مهیارم

@DrMG2023 آخه بچه و فرزند باید خودش حرف گوش کن باشه

فرزند عزیزه،اما تربیت درستش و مراقبت ازش عزیزتر! امروز ی جوان ۲۲ ساله رو آوردن درمانگاه، بی‌هوش،بی‌نبض،با لب و ناخن‌های کبود،قند خون ۲۲ و بدنی که لحظه‌ به‌ لحظه سردتر می‌شد.. از همون ثانیه اول CPR رو شروع کردیم.نزدیک یک ساعت،هر کاری از دستمون برمی‌اومد انجام دادیم،اما نشد!💔🤧/۱

@NimaGEOINT این است که هیچ‌گونه عوارضی (حتی در مقیاس بسیار کم) برای عبور از این مسیر دریافت نمی‌شود. همچنین، این کانال از نظر عرضی، بسیار باریک‌تر از تنگه هرمز است.»

مگه مصر کانال سوئز رو کنترل نمی‌کنه؟ مگه پاناما کانال پاناما رو کنترل نمی‌کنه؟ مگه ترکیه از کشتی‌های عبوری از داردانل و بوسفور پول نمی‌گیره؟ پس چرا جمهوری اسلامی نتونه از هرمز پول بگیره یا مجوز بخواد؟ بعد از جنگ جهانی دوم، جامعه جهانی سعی کرد برای دریاهای آشفته یه چارچوب بسازه. نتیجه‌ش شد مجموعه کنفرانس‌های حقوق دریاها. سال ۱۹۵۸، اولین کنوانسیون‌های مهم حقوق دریاها در ژنو شکل گرفت؛ درباره آب‌های سرزمینی، دریای آزاد، فلات قاره، منابع دریا و ... بعدتر این اسناد در یک چارچوب جامع‌تر جمع شد؛ کنوانسیون معروف ۱۹۸۲ در مونتگو بی جامائیکا، یعنی UNCLOS. هدف UNCLOS این بود که بالاخره یه نقشه حقوقی برای اقیانوس‌ها بده؛ مشخص کنه آب سرزمینی چیه، منطقه اقتصادی انحصاری چیه، دریای آزاد چیه، و مهم‌تر از همه، در تنگه‌های بین‌المللی حق عبور دقیقا چطوریه؟ سابقا آب‌های سرزمینی فقط سه مایل دریایی حساب می‌شد. منطقش هم ساده بود: هر جا توپ جنگی ساحلی می‌رسید، همون‌جا قلمرو دریایی کشور بود. اما با گذشت زمان، در کنوانسیون‌های ۱۹۵۸ و بعد در UNCLOS، این محدوده به ۱۲ مایل دریایی افزایش پیدا کرد. همین‌جاست که بعضی‌ها اشتباه می‌کنن و می‌گن چون عرض هرمز حدود ۲۱ مایله و دو طرف ایران و عمان هر کدوم ۱۲ مایل ادعا دارن، پس مسیر بین‌المللی تموم شده و این دو تا کشور مالک مسیر هرمز به حساب میان! ❌ این برداشت اشتباهه. چون UNCLOS فقط درباره آب سرزمینی حرف نمی‌زنه؛ درباره حق عبور ترانزیتی هم حرف می‌زنه. و این دقیقا قلب ماجرای هرمزه. ❌ اصل حقوقی ماجرا: حق عبور ترانزیتی. توی UNCLOS مفهومی وجود داره به اسم Transit Package. ماده ۳۸ کنوانسیون ۱۹۸۲ . معنی‌اش اینه که کشتیها حق دارن از تنگه‌های بین‌المللی عبور کنن، به شرط اینکه عبورشون پیوسته، سریع و بدون توقف غیرضروری باشه؛ یعنی از یک بخش آب‌های آزاد یا منطقه اقتصادی انحصاری به بخش دیگه‌ای از آب‌های آزاد یا منطقه اقتصادی انحصاری برن. به زبان ساده‌تر: وقتی یه تنگه تنها راه اتصال یک پهنه آبی مهم به دریاست، کشورهای ساحلی نمی‌تونن بگن چون اینجا آب سرزمینی ماست، هر وقت دلمون خواست می‌بندیمش. ماده ۳۷ هم دقیقا برای همین موقعیتها اهمیت داره. چون کشورهای زیادی داخل خلیج فارس منطقه اقتصادی انحصاری دارن و برای دسترسی به اقیانوس باید از هرمز رد بشن. شما نمی‌تونید عراق، کویت، عربستان، بحرین، قطر، امارات، عمان و بقیه کشورها ر از آب‌های آزاد محروم کنید. اگر چنین چیزی مجاز باشه، یعنی یه کشور یا دو کشور ساحلی می‌تونن عملا اقتصاد و امنیت دریایی چندین کشور دیگه رو گروگان بگیرن. حقوق دریاها دقیقا برای جلوگیری از همین وضعیت طراحی شده. ماده ۴۴ حتی صریح‌تره. می‌گه کشورهایی که در دو طرف یک تنگه قرار دارن، نباید مانع عبور ترانزیتی بشن. اگر خطری برای ناوبری یا پرواز وجود داره، باید اعلامش کنن. و مهم‌تر از همه، حق عبور ترانزیتی قابل تعلیق نیست. این جمله خیلی کلیدیه: قابل تعلیق نیست. یعنی حتی اگر جمهوری اسلامی بخشی از تنگه هرمز رو آب سرزمینی خودش بدونه و عمان هم بخشی رو متعلق به خودش بدونه، باز هم حق ندارن جلوی عبور ترانزیتی کشتی‌های تجاری رو بگیرن. می‌تونن مقررات ایمنی داشته باشن، میتونن خطرات رو اعلام کنن، می‌تونن در چارچوب حقوقی مشخص عمل کنن، اما نمی‌تونن اصل عبور رو ببندن. اینجا یک ان‌ قلت پیش میاد: «خب جمهوری اسلامی که UNCLOS رو امضا نکرده، پس چرا باید بهش پایبند باشه؟» این پرسش جذابه، ولی در عمل جوابش اون‌قدرها ساده نیست. حقوق بین‌الملل فقط یه قرارداد ساده بین چند امضاکننده نیست. خیلی از اصولش از عرف بین‌المللی میاد؛ یعنی از رفتار تکرارشده دولت‌ها، توافق‌های تاریخی، و قواعدی که کم‌کم تبدیل شدن به استاندارد عمومی. UNCLOS هم روی هوا ساخته نشده. پشتش ده‌ها معاهده، ده‌ها سال مذاکره، و حتی چند قرن تحول حقوق دریایی هست. برای همین هیچ کشوری نمی‌تونه خیلی راحت بگه چون من امضا نکردم، پس هر کاری خواستم می‌کنم؛ مخصوصا وقتی رفتارش روی حق دسترسی کشورهای دیگه به آب‌های آزاد اثر مستقیم می‌ذاره. نمونه ساده ترش اینه: ممکنه من با مالیاتی که دولت تصویب کرده موافق نباشم، اما اگر قانون شده باشه، آخرش باید رعایتش کنم. در سطح بین‌الملل البته ماجرا پیچیده‌تره، ولی اصلش همینه. شما نمی‌تونی توی یک سیستم جهانی زندگی کنی، از مزایاش استفاده کنی، کشتی‌هات از آب‌های دنیا عبور کنن، تجارتت از مسیرهای بین‌المللی رد بشه، بعد وقتی نوبت به تعهدات رسید بگی من این قسمت رو قبول ندارم. مخصوصا در حوزه کشتیرانی که اساسا بدون قواعد مشترک، همه چیز خیلی سریع تبدیل می‌شه به هرج‌ومرج حالا ممکنه یکی بگه: "مگه مصر کانال سوئز رو کنترل نمی‌کنه؟ مگه پاناما کانال پاناما رو کنترل نمی‌کنه؟ مگه اون‌ها از کشتی‌ها پول نمی‌گیرن؟ پس چرا جمهوری اسلامی نتونه از هرمز پول بگیره یا مجوز بخواد؟" این مقایسه در نگاه اول جذابه، ولی غلطه. کانال سوئز و کانال پاناما طبیعی نیستن. این‌ کانال‌ها مصنوعی‌ ان. حفر شدن، ساخته شدن، نگهداری می‌خوان، لایروبی می‌خوان، سیستم راهنمای دریایی دارن، کنترل ترافیک دارن، هزینه اداره دارن، و کاملا داخل قلمرو همون کشورها قرار گرفتن. کشتی وقتی از سوئز رد می‌شه، از یه سازه مهندسی‌شده عبور می‌کنه که مصر باید دائم نگهداری‌اش کنه. وقتی از پاناما رد می‌شه، وارد یه سیستم پیچیده‌ی آبراه‌های مصنوعی می‌شه. هرمز اما یه تنگه طبیعی بین‌المللیه. کسی حفرش نکرده. جمهوری اسلامی یا عمان هرمز رو نساختن. این مسیر طبیعی اتصال خلیج فارس به آب‌های آزاد بوده و هست. مثال دیگه تنگه‌های ترکیه است؛ بسفر و داردانل. این‌ها دریای سیاه رو به مدیترانه وصل می‌کنن. ترکیه عضو UNCLOS نیست، اما اون منطقه از قبل تحت کنوانسیون مونترو اداره می‌شه. ضمن اینکه بعضی بخش‌های اون تنگه‌ها واقعاً خیلی باریکن، حدود 1 کیلومتر یا حتی کمتر. برای عبور از اونجا راهنمای دریایی لازم می‌شه، گاهی یدک‌کش لازم می‌شه، کنترل ترافیک خیلی شدیدتره. این با هرمز فرق داره. در هرمز عبور کشتی‌های بزرگ به شکل معمولی و بدون الزام راهنمای دریایی یا یدک‌کش انجام می‌شه. خیلی از دریانوردها بارها از هرمز رد شدن بدون اینکه نیاز به Pilot (راهنما) یا Tug (یدک‌کش) داشته باشن. تنگه‌های دانمارک هم همین‌طور. اونجا هم به خاطر باریکی، جریان‌های خاص، و تراکم ترافیک، استفاده از راهنمای دریایی و سیستم کنترل ترافیک اجباریه. اما باز هم اون شرایط با هرمز یکی نیست. نزدیک‌ترین مقایسه برای هرمز، کانال مانشه؛ آبراه بین انگلستان و فرانسه. عرضش هم تقریبا شبیه هرمزه، حدود ۲۱ مایل دریایی. اونجا هم مسیرهای تفکیک‌شده کشتیرانی وجود داره، حجم عظیمی از کشتی‌ها ازش رد می‌شن، و آب‌های سرزمینی بریتانیا و فرانسه در اون منطقه به هم نزدیک می‌شن. اما هیچ‌کس نمی‌گه فرانسه و بریتانیا مالک عبور از کانال مانشن به این معنی که هر کشتی باید مجوز بگیره یا پول عبور بده. کشتی‌ها طبق قواعد بین‌المللی و مقررات ایمنی رد می‌شن، نه باج‌گیری. البته کانال مانش هم تاریخ جنگ و درگیری کم نداره. انگلیس و فرانسه قرن‌ها سر اون منطقه رقابت کردن. در جنگ جهانی دوم هم عملیات نرماندی از همین مسیر اتفاق افتاد. یعنی اینکه یه آبراه محل جنگ تاریخی بوده، چیز عجیبی نیست. اما نکته اینه که بعد از شکل‌گیری نظم جدید بین‌المللی، قرار شد این مسیرها فقط ابزار قدرت‌نمایی دولت‌های ساحلی نباشن. قرار شد قواعدی وجود داشته باشه که تجارت و عبور بین‌المللی ر از گروگان‌گیری حفظ کنه. هرمز رو هم دقیقا باید در همین چارچوب دید. از نظر حقوقی، جمهوری اسلامی و عمان مالک تنگه هرمز به این معنی نیستن که بتونن عبور بین‌المللی رو هر وقت خواستن تعلیق کنن. طبق مواد ۳۷، ۳۸ و ۴۴ حقوق دریاها، حق عبور ترانزیتی وجود داره و قابل تعلیق نیست. اما از نظر سیاسی و نظامی، قضیه پیچیده‌تره. چون حقوق بین‌الملل تا جایی کار می‌کنه که اراده اجرای اون وجود داشته باشه. اگر یه حکومت تصمیم بگیره با پهپاد و تهدید مسیر رو گروگان بگیره، اون وقت فقط نوشتن ماده قانونی کافی نیست. باید جامعه بین‌المللی واکنش عملی نشون بده؛ IMO، سازمان ملل، آمریکا، اروپا، کشورهای خلیج فارس، کشورهای آسیایی مصرف‌کننده انرژی، همه باید این رو مسئله خودشون بدونن این فقط چالش آمریکا نیست. بحث هرمز رو طوری مطرح میکنن که انگار دعوای آمریکاست با جمهوری اسلامی. ولی واقعیت اینه که هرمز مسیر تنفس تجارت جهانیه. چین، هند، ژاپن، کره جنوبی، اروپا، کشورهای خلیج فارس، همه به امنیت این مسیر وابسته‌ان. حتی کشورهایی که دوست ندارن درگیر سیاست آمریکا بشن، نمی‌تونن نسبت به آزادی کشتیرانی بی‌تفاوت باشن. چون اگر امروز هرمز تبدیل بشه به نقطه‌ای که یه حکومت می‌تونه با تهدید پهپادی از کشتی‌ها پول زور بگیره، فردا همین منطق در باب‌المندب، مالاکا، مانش یا هر گلوگاه دیگه‌ای هم قابل تکراره. پس وقتی دفعه بعد شنیدیم جمهوری اسلامی دوباره تهدید کرده هرمز رو می‌بنده، یا یه مقام آمریکایی گفته مسیر باید باز بمونه، یا IMO درباره امنیت دریانوردها هشدار داده، باید بدونیم پشت این خبرها یه دعوای خیلی بزرگ‌تر خوابیده: دعوای بین نظم و هرج‌ومرج دریا. برای همین، ماجرای هرمز فقط یه بحران منطقه‌ای نیست. یه آزمونه. آزمونی برای حقوق بین‌الملل، برای آمریکا، برای IMO، برای سازمان ملل، برای کشورهای مصرف‌کننده انرژی، و برای همه دولت‌هایی که ادعا می‌کنن به نظم بین‌المللی و تجارت آزاد باور دارن. اگر هرمز امن بمونه، یعنی هنوز می‌شه از قواعد مشترک دفاع کرد. اگر هرمز تبدیل بشه به مسیر مجوز و پهپاد و بیمه اجباری و تهدید، یعنی داریم قدم‌به‌قدم برمی‌گردیم به دنیایی که هر قدرت ساحلی می‌تونه دریا رو ملک شخصی خودش بدونه. از روز اول این درگیری، بارها در مورد عدم اقدام قاطع آمریکا برای بازکردن تنگه هرمز و دلایل عدم برخورد ترامپ با ج‌اسلامی نوشتم. سیاستی که علی رغم انتقادات، به نظر برای فشار به همه کشورها طراحی شده. از بی ثباتی حاصل از پهپادهای جمهوری اسلامی برای تنظیم دوباره همه حقوق دریاها داره استفاده می‌شه و البته این روند بلاخره به پایان خواهد رسید. داریم به جایی می‌زسیم که همه کشورهای ذی‌نفع باید برای این مساله یک فکر اساسی کنند. این فکر هرچه باشه، دیگه کم‌کم همه دارن به این نتیجه می‌رسن که مذاکره راهش نیست...

@NimaGEOINT ستراتژیک‌ترین آبراه جهان و یکی از پرترافیک‌ترین مسیرهای دریایی، کانال سنگاپور-مالزی است. این مسیر، دسترسی به سه غول اقتصادی جهان یعنی چین، ژاپن و کره جنوبی و همچنین ویتنام را فراهم می‌کند. کنترل این آبراه عمدتاً بر عهده سنگاپور و بخش بزرگی از آن تحت نظارت مالزی است. نکته قابل توج

@sogol6553 همه چی ژنتیکه همه چی

بابای من کیلو کیلو شیرینی خامه ای میخوره رو همه میوه ها شکر میریزه تو فسنجون واسه خودش ۴ تا پیمونه شکر اضافه میکنه رو همه چی سس فراوون میزنه اونوقت شکر خدا نه ذره ای چربی داره نه قند نه کبد چرب نه حتی یک سانت شکم داره اونوقت من به کی رفتم؟ درسته خانواده مادری

@AliHejaziYazdi مگه بغداد یخ داشته تو او گرما ؟؟

هنوز از یادآوری این جملات فخررازی می‌لرزم. آنجا که یخ‌فروش بازار بغداد را حکایت می‌کند که فریاد می‌زد: ارحموا من یذوب رأس ماله؛ ارحموا من یذوب رأس ماله! رحم کنید بر کسی که سرمایه‌اش آب می‌شود. این میزان ایجاز و موقعیتی که مرز استعاره و حقیقت را جابجا می‌کند، حیرت‌انگیز است.

@HMahmoudzadeh امشب شب سه شنبه است فردا شبم سه شنبه است این سه سه شب و اون سه سه شب هر سه سه شب سه شنبه است

۳ بازی کردیم ۳ تا مسا‌وی گرفتیم ۳ تا گل زدیم ۳ تا هم خوردیم ۳ امتیازی شدیم منتظر ۳ بازی برای صعود موندیم بازی سوم ۳-۳ تموم شد و ما صعود نکردیم و شدیم ۳۳امین تیم جام جهانی!

@Polly6367 خاورمیانه نمیدانی کجاست و چه کشورهاییه نهایتاً بگو شمال شرقی آفریقا آخه وسط آفریقا

دوستم سفر کرده بود قاهره، استوری گذاشته بود که وای قاهره چقدر زشته! بهش گفتم اینکه از خاورمیانه انتظار زیبایی داری عجیبه! گفت خاورمیانه کجا بود من وسط افریقام! توروخدا این نقشه‌ی زشت خاورمیانه رو یاد بگیرید دیگه!

@sag_koshi سیروس خودش پای تلویزیون فوتبال نگاه مکنه

ج.ا ۱۰۰ هزار نفر را ظرف ۲۴ ساعت قتل عام کرده و از یک جنگ زنده بیرون آمده. در همین حال توییتر فارسی شادی بعد از گل آفساید یک فوتبالیست کسکش رژیم را برای خودش تبدیل به پیروزی کرده و در حال خودارضایی با آن است. البته که این عادتها و رفتارها ناشی از سالها میان‌داری جماعت مبارزه مدنی و اپوزوسیون فیک و خائن است و برایتان ترک عادت سخت است، اما واقعا خودتان شرمتان نمی‌آید که ۱۰۰ هزار خون کف خیابان‌ها مانده و شما در تقلیل دادن گفتمان براندازی به چنین سطح مبتذلی مشارکت دارید و همچنان بازیچه‌ی جریان سازی‌های ج‌.ا می‌شوید؟ آن دیوث عاشق فوتبال را هم هزار بار گاییدم که خودش سردسته‌ی به ابتذال کشیدن براندازی است.

@hoordaaad لیوبی و شانگفی

زیاد دیدم هر از چندگاهی یکنفر از این فیلم قلموی جادویی فیواستار درمیاره اما لجند واقعی کسیه که این سریال عروسکی رو یادشه

@mohammadaj8177 اندازه یه میلیون تومن بیت کوین میخرم..

فکر کن فردا که از خواب بیدارمیشی ۱۳۸۸/۹/۱۰ اولین کاری که میکنی چیه؟

@elnaz_tehrani یکی استانبول یکی هم نان روسیه وای عجب کیفیتی داره

یک واقعیتی درباره استانبول هست که کمتر درباره‌اش میشنویم. کیفیت نان و شیرینی روزمره در این شهر به شکل غیرعادی بالاست. حتی ساده‌ترین نانوایی محلی هم ممکن است چیزی بفروشد که در اروپا فقط در یک پیستری خاص پیدا کنید! الان چای دمی، نون به همراه زیتون سیاه خوردم،خدای من!

@aleskxyz کلا مقامات فیفا همیشه تصمیمات شان بحث برانگیز بوده از قانون مسخره گل طلایی بگیر تا var برا همین یوفا راهش رو از فیفا جدا کرد

@aleskxyz height of eye و index error تو همه اندازه گیری ها هست اینا مهندسی naval و architect با فوتبال و بازی اشتباه گرفتن

@aleskxyz واقعاً این مقامات فیفا کوه تو مغزشانه بابا فوتباله پی یه برج چند طبقه نیست یه میلی‌متر ارور داشته بگن نه نمیشه اینام دیگه خیلی حساسش کردن قرمساقا بازیکن که کولیس و متر لیزری دستش نیست که میلیمتری خودش تنظیم کنه آفساید ینی بازیکن نره پشت سر مدافع ها پاس بدن بهش گل بزنه

@sag_koshi اخه سیروس میتانه ضربه بزنه ... دریغا

استحاله در نظام‌های اقتدارگرا برخلاف تصویری که برخی القا می‌کنند، نه مسیر اصلاح واقعی بلکه یک مکانیسم بقاست. این فرآیند زمانی فعال می‌شود که ساختار حاکمیت به بن‌بست‌های داخلی و خارجی می‌رسد و برای کاهش فشار، چهره، ادبیات یا برخی سیاست‌های سطحی خود را تغییر می‌دهد اما هسته‌ی قدرت، سازوکار سرکوب و منطق حفظ انحصار دست‌نخورده باقی می‌ماند. در واقع استحاله یعنی بازتنظیم ظاهر برای حفظ همان محتوا. هرگونه نرمش یا تغییر تاکتیکی نه امتیازی به جامعه، بلکه سرمایه‌گذاری برای تداوم همان نظم قبلی است. مشکل از جایی شروع می‌شود که این تغییرات ظاهری، به‌عنوان پیشرفت یا گامی به جلو فروخته می‌شود. این روایت‌سازی دو کارکرد دارد: از یک سو فشار اجتماعی را تخلیه می‌کند و از سوی دیگر برای رژیم زمان می‌خرد تا ساختار قدرت خود را بازسازی کند.در نتیجه جامعه وارد چرخه‌‌ی امید کاذب-سرخوردگی می‌شود، بدون آنکه تغییری واقعی در توازن قدرت رخ داده باشد.لذا استحاله نه تنها به بهبود وضعیت منجر نمی‌شود بلکه با مهار انرژی جامعه، عملا عمر ج.ا را طولانی‌تر می‌کند. اما نکته‌ی کلیدی اینجاست که هرجا استحاله رخ می‌دهد حاکمیت دچار شکاف و اجبار به عقب‌نشینی شده است. این دقیقا همان نقطه‌ای است که اپوزوسیون باید ضربه بزند،البته که اپوزوسیون واقعی،نه اپوزوسیون نمایشی و بی‌برنامه‌ای که کارش فقط مصرف کردن انرژی جامعه بوده. این اپوزوسیون عملا سوپاپ اطمینان همین چرخه‌ی استحاله است و کارش تولید هیجان، بدون تولید قدرت است. عبور از این وضعیت بدون عبور از اپوزوسیون فیک و بازگشت به سازماندهی واقعی در داخل ممکن نیست. سرکوب شدید، سازماندهی کلاسیک در داخل را تقریبا ناممکن کرده و اپوزوسیون خارج از کشور دقیقا از همین واقعیت سوءاستفاده می‌کند. چون می‌دانند در داخل امکان ظهور رقیب قدرتمند و علنی وجود ندارد، با نمایش‌‌های رسانه‌ای این خلا را پر میکنند. یعنی سرکوب داخلی به بقای اپوزوسیون فیک خارجی هم کمک می‌کند. مدل ذهنی مردم ایران برای سرنگونی باید تغییر اساسی بکند.ترکیبی هوشمندانه میان حمایت بیرونی و مبارزه در داخل به نحوی که این حمایت در خدمت یک پروژه‌ی داخلی مستقل قرار بگیرد. بدون پشتوانه‌ی بیرونی، فشار داخلی به نتیجه نمی‌رسد و بدون ریشه‌ی داخلی، هر حمایت خارجی بی‌اثر یا حتی مخرب می‌شود. تنها دولتی که میتواند با مردم ایران وارد یک اتحاد استراتژیک شود اسراییل است. نه اینکه برای مردم ایران سرنگونی را انجام بدهد، اسراییل پتانسیل چنین کاری را ندارد، اما انگیزه و توانایی لازم برای ارائه‌ی این حمایت را دارد. فرصت محدود است.

@dr_pariissa علیار اسم پسر پریناز ایزدیار تو‌فیلم زن و بچه آخرین ساخته سعید روستایی بود

نوزاد پسر امروز «الیار» به معنی یارو یاور

@sir_Antoniiio ارادت 🌹🌹

@MahyarParabi دقیقا فرمایش درسته ❤️🌹

دیروز یکی از آشناهای قدیمی تو کافه دیدم، شروع کرد نصیحت کردن:
"آره تو اون موقع نباید بارتو می‌ذاشتی توقیف کنن، نباید این کارو می‌کردی، باید فلان می‌کردی…" آروم بهش گفتم:
داداش اگه شوگرت صبح ازت طلاق بگیره، چی داری تو زندگی؟ ماشین مال خانمشه
خونه مال خانمشه
طلاها، گوشی، خط، حتی رخت و لباساش مال خانمشه ۲۰ سال فروشندگی کرده، هنوز حتی یه مغازه نداره 🤦🏻‍♂️ یهو رنگش پرید و با عصبانیت رفت بیرون. بعضی‌ها انقدر راحت نصیحت می‌کنن که آدم دلش می‌خواد آینه بذاره جلوشون.

@Arsen1388 فیلم عملیات انتبه با بازی فوق‌العاده چارلز برانسون این موضوع است بسیار زیباست

#علیه_فراموشی در ۲۷ ژوئن ۱۹۷۶ اعضای سازمان آزادیبخش فلسطین یه فروند هواپیمای مسافری خطوط هوائی اسرائیل‌رو که از پاریس عازم تل‌آویو بود در آسمان ربوده و به فرودگاه «انتبه» در اوگاندا بردند. در اون زمان رژیم"ایدی امین"در اوگاندا با شعارهای تند ضدانگلیسی و ضدصهیونیستی، تونسته بود/۱

@yekta__feler اخه او‌ آدمها و اتمسفر او موقع نیست من این کار رو کردم تو محله فیض آباد کرمانشاه فقط چیک چیک اب از سقف نصیبم شد

کاش این خونه و پول بازسازیش رو داشتم. رشت.