یوزف‌

یه روزی از جوون ۲۷ ساله‌ی پشت این اکانت که موهاش وسط اورژانس سفید شد رونمایی میکنم. پیر شدیم واقعا‌. نهایت خلاف‌مون سیگار وسط شیفت بود تا بعدش پر قدرت برگردیم بقیه‌ی کارا رو انجام بدیم. چه فایده که کسی قدر ندونست.

عشرت کنیم ور نه به حسرت کشندمان روزی که رخت جان به جهانی دگر کشیم

#جاوید_ایران به غیر این هیچ جاویدی معنی نداره

@HosseinGhatib نوشته هاتون واقعا خوندنیه.

برای فهم این که حضور جرد کوشنر در مذاکراتِ جاری در مسقط با حضور عباس عراقچی چه اهمیتی دارد، باید بدانیم او چه نقشی در سیاست خاورمیانه دارد، چه شبکه‌ای پشتش است، و چرا واشینگتن او را در این مقطع فرستاده است. جرد کوشنر، داماد دونالد ترامپ، از آن چهره‌هایی است که اگر فقط با عنوان رسمی‌اش در کاخ سفید شناخته شود، عملاً چیزی از واقعیت او دیده نمی‌شود. مسیر او از ابتدا، مسیر یک سیاستمدار کلاسیک نیست. او نه از حزب بالا آمده، نه در انتخابات محلی آزمون پس داده، نه مثل دیپلمات‌های حرفه‌ای در وزارت خارجه رشد کرده. کوشنر محصول یک ترکیب خاص است: سرمایه‌ی ملکیِ نیوجرسی و نیویورک، شبکه‌ی مذهبی یهودیان ارتدوکس، بحران حیثیتی یک رسوایی خانوادگی، و بعد هم پیوند با خاندان ترامپ. این ترکیب، از او یک «کارگزار پشت پرده» ساخت: کسی که سیاست را نه به مثابه ایدئولوژی، بلکه به عنوان سازوکار معامله، قرارداد، و مدیریت شبکه می‌بیند. جرد کوری کوشنر در ۱۰ ژانویه ۱۹۸۱ در لیوینگستون نیوجرسی به دنیا آمد. اما نیوجرسی در پرونده کوشنر فقط یک نقطه جغرافیایی نیست؛ یک زیست‌جهان است. او در کمربندی از شهرهای مرفه شمال نیوجرسی بزرگ شد که از دهه‌های پایانی قرن بیستم، همزمان سه چیز را با هم تولید می‌کرد: ثروت ملکی، شبکه‌های حرفه‌ای (حقوق، مالی، املاک)، و یک هویت مذهبی «مدرن-ارتدوکس» که هم با بازار سرمایه راحت است و هم با خطوط قرمز سنتی. در این فضا، مدرسه، کنیسه، خیریه، و شبکه‌های کسب‌وکار به هم وصل‌اند و سرمایه اجتماعی گاهی به اندازه سرمایه مالی تعیین‌کننده است. خانواده کوشنر نیز در همین اقلیم اجتماعی، به عنوان یک خانواده ثروتمند و شبکه‌مند شناخته می‌شد. آن‌ها یهودیِ اشکنازی و از نظر مذهبی ارتدوکس بودند و روایت خانوادگی‌شان از هولوکاست و رنج تاریخی یهودیان، بخشی از سرمایه نمادین و اخلاقی خانواده را تشکیل می‌داد. پدرش، چارلز کوشنر، صرفاً یک بسازوبفروش موفق نبود. او در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ شرکت Kushner Companies را به یک بازیگر مهم املاک تبدیل کرد و همزمان، با کمک‌های مالی سنگین به سیاستمداران، برای خانواده‌اش یک سپر نفوذ ساخت. این بخش در روایت‌های عمومی معمولاً حذف می‌شود، اما کلید فهم کوشنر است: او از نوجوانی در خانه‌ای بزرگ شد که سیاست را «ابزار» می‌دانست، نه «ارزش». رابطه، نفوذ، و تنظیم قواعد بازی پشت پرده، از همان ابتدا بخشی از زندگی روزمره او بود. کوشنر در ۲۰۰۳ از دانشگاه هاروارد فارغ‌التحصیل شد. اما همان زمان، یک سایه‌ی دائمی روی این موفقیت افتاد: گزارش‌های رسانه‌ای درباره کمک مالی بزرگ چارلز کوشنر به هاروارد و بحث‌هایی که در آمریکا همیشه درباره پذیرش‌های «خریدنی» وجود دارد. حتی اگر کسی وارد جزئیات نشود، همین نکته برای فهم روان‌شناسی سیاسی کوشنر کافی است: او خیلی زود یاد گرفت که در آمریکا، سیستم را می‌شود خرید، اما باید آن‌قدر ظریف بازی کرد که این خرید به شکل «شایستگی» دیده شود. اما نقطه عطف اصلی در زندگی او، نه در دانشگاه، بلکه در دادگاه رخ داد. در سال ۲۰۰۴ چارلز کوشنر تحت پیگرد فدرال قرار گرفت. دادستان پرونده کسی بود که بعدها چهره ملی شد: کریس کریستی. اتهامات شامل فرار مالیاتی، کمک‌های غیرقانونی انتخاباتی، و دستکاری شاهد بود. اما آنچه پرونده را به یک داستان ملی تبدیل کرد، جزئیات تحقیرآمیز و بی‌رحمانه‌ای بود که در آمریکا به عنوان یکی از «کثیف‌ترین» پرونده‌های یقه‌سفید شناخته شد: چارلز کوشنر برای فشار به یک شاهد (که از اعضای خانواده بود) ترتیب ضبط یک صحنه‌ی جنسی را داد و سپس آن را برای فردی از خانواده فرستاد تا به عنوان ابزار فشار و شکستن طرف مقابل استفاده شود. این ماجرا در حافظه رسانه‌ای آمریکا ماند. در ۲۰۰۵ چارلز کوشنر محکوم شد و به زندان رفت. ا از ۳👇🏼

ای روزگار؛ چه کردی با ما…

@rasputin1500 چقدر جالب و خواندنی بود.

شناخت نوع ادراک کشورهای منطقه از نتایج جنگ دوازده‌روزه، بیش از آنکه یک بحث صرفاً نظری یا رسانه‌ای باشد، به‌مثابه نقشه راهی برای فهم رویکرد آتی آنها در قبال ایران است. این ادراک نه الزاماً از زبان مقامات رسمی و در قالب بیانیه‌های دیپلماتیک، بلکه عمدتاً از سوی کارشناسان و تحلیلگرانی بیان می‌شود که به ساختار قدرت نزدیک‌ هستند؛ افرادی که بعضا نه فقط سخنگویان غیررسمی، بلکه بازیگران مؤثر در فرآیندهای تصمیم‌سازی دولت‌های متبوع خود به‌شمار می‌روند. در این چارچوب، تحلیل چند ماه قبل سالم الکتبی، تحلیلگر اماراتی نزدیک به شورای عالی فدرال امارات، که در روزنامه اورشلیم‌پست اسرائیل منتشر شد، واجد اهمیتی فراتر از یک یادداشت ژورنالیستی است. مقاله او را می‌توان همچون امکانی دانست برای پیش‌بینی رویکرد آینده ابوظبی در قبال ایران؛ امکانی که از خلال آن، دستگاه ادراکی امارات نسبت به تحولات اخیر منطقه‌ای قابل رصد است. الکتبی جنگ دوازده‌روزه را نه یک درگیری محدود، بلکه «پیشرانی برای بازتعریف معادلات قدرت در خاورمیانه» می‌دانست؛ بازتعریفی که در آن، اسرائیل «از طریق مشارکت‌های هوشمندانه با کشورهای حوزه خلیج فارس و بهره‌گیری از قابلیت‌های پیشرفته»، توانسته بود مفهوم سنتی قدرت نظامی را دگرگون کند. ارمغان این تحول، از نگاه نویسنده، چیزی جز «شکست ایران» نبود؛ شکستی که به ادعای او صرفاً نظامی نبوده، بلکه آغازی است برای «فروپاشی تمدنی ایران». اهمیت این روایت دقیقاً در همین نقطه آشکار می‌شود. پیوند زدن یک شکست نظامی مفروض به فروپاشی تمدنی، و سپس ترجمه آن به سناریوهایی چون تجزیه ایران یا حتی طرح ادعاهایی درباره تصاحب جزایر خلیج فارس توسط امارات، امری که نه صرفاً حاصل اغراق‌های ژورنالیستی، بلکه بازتاب‌دهنده یک محاسبه ژئوپلیتیکی در ذهن بخشی از نخبگان حاکم بر جنوب خلیج فارس است. در این دستگاه ادراکی، تضعیف ایران به‌منزله گشوده شدن یک «پنجره تاریخی» برای بازنویسی نظم منطقه‌ای تلقی می‌شود؛ نظمی که در آن، ایران بازیگری تکه تکه و فرسوده و اسرائیل به‌همراه اعراب، محور جدید قدرت تعریف می‌شوند. این تحلیل زمانی معنادارتر می‌شود که آن را در بستر وضعیت اخیر میان ایران و آمریکا قرار دهیم. کشورهای عرب خلیج فارس، به‌ویژه امارات، در سطح اعلامی همچنان بر کاهش تنش، گفت‌وگو و ثبات منطقه‌ای تأکید دارند و حتی در مقاطعی نقش میانجی میان تهران و واشنگتن را ایفا می‌کنند. اما در سطح اعمالی و محاسبات راهبردی، نه‌تنها مخالف جنگ نیستند، بلکه خواهان شکل‌گیری جنگی «کنترل‌شده» با کمترین تبعات مستقیم برای خود هستند؛ جنگی که هزینه‌های اصلی آن را دیگران بپردازند و در عین حال، موازنه قوا به سود آنان تغییر کند. از این منظر، آنها شرکای عملی آمریکا و اسرائیل در پروژه تغییر موازنه منطقه‌ای محسوب می‌شوند، هرچند این همراهی در پوشش گفتمان ثبات و میانجی‌گری پنهان می‌شود. در چنین شرایطی، مقاله الکتبی را باید بیش از آنکه گزارشی از واقعیت‌های میدانی جنگ دوازده‌روزه دانست، نوعی اعتراف ناخواسته به رؤیای ژئوپلیتیکی امارات تلقی کرد؛ رؤیایی که در آن، ابوظبی می‌کوشد خود را به‌عنوان بازیگر مسلط امنیتی و ژئوپلیتیکی خلیج فارس تثبیت کند، حتی اگر این مسیر از دل تضعیف ساختاری ایران و به چالش کشیدن تمامیت ارضی آن بگذرد. در نهایت، جنگ دوازده‌روزه فارغ از نتایج واقعی آن به یک «ابزار ادراکی» در ذهن نخبگان منطقه بدل شده است؛ ابزاری برای آزمودن سناریوها، عادی‌سازی ایده‌های رادیکال و آماده‌سازی افکار عمومی برای سیاست‌هایی که هنوز در سطح رسمی بیان نمی‌شوند. فهم این ادراک، همان نقشه راهی است که نشان می‌دهد چالش ایران با همسایگان جنوبی‌اش، صرفاً دیپلماتیک یا امنیتی نیست، بلکه ریشه در رقابتی عمیق، بلندمدت با ماهیتی تمدنی و ژئوپلیتیکی دارد.

صبح یه پیرزن آوردن اورژانس با شکایت از "ترس". دعوای دو تا همسایه رو دیده بود و حالش بد شده بود. نوار قلب گرفتیم، سندرم ولنز بود. مشورت کاردیولوژی شد و ccu add و ... خانواده‌ش وقتی فهمیدن زنگ زدن پلیس اومد صورت جلسه کرد که دعوای اینا باعث شده مادر ما سکته قلبی کنه تا شکایت کنن :)

هر آدمی رو تنها یکبار میشه داشت؛ تنها یکبار. تداوم این حضور به مویی بنده. یه اتفاق ناگهانی یا اشتباه کوچیک میتونه چنان تغییری تو اون آدم ایجاد کنه که دیگه هیچ‌ شباهتی به اون کسی که روزی می‌شناختیم، نداشته باشه و اونچه باقی میمونه، یه غریبه‌‌ست با خاطراتی آشنا. بعدشم فقط افسوس ...

این کلیپ جالب درباره تپ آسیت رو تو یوتیوب دیدم. برای تپ مایع آسیت، نیدل باید تو ناحیه‌ای وارد بشه که صدای دالنس (dullness) شنیده میشه، نه صدای تمپانیک (tympanic). اگه سوزن در ناحیه تمپانیک وارد بشه ممکنه به روده‌های پر از گاز برخورد کنه و خطر perforation روده‌ها وجود داره.

او هم رفت و تنها ماندی تنها با یاد او

یه متخصص اطفال داریم، خیلی خوبه. کاش میشد باهاش نشست درباره‌ی این زندگی مزخرف روزمره حرف زد و سیگار کشید. همین.

هیچ شیفتی بدتر از عصر و شب اورژانس برای یه پرستار نیست، اورژانسی که یه Gp نشسته با ۳ پرستار در مقابل یه شهر با جمعیت ۸۰ هزارنفری 🚬

گفتم مرا یادت نبر، گفتش تو در یادی مگر؟

دیشب یه یه کیس سویساید با متادون داشتیم. ازش نوار قلب گرفتیم. اولش فکر کردم لیدها رو جابجا بستن، بعد فهمیدم بیمار دکستروکاردیه و قلبش سمت راسته. تو اون اون شلوغی‌ برام خیلی کیس جالبی بود :)

زندگی فقط وقتی کوتاهه که مشغول تجربه‌ی چیزی هستی که نمیخوای تموم شه.

شروع شیفت امروز صبح :/

تو اوج حماسه ۱۲ روزه که از مشهد تا تل اویو پرواز ممنوع شده بود یک هواپبمای پاکستانی تک و تنها با ۲۰۰ مسافر رو مرز ایران عراق ول میچرخید! دقیقن رفته بود رو قصر شیرین کرمانشاه مدخل ورودی اف ۳۵ ها تو زندگی بعدیم مثل همین خلبان پاکستانی به تخمم طور زندگی میکنم

تو این قسمت از هایلات پیج اینستاش یه لینک داره که واردش میشید و بعد وارد کردن email/gmail بصورت خودکار تفسیر صد تا نوار قلب کاربردی واستون ارسال میشه.

این "ecg lectures with reids" تو آموزش نوار قلب فوق‌العاده است. یه پیچ ایسنتاگرام داره که ریلز های کاربردی چند دقیقه‌ای میذاره و تو وبلاگش بصورت کامل و ویدیویی نوار قلب آموزش میده. پیج ایسنتا : B2n.ir/gw8201 آدرس وبلاگ : B2n.ir/sy7497

@ciddalio درود آقا. خیلی لذت داره. چست تیوب بذاری که دیگه اووه.

اولین cv line ام رو گذاشتم🤤

هر کسی در عمق وجود خود قبرستان کوچکی دارد که محل دفن تمام کسانیست که زمانی دوستشان داشته است.