Saeid S.

پیش از آغاز جنگ، شش سناریو، به ترتیب احتمال، برای فرجام منازعه ترسیم شد: (1) انهدام سیستماتیک، (2) تسلیم، (3) فروپاشی فرسایشی، (4) تغییر رژیم، (5) تله توسیدید و (6) مصالحه. اکنون سه سناریوی با کمترین احتمال، بلاموضوعند، احتمال سناریو چهارم دچار فروپاشی بُرداری شده، سناریوی پنجم به واقعیت جاری تبدیل شده است و سناریو ششم در جایگاه آف‌رمپِ سناریوی 5 قرار گرفته. مسئله، دیگر سناریوهای متفاوت نیست بلکه توالی وقایع است: واقعیت میدانی جاری (تله توسیدید) - انهدام قریب به ۷۰ درصد از پلتفرم‌های پرتاب موشکی ایران رقم خورده ، امواج حملات کماکان استمرار دارد، اما از تواتر و حجم آتش کاسته شده است. در مقابل، ایران با هدف قرار دادن پایگاه‌های ایالات متحده در شش کشور حوزه خلیج فارس، مهیب‌ترین شوک به زنجیره تأمین انرژی از زمان بحران دهه ۱۹۷۰ را کلید زده است. به این منوال، واشنگتن در تله تصاعد بحران (Escalation Trap) خودساخته گرفتار شده است؛ الزاماتِ حفظ اعتبار بازدارندگی ایجاب می‌کند که هر موج پدافندی/آفندی با موج بعدی تداوم یابد؛ نرخ مصرف ذخایر تسلیحات نقطه‌زن به سطحی رسیده که هشدار استراتژیست‌های پنتاگون را برانگیخته است؛ شرکای ائتلاف منطقه‌ای در حال جذب ضربات تلافی‌جویانه ایران بر پیکره زیرساخت‌های حیاتی خود هستند؛ و تصاعد هزینه‌های مالیِ این کارزار، فاقد نقطه پایان مشخص است. واشنگتن با اهداف اعلامی وارد میدان شد، اما اکنون دریافته که «تقلیل ظرفیت نظامی» ایران یک مقوله است و «تحمیل یک راهکار سیاسی» چالشی ماهیتاً متفاوت. مسیر خروجِ عملیاتی (مصالحه استراتژیک) - این سناریو نه به معنای گذار دموکراتیک (مدل سئول ۱۹۸۷) است و نه یک راه‌حل نظامیِ صرفاً تراکنشی (Transactional). بر خلاف نظر عموم تحلیل‌گرها، پراگماتیسم در ساختار جمهوری اسلامی، قائم به شخص یا محصور در سپاه پاسداران نیست؛ بلکه یک مختصه ساختاری است که در عرضِ فراکسیون‌های متعدد جریان دارد: از (1) فرماندهان سپاه که منطق انطباق‌پذیری را لازمه بقا می‌دانند و (2) کارگزاران امنیتی-اطلاعاتی که برآوردی واقع‌بینانه از سطح تهدید دارند، تا (3) تکنوکرات‌های اصلاح‌طلبی که بهای مادی انزوای استراتژیک را درک می‌کنند و (4) بازیگران نهادهای حاکمیتی که قادرند به هرگونه توافقی، مشروعیت نهادی و بنیادین ببخشند.این یعنی یک آف‌رمپ برای ترامپ با چهار مکانیزم مختلف وجود دارد که فعال‌سازی هر یک در زمان و تحت نوع فشار مشخصی قابل حصول است. تقاطع منافع هر یک از این طیف‌ها می‌تواند به مثابه مکانیسمی برای حصول یک مصالحه عمل کند؛ توافقی که سیستم را به میزان کفایت برای تضمین بقا تعدیل می‌کند، بی‌آنکه مستلزم دگرگونی ماهوی آن باشد. مجموع این چهار مکانیزم آف‌رمپ، به لحاظ ساختاری حدود 6 ماه فرصت اجرا دارد لذا با توجه به زمان و تعدد مکانیزم، اجرای این آف‌رمپ، احتمال بسیار بالایی را به خود اختصاص می‌دهد. اما از آنجایی که اِعمال فشارِ مبتنی بر اجبار، کاتالیزورِ امکان‌پذیریِ این آف‌رمپ است، ادامه آن طی چند ماه، عامل اضمحلال ظرفیت نهادیِ مورد نیاز برای اجرای آن نیز هست. لذا استمرار طولانی‌مدت فشار برای این آف‌رمپ، پیش‌شرط‌های تحقق آن را مستهلک می‌سازد و منجر به زایش سناریوی جدید می‌شود: تجزیه دوفاکتوی سرزمینی به حوزه‌های نفوذ - این سناریو به معنای اعلان استقلال رسمی نیست؛ بلکه مکانیسم محرکِ آن فرسایش ظرفیت حاکمیتی (Institutional Overload) است. همزمان با تمرکز مطلق هسته مرکزیِ قدرت بر بقا در برابر کارزار عملیاتی، ظرفیت آن برای کنترل و اعمال حاکمیتِ همزمان بر جبهه‌های پیرامونی مضمحل می‌شود. جنبش‌های مخرب که تحت عنوان اتنیک سال‌ها به فعالیت مشغولند و هر یک از خطوط پشتیبانی خارجی متمایزی برخوردارند و از منظر تاریخی توسط خطوط عملیاتی داخلیِ نظامی مهار می‌شدند در خلأ ژئوپلیتیکِ ایجادشده فعال می‌شوند. نکته اساسی اینجاست که این جبهه‌ها الزامی به هماهنگیِ تاکتیکی یا پیروزی نظامی ندارند. استراتژی آن‌ها صرفاً حفظ موجودیت در شرایطی است که تمرکز هسته مرکزی به جبهه‌های دیگر معطوف است. در این میان، حامیان خارجی خلأ حاکمیتی را پر می‌کنند: ایالات متحده و اسرائیل در محور غرب، جمهوری آذربایجان و ترکیه در محور شمال غرب، دولت‌های خلیج فارس در محور جنوب غرب و جنوب، و پاکستان در جنوب شرق. خروجیِ این فرایند، یک ساختار سیاسی است که حاکمیتِ اسمی خود را بر هسته مرکزی حفظ می‌کند در حالی که پیرامون آن در عمل توسط موزاییکی از تشکیلات مسلح و شبکه‌های نفوذِ نیابتی اداره می‌شود؛ در واقع پیاده‌سازیِ دکترین سوریه، در جغرافیایی چهار برابر وسیع‌تر. فعلا، احتمال این پیامد، متوسط-پایین است. اما این متغیر، تابعی مستقیم از استمرار زمانیِ وضع جاریست و تجزیه سرزمینی نیازمند تصمیم عامدانه هیچ‌یک از بازیگران نیست؛ بلکه در نقطه‌ای که هزینه پیشگیریِ آن، از ظرفیت باقی‌مانده هسته مرکزی فراتر رود، به یک جبر استراتژیک بدل می‌شود. تکلیف سناریو چهارم (تغییر رژیم) چیست؟ این سناریو اکنون به مثابه یک بُردار مستقل، دچار فروپاشی شده است. ضریب وقوع این سناریو از ابتدای آغاز جنگ با شیب تصاعدی در حال سقوط است. علت بنیادیِ این افول، عدم همگراییِ متغیرهای ضروری برای یک گذار اصیل است: اعم از ریزش نخبگان حاکم، انشقاق در سازمان رزم، بسیج شبکه‌ای توده‌ها و شناسایی و حمایت بین‌المللی. سپاه پاسداران به جای فروپاشی، در حال انسجام همه‌جانبه حول یک «هسته بقامحور» است. اعتراضات مدنی هرچند جاریست، اما فاقد زیرساختِ نهادی برای ترجمه فشار میدانی به انتقال قدرت سیاسی است. تغییر رژیم (در صورت وقوع) نه به عنوان یک مسیر تکاملی مستقل، بلکه صرفاً به عنوان پیامد ثانویه‌ی سناریوی جدیدالظهورِ تجزیه‌ی دوفاکتو می‌تواند رخ دهد. #پاينده_ایران

@ram62604 «شرایط» دست‌بالا. یعنی شرط‌های دست‌بالا گذاشته است. واقعا سخت نیست دقت در کلمات متن به این‌کوتاهی.

@Trdigrade داری از ال مانیتور ارگان رسمی دمکرات ها برامون تحلیل میزاری . جمهوری اسهالی کجاش دست بالا رو داره توی این شرایط ؟؟ تحلیل های ابکی خورد مردم نده توی این شرایط

سه نکته‌ی اساسی خبر مذاکره که باید در نظر گرفته بشه: - مذاکره با ونس انجام شده/می‌شه - پروپوزال رو امریکا داده - واسطه، ترکیه و عمان (و احتمالا پاکستان) هستن مینی‌تحلیل: مذاکره جدی و سطح‌بالاست ولی از اونجایی که پروپوزال رو امریکا داده و طرف ایرانی در این مرحله شرایط دستبالایی داره و نیز اینکه ونس بیرون از پروژه جنگ هستش لذت در کوتاه‌مدت، نمیشه انتظار نتیجه از مذاکره داشت و از طرفی هم نشانه شکاف و هم عامل افزایش شکافِ در کابینه ترامپ خواهد شد. al-monitor.com/originals/2026…

@mp_kave در قواره‌ای نیستن که دلیل جابجایی یک پشه باشند، چه برسه به شروع جنگ. چیزی بیش از مهره پروپگندا نبودن.

@Trdigrade پس نتیجه میگیرم که تیم‌ فشل شاه عامل حمله به ایران بوده‌است. مرسی از اینکه این نکته رو به این قشنگی بیان کردی.

«جنگ ایران؛ گذار از قرن هژمونی نفت به قرن هژمونی هوش مصنوعی» جیکوب هیلبرگ: کشوری که شالوده صنعتیِ هوش مصنوعی را در دست داشته باشد، رهبر این قرن خواهد بود. هفته‌ها پیش از شلیک اولین موشک، معماریِ متفاوتی از روایت جنگ در پس‌زمینه شکل گرفته بود. در دسامبر ۲۰۲۵، دولت ترامپ «پیمان سیلیکا» را پایه‌گذاری کرد؛ ائتلافی در زنجیره تأمین که تمام لایه‌های فناوری، از مواد معدنی استراتژیک گرفته تا نیمه‌هادی‌های پیشرفته، را در مداری کاملاً هم‌سو با منافع آمریکا تثبیت می‌کرد. تا ژانویه ۲۰۲۶، امارات و قطر رسماً به این پیمان پیوستند. شرکت G42 ابوظبی به همکاری خود با هواوی پایان داد و شرکت سعودیِ Humain متعهد شد که تأمین‌کنندگان تراشه‌های چینی را از چرخه خود حذف کند. صندوق‌های ثروت ملی در حاشیه خلیج فارس نیز تضمین کردند که بین ۱.۴ تا ۲ تریلیون دلار در زیرساخت‌های هوش مصنوعیِ هم‌سو با آمریکا سرمایه‌گذاری کنند. بدین ترتیب، انحصار دیپلماتیک آمریکا کامل و تثبیت شد. تازه پس از آن بود که جنگ آغاز شد. این توالی رویدادها، اول ائتلاف، سپس جنگ، تصادفی نیست، بلکه یک معماریِ دقیقِ از پیش‌طراحی‌شده است. دکترین و معماران آن: جیکوب هلبرگ (معاون وزیر خارجه در امور اقتصادی، مشاور ارشد پیشین Palantir —که دیروز اعلام شد به عنوان هسته مرکزی سیستم ارتش امریکا به کار گرفته شد— و عضو کمیسیون بازنگری اقتصادی و امنیتی آمریکا و چین) به عنوان تجسم عینیِ این استراتژی پا به وزارت خارجه گذاشت. اظهارات او در کنگره جای هیچ ابهامی باقی نمی‌گذارد: کشوری که شالوده صنعتیِ هوش مصنوعی را در دست داشته باشد، رهبر این قرن خواهد بود و کشوری که از این قافله جا بماند، به برندگان این رقابت وابسته خواهد شد. پیمان سیلیکا، به تعبیر خود او، برای ایجاد «یک مزیت رقابتیِ چنان قاطع و دست‌نیافتنی طراحی شده است که هیچ دشمن یا رقیبی یارای عبور از آن را نداشته باشد.» این ادبیات دیپلماسی نیست؛ این زبانِ «حذف ساختاریِ رقیب» است. موسسه هادسون علنا عملیات خشم حماسی را نقطه آغازِ «قرن هند-آرام» می‌نامد و اقدام نظامی علیه ایران را نه یک سیاست امنیتیِ مستقل در منطقه، بلکه بخشی از معماریِ کلانِ مهار چین تعریف می‌کند. در چارچوب فکریِ هادسون، ایران، روسیه و چین یک تهدیدِ یکپارچه را تشکیل می‌دهند؛ بنابراین، برخورد نظامی با هر یک از این حلقه‌ها، حرکتی منطقی در صفحه شطرنجِ این رقابت بزرگ‌تر محسوب می‌شود. «پروژه مطالعات رقابتی ویژه» به بنیان‌گذاری اریک اشمیت، حلقه مفقوده این تحلیل را کامل می‌کند: تحلیلگران ارشد این نهاد علناً این جنگ را «نخستین میدانِ آزمون» برای شالوده هوش مصنوعی آمریکا خواندند؛ لحظه‌ای که ایالات متحده برتری بلامنازع خود را به رخ می‌کشد و هم‌سویی جهانی را در شاکله نوموسِ (نظمِ) جدید به نفع خود نهایی می‌کند. آنچه جنگ در پی دگرگونی آن است: اهمیت ایران به عنوان هدفِ این دگرگونی، نه در لایه سیاسی، بلکه در لایه زیرساختی است. «شبکه ملی اطلاعات» که با کمک چین ساخته شده، در واقع نمونه‌ای عملیاتی از معماریِ نظارتی هوش مصنوعی پکن است که در خاک یک بازیگر متخاصمِ منطقه‌ای پیاده‌سازی شده است. شرکت‌های چینی نظیر CETC، Tiandy و Hikvision، فناوری‌های تشخیص چهره، بازرسی عمیق داده‌ها در شبکه و سیستم‌های راداری پیشرفته را برای ایران تأمین کرده‌اند. مسکو و پکن، ایران را به یک ایستگاه ناوبری برای سامانه BeiDou-3، یکپارچه‌سازِ پدافند هوایی اس-۴۰۰ و یک میدان آزمایش واقعی برای رادارهای ضد-پنهان‌کاری (برای رهگیری جنگنده‌های نسل پنجم آمریکا) تبدیل کرده‌اند. در ژانویه ۲۰۲۶، پکن روند جایگزینیِ فناوری‌های غربیِ باقی‌مانده در ایران با سیستم‌های انحصاریِ چینی را سرعت بخشید و این اقدام را علناً در راستای حفاظت از سرمایه‌گذاری‌های پروژه «کمربند و جاده» تعریف کرد. با این نگاه، ایران یک شاه‌کلید جغرافیایی در لایه فیزیکیِ زیرساختِ فناوری رقیب به شمار می‌رود؛ کشوری که هم لنگرگاهِ زیرساخت ناوبری چین است و هم از طریق تنگه هرمز، گلوگاه انرژیِ حیاتی برای «اقتصادِ پردازشیِ جهانی» را در کنترل دارد. کشورهای حاشیه خلیج فارس با پیوستن به ائتلاف آمریکا، در ازای تحریم هواوی و هم‌سویی در زنجیره تأمین، مجوز دسترسی به پیشرفته‌ترین تراشه‌های Nvidia را دریافت می‌کنند؛ همان منبع حیاتی که تمام رویاهای اقتصادی آن‌ها در حوزه هوش مصنوعی به آن گره خورده است. هلبرگ این موضوع را به روشنی بیان کرد: «پیمان سیلیکا نمادِ گذار از یک معماری امنیتیِ مبتنی بر نفت و گاز، به معماریِ نوینی است که بر پایه سیاست‌ورزیِ مبتنی بر تراشه (Silicon statecraft) بنا شده است.» در این میان، این جنگ صرفاً اهرم فشار برای تحمیل این گذار است.

@ShirinRtp من که در جایگاهی نیستم از طرف ایشون صحبتی بکنم یا شناختی ارائه بدم. ولی شخصیت و خط فکری آقای کلاشی از همین توییتر، مقالاتِ از دو-سه دهه قبل و مصاحبه‌هاشون (تا زمانی که رسانه‌ها اجازه داشتن با ایشون مصاحبه کنن) معرف خوبیه.

برایم در دایرکت بنویسید اگر حوصله کردید. طبیعتا من احترام فراوانی برای حجت کلاش قایلم ۱-عاشق ایران است (مثل خودِ دیوانه‌ام) ۲-محترم و آداب‌دان است و از زشتی خود را به دور می‌دارد طبیعتا با ایشان کار نکرده‌ام یا معاشرت نداشته‌ام که اصولشان را بتوانم محک بزنم و ارزیابی کنم اما از فحاشی هیچکس بسیار بدم آمد.

من برای شاهزاده احترام قلبی بسیاری قایل هستم. پدربزرگ و پدرشان را اول به وطن‌پرستی و در آخر هم به عشق به ایران شناخته‌ام، و با اینکه #سلطنت_طلب نیستم، کمپین سلطنت‌طلبی را با دقت و کنجکاوی مشاهده می‌کنم. سئوال از سلطنت‌طلبان محترم، دربارهٔ چیزی که نمی‌فهمم: مثلا اینجا: مگر #حجت_کلاشی و #هیچکس هر دو در یک کمپین نیستند و ابراز وفاداری به ولیعهد ندارند؟ فحاشی‌ به آقای کلاشی برای چیست؟مثلا چون در معادلاتشان به ایران و ایرانیان داخل کشور واقع‌گرایانه ارجاع دارد؟ مگر خود شاهزاده درخواست مراقبت از زیرساخت‌ها را نداشتند؟

@Kourosh_techart خامنه‌ای همون فردای مرگش دفن شد. احتمالا در جمکران.

راست یا دروغ با خودش، اما مرتیکه با مومیایی شدندش گند زد به همه فانتزی‌های نوجوانی نسل ما از دو جلدی «سینوهه پزشک فرعون» و نفرتی‌تی خوشگل😏 کلا به جز گند زدن هیچ خروجی دیگه‌ای نداشته!

اگر براتون عجیبه چرا انقدر فحاشی و ابتذال و حماقت در توییتر و باقی شبکه‌ها زیاده توجهتونو به مقاله‌ای که در ژورنال نیچِر منتشر شد جلب میکنم. این مقاله نشون میده سایکوپت‌ها و نارسیسیت‌ها، عمدتا به دلیل «ترسِ از دست دادن فرصت ّ(FoMo)» به شدت در فضای سیاسی آنلاین مشارکت بالا دارن و پایین بودن مهارت شناختی (Cognitive) فعالیتشون رو شدت میده. خلاصه دیتاها رو دادم AI به چارت تبدیل کنه. از قضا این چارت خیلی خوب نشون میده چرا «حزب بادها» از همه دو‌آتیشه‌تر هستن. FoMo!

@hosseintajik07 ارادتمندم حسین عزیز

@Trdigrade سپاس برای این رشته توییت طولانی و پر زحمت .

فقدان تفکر راهبردی و آینده‌نگری سیستماتیک، عامل اصلی تبدیل احساسات جمعی به راهبرد عملیاتی است. پارامتری که بارها شکست را بازتولید می‌کند و متصدیانِ سیستم، به‌جای بازنگری، توده را در قضاوت عاطفی غرق می‌کنند تا «لخت بودنشان» آشکار نشود. در این فضای عقل‌ستیز، گسترش منظم ابتذال یک راهکار است: مکانیزمی که طی آن بی‌کفایتی سیستماتیک، مدام بازتولید و نهادینه و عمیق‌تر می‌شود؛ منطقی همسو با بقای اورگانیسم انگلی. اما چالش بنیادین، فراتر از حضور عناصر ناکارآمد است. مسئله اصلی، گزینش معکوس عامدانه است: چیدمان آگاهانه‌ی سالوس‌های وابسته و فاقد صلاحیت، نه از سرِ غفلت، بلکه برای شکل‌دادن به ساختاری سرطانی که کارکرد اصلی‌اش فقط بقای خودش است. #پاينده_ایران

به تمام ریزشی‌ها و نوسیاسی شدگان، لطفا به جای کف و هورا کشیدن برای انداختن بمب بر نیروگاه‌های ایران و توهین و عربده‌کشیدن به ملی‌گرایان، از روابط ویژه خودتون استفاده کنید و از مقامات جمهوری اسلامی بخواهید تسلیم مردم شوند. ملی‌گرایان و پادشاهی‌خواهان در این کثافت نقش و مسیولیتی هرگز نداشته و ندارند. هیچگاه قسمتی از جمهوری اسلامی (از انجمن اسلامی و تحکیم وحشت بگیر تا معاونت وزارت آموزش پرورش) نبوده‌اند. همچنین هرگز هم مزدوری اجنبی را مانند کارگزاران اف‌دی‌دی نکرده‌اند. پادشاهی‌خواهان هرگز مانند مجاهدین پول صدام را مصرف نکرده‌اند و هرگز مانند نوفدی منابع مالی شبه‌برانگیز نداشته‌اند! پس ارث پدرتون را از پادشاهی‌خواهان طلب نکنید! #جاویدشاه #پاينده_ایران

جریان سیاسی که فحش به مادر یکی از تئوریسین‌های کلاسیکش چند هزار لایک می‌گیرد و صدایی هم از کسی از این بابت در نمی‌آید، باید به شدت بترسد! باید بترسد که کجای راه را اشتباه رفته که چنین اوباشی برایش لیدری می‌کنند. متاسفانه شعار ارزشمند و تاریخی جاویدشاه را تبدیل به آب توبه کردند تا هر هرزه دهان و فاسدی بتواند بالانشینی کند! «ماهی از سَرگنده گردد نی زِ دُم»

این دو خبر امروز، اهمیت مطالعه مقاله زیر رو، برای درک ماهیت و لایه‌های پنهان دلایل این جنگ بیشتر می‌کنه. - هوش مصنوعی پلنتیر به عنوان هسته اصلی سیستم ارتش امریکا به کار گرفته شد. -ایلان ماسک اعلام کرد قصد تاسیس کارخونه‌ای برای ساخت تمام مراحل چیپ‌ها در آوستین رو داره.

@esta سپاس

@Trdigrade اگه میتونی ادیت کنی تو همون پاراگراف اول کلمه «هوش» جا افتاده.

طبق این تحلیل که جنگ ایران رو از زاویه تلاش برای هژمونی در حوزه مصنوعی بررسی می‌کنه، بررسی می‌شه که بخشی از یک معماری دقیقِ از پیش طراحی شده بود و نه یک اقدام واکنشی. و توالی رویدادها هم موید این موضوعه؛ ائتلاف «پاکس سیلیکا» و تجمیع کشورهای خلیج فارس، پیش از شلیک اولین موشک نهایی شده بود. شوک انرژی و هلیوم که گریبان‌گیر غول‌های تراشه‌سازی شرق آسیا شده هم پیامدی کاملاً پیش‌بینی‌شده بود و ایالات متحده با در اختیار داشتن زنجیره‌های تأمین جایگزین، خودش رو از قبل برای تصاحب این سهم از بازار آماده کرده بود. این جنگ، در واقع اهرم فشاری بود تا فرآیند بازگردوندن صنعت استراتژیک نیمه‌هادی به خاک آمریکا رو، که دیپلماسی در اجراش ناتوان بود، با قوه قاهره به سرانجام برسونه. با این حال، این استراتژی در مقام عمل با چند مانع جدی روبرو شده. معتبر شدن سیستم ناوبری BeiDou چین در میدان نبرد و تعمیق بی‌سابقه وابستگی ایران به پکن، نشون می‌ده که منطق سخت‌افزاری جنگ با اهداف اقتصادی ائتلاف در واگرایی قرار گرفته. امریکا در عمیق‌ترین لایه، به درستی زیرساخت‌های هوش مصنوعی رو به عنوان میدان نبرد اصلی قدرت‌های بزرگ شناسایی کرد و با ایجاد یه شوک عمدی در زنجیره تأمین، مسیر رو به سمت برتری داخلی خودش سوق داد. اما از زاویه واقعیتِ میدان، شواهد نشون میده ابزارهای نظامی در این مرحله توان بازسازی اکوسیستمی رو که پیش از این در لایه‌هایی زیرین و دور از دسترسِ قدرت نظامی به دو قطب متخاصم تقسیم شده، نداره.

@HLivermoer مسیر کاملا همینه که گفتید

چارت ماهانه نفت برنت. #Brent_Monthly بنظرم با پایان ۴۸ ساعت ضرب‌العجل ترامپ و رسیدن ۳ ناو تفنگداران دریایی آمریکا به منطقه درگیری‌ها شدیدتر خواهد شد و احتمال زیاد ج.ا از اهرم حوثی‌ها برای بستن تنگه باب‌المندب استفاده خواهد کرد. نمودار نفت برنت میگه به احتمال خیلی زیاد قیمت نفت تا ۱۵۰ دلار هم خواهد رسید. هفته جذاب و سورپرایزهای جالبی در راه هست.

@hosseintajik07 شراکت استراتژیکی که یه طرف اسرائیل پیشتاز صنایع فین‌تک و تکنولوژی‌های کاتینگ‌ادج، اینورش ایران بدون نیروگاه برق و صنعت. دوستان یه ذره راجع به شراکت (حالا استراتژیکش هیچ) باید بیشتر مطالعه کنن.

آن‌هایی که مدام تکرار می‌کنند «اگر نگران زیرساخت‌ها هستید، به دنبال تسلیم جمهوری اسلامی باشید»، انگار فراموش کرده‌اند که همین‌ها تا دیروز سینه می‌زدند و از «شراکت استراتژیک اسرائیل و آمریکا با ملت ایران» می‌گفتند. ما که هم‌زمان هم اپوزیسیونیم و هم دل‌نگران تبدیل شدن بیشتر این سرزمین به خاکستر، دسترسی‌ای به جمهوری اسلامی نداریم—برخلاف بسیاری از شما که تازه از آغوش همان رژیم، به زیر چتر مخالفان پناه آورده‌اید. اما شما که مدعی ارتباطات نزدیک با «شرکای استراتژیک» خود هستید، اگر حرف‌تان واقعی‌ست، وقت عمل است. و اما آن گزاره بدیهی: «آمریکا و اسرائیل برای منافع خودشان می‌جنگند.» بله، روشن است، هر دولت مدرنی برای منافع ملت خودش می‌جنگد. مسئله اینجاست: اگر چنین مسئله روشنی را می‌دانستید، چرا این جنگ را با برچسب «دخالت بشردوستانه به نفع ملت ایران» به مردم فروختید؟