yasemin can

Van Gogh’un büyüklüğü, acıyı güzelleştirmesinde değil; ona bakılabilir bir biçim vermesinde… Ne yıldızlar huzur taşır onda, ne de ayçiçekleri yalnızca neşe. Ne oda gerçekten dinlendirir, ne de kargaların gölgesindeki tarla açar insanın içini. Van Gogh’un dünyasında güzellik vardır fakat her rengin içinde yaralı bir ruh hâli dolaşır.

Cohen'e göre geç modernitenin en trajik açmazı, kitlelerin maruz kaldığı ontolojik yıkımın ve sistemsel çürümenin bir cehalet veya aldanma halinden değil, aksine kolektif bir bilinçlilik durumundan beslenmesidir. Toplumsal sözleşmenin meşruiyetini yitirdiği, egemen yapının adaletsizliği kurumsallaştırdığı ve felaketin kaçınılmaz bir ufuk olarak belirdiği bu distopik evrende, hakikat bir sır olmaktan çıkıp kanıksanmış bir çaresizliğe dönüşür. Otoritenin manipülasyonları ve düzenin eşitsiz kurgusu tüm şeffaflığıyla ortadayken, yığınların bu mutlak yıkıma karşı sessiz bir suç ortaklığı içinde kendi eylemsizliklerine gömülmesi, sistemin asıl tahakküm mekanizmasını oluşturur. Kötülüğün sıradanlaştığı ve etik çöküşün norm haline geldiği böyle bir yapıda asıl sarsıcı olan, sonun habersizce gelmesi değil; bütün hilelerin açıkça bilinmesine rağmen o ağır çöküşün aşılmaz bir kader gibi kabullenilmesidir.

Sen özel biri değilsin. Evren tarihindeki en korkunç şeyler özellikle sana denk gelmedi. Evren tüm gücü ve enerjisini seni yok etmeye harcıyor değil. Tatlı bir esinti senin varlığına lûtfen, korkunç bir hava senin varlığına kasten değil. Evrende seninle ilgili çok az şey var.

Şimdi ben buraya ne yazsam heyecanımı tarif etmeye yetmeyecek, bir şeyler eksik kalacak. O yüzden kısa tutuyorum. Buluşana kadar gün sayıyor olacağım. Görüşmek üzere ♥️🥹♥️

The Cranberries -Dreams