𝘈𝘸𝘪𝘯𝘦🗝️🍀

ฝีเท้าของคุณจะช้าลงสักแค่ไหน พอหันกลับมา—ก็ยังมีคนหนึ่งที่เดินข้างอยู่ดี วิลเลียมไม่ได้เร่งรัด แววตาเจือรอยยิ้ม ไม่มีแม้เศษเสี้ยวความกังวลเผยฉายอยู่ในนั้น จนกระทั่งได้รับคำตอบ หยุดฝีเท้าลงพร้อมกัน “ผมยังมีที่ๆ อยากไปอีกเยอะมากเลยครับ“ บางที่คุณก็รู้อยู่แล้ว บางที่ก็อยู่แค่ในใจผมเท่านั้น เอาเป็นว่า “ไว้ถึงตอนนั้น ไปด้วยกันนะ” แล้วก็ “ขอถอนคำพูดก่อนหน้านั้นด้วยแล้วกัน” ที่ว่าหากเจอกันอีก แล้วจะยิ้มให้ “ถ้าสุดท้ายเรากลายเป็นคนแปลกหน้าขึ้นมา ผมคงร้องไห้ใส่เธอแทน” คำพูดหล่นตามมาพร้อมเสียงหัวเราะบางเบา สัญญาเก่าถูกฉีกทิ้งโดยคนสร้างมันเองอย่างง่ายดาย เพราะสิ่งที่เขาอยากให้มันเกิดขึ้น ไม่ใช่ ‘วันใดวันหนึ่ง หากเราจะได้พบกันอีก’ แต่เป็น ‘ทุกวันต่อจากนี้ เราจะยังอยู่ข้างกันจนถึงวันนั้น’ เดินเคียงกันใต้แผ่นฟ้าของโบลิเวีย “ระหว่างนี้ก็…” วิลเลียมเหลือบมองคุณนิดหน่อย ใบหน้าเขาพราวพร่างด้วยรอยยิ้มบริสุทธิ์สดใส “ควักเงินเก็บสร้างบ้านสักหลัง?” เหตุผลสำคัญ ”จะได้จู๋จี๋กันได้?“ คงคล้ายๆ กับการมีที่ๆ จะให้ใช้คำว่ากลับมาได้ของคุณล่ะมั้ง . . มั้งนะ วิลเลียมหลุดหัวเราะออกมา