Maarten Verkoren
16.2K posts

Maarten Verkoren
@verkoren
Fill your life with adventures, not things. Have stories to tell, not stuff to show.
Amsterdam, The Netherlands Katılım Nisan 2008
80 Takip Edilen158.8K Takipçiler
Maarten Verkoren retweetledi
Maarten Verkoren retweetledi
Maarten Verkoren retweetledi

Scientists captured the first-ever brain scan of a dying human — and it may explain why life “flashes before your eyes.”
In a remarkable medical moment, researchers recorded continuous EEG from an 87-year-old patient who unexpectedly suffered a fatal heart attack during a routine epilepsy evaluation.
The data revealed a striking surge in gamma oscillations — high-frequency brain waves associated with memory retrieval, dreaming, and heightened consciousness — in the 30 seconds before and after the heart stopped beating. Other brain wave bands (delta, theta, alpha, and beta) also showed coordinated changes, suggesting the brain remained highly active and organized even as blood flow ceased.
Led by neurosurgeon Dr. Ajmal Zemmar, the study provides the first direct evidence of complex neural activity in the dying human brain, offering a potential biological basis for the long-reported phenomenon of life flashing before one’s eyes.
While the authors caution that this is a single case study (in a patient with epilepsy), the findings challenge traditional views of the moment of death and open new avenues for understanding human consciousness in life’s final moments.
[Vicente et al. “Enhanced Interplay of Neuronal Coherence and Coupling in the Dying Human Brain.” Frontiers in Aging Neuroscience, 2022.
DOI: 10.3389/fnagi.2022.813531]

English
Maarten Verkoren retweetledi
Maarten Verkoren retweetledi
Maarten Verkoren retweetledi
Maarten Verkoren retweetledi
Maarten Verkoren retweetledi

@marcvanderchijs So wonderful to read. Hope, energy, passion, drive. Hope you succeed.
English
Maarten Verkoren retweetledi
Maarten Verkoren retweetledi
Maarten Verkoren retweetledi
Maarten Verkoren retweetledi
Maarten Verkoren retweetledi

In 1480 viel een Ottomaans leger (18.000 man, onder Gedik Ahmed Pasha) de Zuid-Italiaanse stad Otranto aan. Na 15 dagen beleg werd de stad ingenomen. De overlevende mannen (boven de 15) kregen een ultimatum: bekeren tot de islam of sterven. Ongeveer 800 weigerden. Ze werden naar de heuvel buiten de stad gevoerd (nu de Heuvel der Martelaren). Daar werden ze één voor één onthoofd.
De eerste was kleermaker Antonio Primaldo, die riep: “Nu is het tijd om voor onze zielen te vechten voor de Heer.”
De aartsbisschop werd voor het altaar van de kathedraal onthoofd.
Andere priesters werden doormidden gezaagd.
Vrouwen en kinderen werden als slaven verkocht of vermoord. Totaal: tienduizenden doden en duizenden in slavernij.
Dit was geen “normale” oorlog maar een religieus gemotiveerde slachting van weerloze christenen die weigerden hun geloof af te zweren.
Na de herovering in 1481 werden de lichamen (die maandenlang onbegraven op de heuvel hadden gelegen) verzameld en naar de kathedraal gebracht. In de Cappella dei Martiri staan vandaag de dag glazen vitrines vol met hun echte schedels – rij na rij, honderden stuks.
Een stukje geschiedenis dat zelden in de schoolboeken staat…
Anno 2026?
Kerken organiseren vrijwillig iftars wereldwijd..
Hebben die 800 martelaren hiervoor geleden?
Voor kerken die nu vrijwillig weggeven wat zij met hun bloed verdedigden?
Nederlands
Maarten Verkoren retweetledi


Sylvain Ephimenco
Jodenjacht, uitgeverij Ezo Wolf, is mijn twaalfde boek en is vanaf deze week verkrijgbaar.
Ik ging net aan het voorwoord voor Jodenjacht beginnen toen dit bericht uit Frankrijk op mijn scherm verscheen.
Een olijfboom die in een voorstad van Lyon was geplant ter nagedachtenis aan Ilan Halimi, een jonge Franse Jood die in 2006 werd doodgemarteld, is omgehakt.
Het drama rond Ilan Halimi, 23 jaar, schokte heel Frankrijk in 2006 door zijn uitzonderlijkheid, maar vooral ook door zijn gruwelijkheid. Ilan Halimi, een verkoper van mobieltjes, werd in januari 2006 zomaar ontvoerd, opgesloten en zwaar gemarteld door een twintigtal personen die zichzelf ‘de bende van de barbaren’ (le gang des barbares) noemden. Zijn ontvoerders dachten van deze jonge Franse Jood dat hij ‘zoals alle Joden rijk moest zijn’.
Het was niet de eerste keer dat een boom die ter nagedachtenis aan Ilan Halimi was geplant, werd omgezaagd. Vijf maanden eerder, in augustus 2025, gebeurde precies hetzelfde in Epinay-sur-Seine. Twee broers met Tunesische nationaliteit werden hiervoor veroordeeld.
Het is de boodschap van de daders, gewapend met een eenvoudige cirkelzaag, aan een heel volk. ‘Jullie leed, hoe groot ook, hoe pijnlijk, hoe onverdraaglijk, zullen wij uitwissen. Evenals het korte bestaan van jullie martelaar. We zullen iedere vorm van herdenking vernietigen, onmogelijk maken. We zullen de toegang tot jullie verdriet met onze haat versperren.’
Het gebruik van het woord ‘genocide’ om de oorlog in Gaza te typeren, is in mijn ogen ook een poging om bomen van de herinnering om te zagen. Als je Joden van ‘genocide’ beschuldigt zaag je niet alleen de bomen om van hun herinnering. Wis je ook het proces dat de grondslag vormt voor de stichting van de Joodse staat Israël. Door de dood van tienduizenden Gazanen, veelal burgers en dat betreur ik, tijdens een oorlog tegen een terroristische beweging, impliciet gelijk te schakelen met de industriële vernietiging van zes miljoen Joden vorige eeuw, bereik je het eindpunt van het meest walgelijke revisionisme. Je zet de deur open voor de meest kwaadaardige beweringen.
Het boek ‘Jodenjacht’ bevat de teksten die ik gedurende de twee jaar na Zeven Oktober in Trouw heb gepubliceerd. Het is een tijdsdocument, een kroniek van het weerzinwekkende antisemitisme die de laatste twee jaar in Nederland explodeerde. De voorbereidingen voor de huidige aanslagen op een synagoge in Rotterdam en een Joodse school in Amsterdam, vonden plaats in die twee jaar van ongebreideld antisemitisme, door pro-Palestijnse activisten gefaciliteerd. Ik heb wel nieuwe teksten voor dit boek geschreven. Ook het lange essay ‘Nederland liegt’ toegevoegd dat ik in 1994 publiceerde en dat toen ophef veroorzaakte.
Het woord ‘Jodenjacht’ dat wel degelijk door Jodenjagers op 6 en 7 november in Amsterdam werd gebruikt tijdens aanvallen op Joodse voetbalsupporters uit Israël, lijkt nu taboe te zijn geworden. In bepaalde media is het gangbaar om ‘Maccabi-rellen’ te gebruiken in plaats van dit tienletterwoord dat wringt, schuurt en schaamte in zich draagt. Reden voor mij om dit woord als titel van dit boek te kiezen.

Nederlands








