Mr Booari

Whether or not Europe stands with us, whether or not your journalists do their jobs, whether or not your politicians demonstrate the courage to act, I will fight for my people and my country.

Whether or not Europe stands with us, whether or not your journalists do their jobs, whether or not your politicians demonstrate the courage to act, I will fight for my people and my country.

Whether or not Europe stands with us, whether or not your journalists do their jobs, whether or not your politicians demonstrate the courage to act, I will fight for my people and my country.

Whether or not Europe stands with us, whether or not your journalists do their jobs, whether or not your politicians demonstrate the courage to act, I will fight for my people and my country.

یک چیز لقلقه‌ی دهان بسیاری شده است و آن نیز «سازمان‌دهی» است. فرقه‌ی نفوذ مزدور رژیم را کاری ندارم، اما از پادشاهی‌خواهان گرامی خواهش دارم این چند خط را بخوانند تا در دامشان نیفتند. فراموش نکنید نخستین کسی که با کلیدواژه‌ی «سازمان‌دهی» خواستند توانا جلوه دهند، دندان‌ساز جرم‌گیر اسماعیلیون بود. سپس تمام جمله‌سازی‌های فرقه‌ی جنون، که زیر نظر مستقیم رژیم هدایت می‌شد، با همین واژه شکل گرفت: اینکه شما توان «سازمان‌دهی» ندارید. شاه در اقدامی بی‌سابقه، در تبعید جمع گسترده‌ای را گرد آورد و به اصولی راهبردی مشترک دست یافت. دهان فرقه‌ی جنون بسته شد؛ فرقه‌ای که هر دو ماه یک کنگره راه می‌انداخت و جز مشتی فسیل و شاخ‌شکسته‌ی ایران‌ستیز در آن نبود. این دستاوردی مهم برای شاه بود تا در گفت‌وگوهای غرب از آن به سود ملت بهره ببرد. اما چه شد؟ جمهوری اسلامی گروهی را که سال‌ها تحت عنوان «مشروطه‌خواه» در میان پادشاهی‌خواهان نفوذ داده بود، به کار گرفت. حمله‌ها به شاه آغاز شد و با انتشار دفترچه‌ی دوران گذار به اوج رسید. شاه سران این فرقه، از جمله پاسدار کلاشی و طاهری، را آنفالو کرد و از سایر پادوها خواست رهبر خود را پیدا کنند. بسیاری از کاربران، به‌خاطر مصلحت فردی و چند فالوئر و لایک کمتر یا بیشتر، سکوت کردند و ندانستند چه آسیبی با این سکوت به قدرت شاه می‌زنند؛ همان‌گونه که سکوت در ۵۷ آسیب زد. کار به جایی رسید که اشک‌های کلاش و طاهری برای قاتلان مردم را دیدند، اما همچنان نپرسیدند وظیفه‌ی ما در برابر کسانی که این‌ها را بزرگ کردند چیست. امروز نیز همان وضعیت ادامه دارد. شاه میلیون‌ها نفر را در ۱۸ و ۱۹ دی به خیابان آورد؛ ۱۴ فوریه را شکل داد، ۱۱ آوریل در راه است، نشست با گروه‌های گوناگون غربی و ایرانی برگزار شد؛ از کنگره‌ی آمریکا تا مقامات اروپا، از دانشگاه‌ها تا سرمایه‌گذاران، از خبرگزاری‌ها تا نشست‌های اقتصادی. برای داخل، پلتفرم همکاری ملی، شبکه‌ی انقلاب ملی و اخیراً رادیو را راه‌اندازی کرد؛ با بودجه‌ای بسیار محدود و بدون هیچ فاندی از دولت‌های خارجی. اما دهان‌گشادان همچنان مشغول تخریب‌اند. با چه کلیدواژه‌ای؟ «سازمان‌دهی». یک روز می‌گفتند چرا اسلحه به دست مردم نمی‌رسانید، در حالی که خودشان اسلحه را دزدیده بودند. امروز چه می‌گویند؟ در پوشش‌های گوناگون، اکانت شاه یا همراهانش را تگ می‌کنند و می‌پرسند چرا «سازمان‌دهی» نیست. مثال‌ها: چرا با رئیس‌جمهور اوگاندا دیدار نمی‌کنید؟ چرا رادیو را به ما نمی‌دهید؟ چرا اعتبار شاه را فدای خودشیفتگی ما نمی‌کنید؟ «ریزش»ها کجاست؟ در حالی که ریزش تنها زمانی ظهوریافته می‌شود که ساختار گراف جمهوری اسلامی فروپاشیده و جزیره‌ای شده باشد. یا اینکه چرا از ترامپ نمی‌خواهید به دیاسپورا سلاح بدهد و آن‌ها را با هواپیما به تهران بفرستد. می‌بینید که همین سخنان کودکانه چگونه ذهن‌های هیجانی را مسموم می‌کند. فریبشان را نخورید. دیدگاه‌هایتان را به شاه و اطرافیانش منتقل کنید، اما هرکس از «نبود سازمان‌دهی» سخن گفت، به دیده‌ی تردید بنگرید. پس از حضور میلیونی در داخل و خارج، دیگر جایی برای این مهمل‌سازی‌ها با واژه‌ی «سازمان‌دهی» باقی نمی‌ماند.

Iran is fighting against the Epstein empire. It’s really that simple.

فقط ۲۱ سالشه، قهرمان کاراته، حکم اعدامش تو دیوان عالی کشور تایید شده. فردا دیره، الان ازش بگیم. #ساسان_آزادوار