Adam

Dziś mija 79. rocznica rozpoczęcia akcji "Wisła" - zbrodni komunistycznej o charakterze czystki etnicznej w wyniku której przesiedlono z południowo‑wschodniej Polski na ziemie zachodnie i północne ponad 140 tys. obywateli polskich narodowości ukraińskiej i łemkowskiej. Część z nich trafiła do Centralnego Obozu Pracy w Jaworznie, byłej filii KL Auschwitz.

❕| Karol Nawrocki zawetował 2 ustawy w tym o rozwodach pozasądowych: „Są sprawy, których nie wolno sprowadzać do administracyjnej formalności. Małżeństwo nie jest zwykłym wpisem w rejestrze. Jest fundamentem rodziny, wychowania dzieci i trwania wspólnoty narodowej”

Nie rozumiem oburzenia z powodu wprowadzania do szkół lekcji buddyzmu. Ja uczę religii, z przerwami, od 2003 roku. Od trzech lat uczę też etyki. Skoro są dzieci, które chcą się uczyć religii katolickiej, to dlaczego, inne dzieci, nie miałyby się uczyć buddyzmu?

Twierdzenie, że podejmowanie realnych działań celem zachowania nieskażonej doktryny w obliczu - jak wierzymy - tymczasowego, ale jednak bezprecedensowego kryzysu to „odrywanie się od Rzymu” nie wytrzymuje zderzenia z absolutnie podstawowymi faktami. Kto rzeczywiście odrywa się od Rzymu? Czy jedność z Rzymem polega na tym, że gdy dochodzi do sytuacji historycznie bezprecedensowych, krańcowych i stanowiących bezpośrednie niebezpieczeństwo dla wiary, mamy pozostać w ślepym posłuszeństwie i bezwzględnym słuchaniu się przełożonych? Jedność pojmowana po katolicku opiera się na - jak stwierdza Pius XI - jedności w wyznawaniu prawdziwej religii. Ci, którzy w warunkach nadzwyczajnych powołują się na zasady prawne obowiązujące w normalnych okolicznościach, w istocie przedkładają administracyjne posłuszeństwo ponad kwestię samej wiary. Takie podejście nie mieści się w logice prawdziwej nauki Kościoła o posłuszeństwie. Łącznie per se i co do istoty konsekracji biskupiej bez mandatu papieskiego ze schizmą sprzeciwia się nauce katolickiej o relacji między sakrą biskupią a jurysdykcją. Przypominają nam o tym encykliki Piusa XII dotyczące schizmy biskupów chińskich. Tak daleko idący legalizm i pozytywizm prawny, który de facto stawia wiarę poniżej posłuszeństwa, jest sprzeczny z samym prawem kanonicznym, które wprost upoważnia do daleko idących działań w sytuacji prawdziwej konieczności. Jego główna zasada, jak i sam cel istnienia, zamyka się bowiem w formule salus animarum suprema lex. To posłuszeństwo ma służyć wierze, a nie wiara posłuszeństwu. Jeśli ktoś twierdzi, że dziś nie ma stanu konieczności, a nieskażoność doktryny katolickiej przy użyciu normalnych środków jest dostatecznie zabezpieczona, to trudno mi sobie wyobrazić, co by musiało się jeszcze stać, aby taka osoba dostrzegła realność i powagę kryzysu. Wielu komentujących słusznie się dziwi, że można niemal codziennie relacjonować niewyobrażalne skandale z udziałem najwyższych władz Kościoła, a zarazem twierdzić, że nie trzeba podejmować żadnych nadzwyczajnych działań, aby bronić wiary wobec takiego kryzysu. To właśnie skutek chaosu semantycznego, w jakim - jak sądzę w dobrej wierze - funkcjonuje red. Paweł Chmielewski. To może doprowadzić część osób finalnie do dwóch błędnych postaw. Z jednej strony - fideizmu, opartego o skrajny pozytywizm prawniczy, w myśl którego my nie musimy robić nic, bo Pan Bóg wszystkie problemy kiedyś rozwiąże za nas. Z drugiej strony - do bagatelizowania kryzysu, proponując jako rozwiązanie, np. zmianę jednej parafii posoborowej na inną, może "trochę mniej złą" od poprzedniej. Tymczasem sytuacja w Kościele stale się pogarsza. Sprzeciw wobec tego, co się dzieje, jest obowiązkiem, podobnie jak podjęcie kroków celem zabezpieczenia doktryny wobec kryzysu oraz przekazania jej kolejnym pokoleniom. Czas dowiódł słuszności działań arcybiskupa Marcela Lefebvre w 1988 roku. Nachodzące konsekracje nie tylko nie będą „schizmatyckie”, lecz stanowią wykonanie ścisłego obowiązku sumienia władz FSSPX oraz biskupów, a zarazem manifestacje ich prawdziwej jedności z Rzymem. Mamy więc wybór - wesprzeć biskupów FSSPX, którzy mimo fali oszczerstw podejmują usprawiedliwione, nadzwyczajne działania wynikające z ich obowiązków stanu, ratując Kościół w obliczu bezprecedensowego kryzysu bądź pozostać biernymi wobec niszczenia Kościoła, które - niestety - przychodzi do nas dzisiaj z samych szczytów hierarchii.