om deze man te beschermen in plaats van de samenleving en jullie eigen zenders te beschermen tegen zijn giftige invloed. Onder het excuus van “vrijheid van meningsuiting” geven jullie een man een megafoon die verkrachting bagatelliseert, racisme normaliseert én openlijk anti-Israëlische en antisemitische uitspraken doet. Vraag aan jullie: Hoeveel schade moet er nog worden aangericht voordat jullie eindelijk durven in te grijpen? Of is de korte-termijn kijkcijfers en controverse meer waard dan fatsoen, inclusie en maatschappelijke verantwoordelijkheid? Het wordt tijd dat Talpa kiest: ofwel een serieuze, volwassen omroep, ofwel het Derksen-circus. Zolang hij blijft, blijven jullie medeverantwoordelijk voor de schade die hij aanricht. Met harde teleurstelling, Een kritische kijker #vandaaginside @vandaaginside @TalpaNetwork

Goed stuk👇🏻, heel erg mee eens @V_MatthiesBoon

Het grootste gevaar voor democratiën is dat burgers in ideologische informatiebubbels terechtkomen, waarmee ’de waarheid’ eigenlijk niet meer bestaat. Wie de democratie wilt versterken, is daarom juist actief op X (en andere mediaplatformen). volkskrant.nl/columns-opinie…

Column: De vlucht uit Nederland dat “nee” zegt Max von Kreyfelt De grootste angst van een bestuurselite is niet woede. Woede kunnen ze managen. Daar hebben ze complete industrieën voor gebouwd: voorlichters, factcheckers, gedragsexperts, talkshows, subsidieplatforms, mediafondsen, dialoogtafels, vertrouwenscampagnes en goed doorgetrainde politie. Nee. Waar macht écht bang voor is, is iets veel gevaarlijkers: een bevolking die kalm wordt. Kalm genoeg om het spel te doorzien. Want zolang burgers met hulp van de media, ruzie maken over links en rechts, stikstof, migratie, klimaat, identiteit of hashtags, blijft het systeem intact. Dan blijft Den Haag functioneren als een permanent congres van mensen die elkaar onderzoeken, subsidiëren, adviseren en decoreren. Maar stel je voor dat miljoenen mensen tegelijk iets eenvoudigs zeggen: “Nee.” Nee tegen stijgende lasten terwijl publieke diensten afbrokkelen. Nee tegen beleid dat nauwelijks nog democratisch uitlegbaar is. Nee tegen bestuurders die na iedere mislukking promoveren. Nee tegen een politieke klasse die burgers behandelt als een HR-probleem dat gemanaged moet worden. Dán verandert alles. Want moderne macht draait uiteindelijk niet op geweld, maar op medewerking. Op gehoorzaamheid. Op psychologische instemming. Op burgers die blijven geloven dat er “geen alternatief” bestaat. Daarom klinkt de moderne bestuurselite soms minder als politiek leiderschap en meer als klantenservice van een failliet systeem. “Wij begrijpen uw zorgen.” “Er zijn fouten gemaakt.” “Het vertrouwen moet hersteld worden.” “Het proces verdient meer uitleg.” Altijd uitleg. Nooit koerswijziging. En precies daarom groeit de nervositeit. Omdat steeds meer mensen beginnen te vermoeden dat Nederland niet langer bestuurd wordt door visionairen, maar door managers van onafwendbaarheid. Mensen zonder richting. Zonder maatschappelijk ideaal. Zonder beschavingsoffensief. Alleen procedures. Communicatieplannen. Risicomodellen. En eindeloze PowerPoints over draagvlak. Maar geschiedenis wordt gevaarlijk zodra burgers collectief ontdekken dat systemen kwetsbaarder zijn dan ze lijken. Geen enkel bestuur overleeft langdurig zonder legitimiteit. En zodra een bevolking massaal besluit: “Wij geloven jullie niet meer”, begint zelfs het meest zelfverzekerde systeem langzaam te trillen. Dat is het moment waar Den Haag werkelijk bang voor is: een bevolking die ophoudt met applaudisseren. 📌 Heeft u mijn bundel ook al? TICQ.nl 📌 Steunt u mij ook? max1909.backme.org