ทวีตที่ปักหมุด
سال ۸۸، آخر یکی از تجمعات خیلی مسالمتآمیز، یهجایی بین میدان ولیعصر و میدان هفتتیر، همراه یه گروه کوچیکتر یهدفعه محاصره شدیم. از پشت گارد ویژه بود و از جلو لباسشخصیها. برای فرار داشتم به سمت لباسشخصیها میدویدم و جاخالی میدادم. یه «برادر» خیلی تنومند یه زنجیر بزرگ دستش بود و میچرخوند. با اینکه جاخالی دادم، زنجیرش خورد پشت سرم. یه لحظه سرم گیج رفت، اما تونستم تعادلم رو حفظ کنم و فرار کنم.
یهکم جلوتر حس کردم پشت گردنم خیس شده. یه شلنگ آب از یه مغازه بیرون باز بود که مردم صورتشونو بشورن بهخاطر گاز اشکآور. آب گرفتم که عرق سرم بره، تازه فهمیدم همش خون بوده.
بعد دوباره به خیابون ایرانشهر که ما رفته بودیم حمله کردن. من تو یکی از کوچهها فرار کردم. اونجا یه آپارتمان درشو باز کرده بود که هرکی میتونه بره داخل و قایم شه. رفتم داخل و نشستم رو زمین. همونجا یه خانم متوجه شد خونریزی دارم و گفت پرستاره. منو با پدر و مادرش بردن بالا و پانسمانم کردن. بعد گفت یهکم صبر کن آرومتر بشه، بعد برو یه محله دور سرتو بخیه کن، اما نگو چی شده.
منم رفتم محل خودمون و تو درمانگاه گفتم از موتور افتادم و پشت سرم خورده زمین. اون آقایی که مداوام کرد، همون اول فهمید دروغ میگم و با تأسف نگاهم کرد. برداشت من این بود که طرفدار احمدینژاده و اصلاً خوشش نیومد، اما کمک کرد و چیزی نگفت.
همیشه دوست داشتم یه کتاب شاهنامه نفیس برای اون پرستاری که کمکم کرد ببرم، اما هیچوقت یادم نیومد کدوم آپارتمان بود.
خیلی دوست دارم بدونم اون لباسشخصی که سرمو شکست الان چه فکری میکنه. واقعاً اینو میخواستین؟ انقدر داخل رو سرکوب کردین که الان با نسلی طرف شدین که بمبارون رو جشن میگیره. ما هم شدیم چوب دو سر بدبختی. از شما خوردیم، الان هم چون با جنگ مخالفیم، اینا هرچی از دهنشون درمیاد بهمون میگن
فارسی
