Jan Latten

Je werkt veertig jaar. Je betaalt inkomstenbelasting. Je betaalt btw. Je betaalt vermogensbelasting. En wanneer je daarna een deel van dat geld aan je kinderen wilt geven, komt de staat opnieuw “even langs”. In Nederland mag je ongeveer €7.000 per jaar belastingvrij schenken. Daarboven begint de schenkbelasting. Niet omdat er nieuw inkomen ontstaat. Niet omdat er een economische prestatie plaatsvindt. Gewoon omdat geld van eigenaar verandert binnen een familie. De impliciete boodschap is helder. Het geld is nooit echt van jou geweest. En het ironische is dat Nederland hiermee zelfs binnen Europa uitzonderlijk extreem is. In Frankrijk, een van de meest bureaucratische sociaaldemocratische staten van Europa, kunnen ouders ongeveer €200.000 per kind belastingvrij schenken per vijftien jaar. In Duitsland ligt de vrijstelling rond €400.000 per ouder per kind per tien jaar. In Italië kan je zelfs tot €1.000.000 belastingvrij overdragen. Zelfs andere Europese rovende verzorgingsstaten begrijpen blijkbaar dat families hun vermogen willen doorgeven zonder dat de fiscus zich overal tussen wringt. Nederland doet het tegenovergestelde. Hier wordt elke financiële beweging tussen generaties behandeld alsof er een fiscale overtreding plaatsvindt die gemonitored moet worden. Het probleem zit niet eens in het exacte bedrag. €7.000 of €70.000 verandert niets aan het principe. De staat belast geld wanneer je het verdient. De staat belast geld wanneer je het spaart. En de staat belast geld wanneer je het weggeeft. Dat is geen belastingstelsel meer. Dat is een permanent eigendomsvoorbehoud van de criminele overheid. Vanuit libertair perspectief is de vraag daarom simpel. Als jij niet vrij bent om je eigen geld belastingvrij aan je eigen kinderen te geven, van wie is dat geld dan werkelijk?