Serhan Kaya@KayaSerhan_
Aylık 600.000 TL
Türkiye'den gelen iş teklifi bu.
Ama yinede dönemiyor.
Teklifi alan, Belçika'da Siemens'te yönetici bir arkadaşım, Emre.
5 senedir dönüş kafalarında, vatan hasreti falan bitmiş değil. "Dönemiyoruz" derkenki yüzünü görecektiniz. Hesabı yapmışlar ve hesap kapıyı kapatmış.
Hesap şu:
600 brüt, ele net 400 civarı. Asgari ücretin 18 katı.
Tek çocuk. Düşündükleri okulların yıllık toplam maliyeti 1.7 ile 2.2 milyon TL. Okul, servis, yemek, kitap dahil. Tek çocuk için, altını çiziyorum.
Dönmek istedikleri yer eski oturdukları Çekmeköy'deki site. Müstakil değil, daire. Kira ayda 150 ile 160 bin, aidat 25 bin.
Alt alta: kira yılda 1.9 milyon, okul 2 milyon, net maaş 4.8 milyon. Daha markete gitmeden gelirin yüzde 80'i yok. İkinci çocuk olsaydı bu yazı burada biterdi.
Ama asıl hikaye burada başlıyor.
Aynı aile benzer gelirle Belçika'da gayet rahat yaşıyor.
Nasıl?
Çocuk mahalledeki devlet okuluna gidiyor. Kimse yadırgamıyor, çünkü o okul yeterli.
Aradaki fark maaş değil.
Türkiye'de de devlet okulu var elbette. Ama kaç kişi gönül rahatlığıyla gönderebiliyor?
İşte gönderememenin faturası: tek çocuk için yılda 2 milyon TL.
600 bin TL'lik bir maaş bile bir aileyi geri getiremiyorsa, kaybedilen o aile değildir. O maaşın satın alamadığı şeydir: çocuğuna parasız ve kaliteli bir gelecek vaadi.
Şu an "600'e geçinemiyorlarsa kusur onlarda" yazmaya hazırlananlar var, biliyorum.
Hem haklısınız hem de değilsiniz.
