Rezai

تبعیضی که این جوان را به گریه انداخته توسط یک داکتر تحصیل یافتهٔ پشتون اعمال شده. این را به طالب تقلیل ندهید!

اگرچه @FForotan @SangaSiddiqi اشتباهاتی دارند، اما نباید به زنان بی‌احترامی شود. به جای بی‌احترامی، باید از اشتباهات آنها انتقاد کرد.

The reality of Hazara genocide. A sick elderly Hazara father turned away from urgent surgery and treatment because of his ethnicity. This is a common everyday struggle for millions of Hazaras in Afghanistan. #StopHazaraGenocide

یونس قانی بشردوست را در جلسه علنی تهدید کرده بودند👇🏻

When doctors qualify, they take an oath to treat every patient with dignity, fairness, and without discrimination. Yet for Hazaras, discrimination is not an exception. It is systemic, shaped by decades of exclusion, dehumanisation, and the quiet normalisation of unequal worth by dominant power structures. A Hazara father travels from Daikundi to Kandahar for life-saving surgery, treated differently, after several attempts for treatment, is taken into the operating room… and left waiting for 6 hours while others take his place. His son believes it’s because they are Hazara & this is not the first time he has experienced injustice because of his ethnicity background … and history gives weight to that fear. What does it say about a society when ethnicity silently determines whose life is urgent and whose can wait? When prejudice seeps so deep into institutions that even those trained to save lives begin to reflect the same hierarchy of human value? If those bound by an oath to protect life mirror the same discrimination, then this is not just a failure of individuals, but a reflection of the values that have been allowed to persist, unchallenged, for far too long. #StopHazaraGenocide

In 2016, I travelled to Afghanistan to research the systemic discrimination faced by Hazaras. I interviewed a young girl from the #EnlightenmentMovement. She told me that every time she left home to protest, she recited her Shahada and said goodbye to her family, unsure if she would return. I asked her why she would still go, knowing the risks. Through tears, she said: “Because I feel the discrimination in my bones.” That moment stayed with me. It revealed a truth that statistics can’t capture - that discrimination is not abstract; it is lived, inherited, and carried across generations. Listening to Esmat, I realised how deep this pain runs - and how little the world truly understands it.

پزشکان اوغان در قندهار زشت‌ترین، غیرانسانی‌ترین و نژادپرستانه‌ترین رفتار قبیله‌ای را با یک بیمار هزاره انجام داده‌اند.

یک قرن پیش در قلب ،کابل زنی سان که از آینده حرف میزد.ملکه ثریا صدایی برای تحصیل دختران پیشرفت زنان و تغییر یک سرزمین کنار امان الله خان تصویری تازه از زن افغانستانی بساز جسور، آگاه و جلوتر از زمان خودش تاریخ گاهی فقط گذشته نیست... آینه ای که از ما میپرسد امروز کجا ایم ماندگار؟

طالبان خانه فوزیه کوفی، عضو پیشین مجلس نمایندگان افغانستان و از چهره‌های منتقد این گروه، را در کابل مصادره کرده و سه تن از بستگان او را بازداشت کردند،

شاپور حسن‌زوی، عضو پارلمان پیشین افغانستان، می‌گوید که دخترانش توسط افراد وابسته به طالبان ربوده شده‌اند.حسن‌زوی مدعی شده که افراد دخیل در این رویداد و هم محل نگه‌داری دخترانش برای او مشخص است، اما هیچ همکاری از سوی طالبان با او صورت نگرفته و در این مورد واکنشی نشان نداده‌اند.

زرمینه پریانی از برخی چهره‌های سیاسی و جهادی افغانستان، از جمله یونس قانونی، احمدشاه مسعود و احمد مسعود، به دلیل آنچه که او «نگرش زن‌ستیزانه» آنها می‌نامد، انتقاد کرده است. این چهره‌های سیاسی جهادی حضور زنان در اطراف خود را مایه ننگ می‌دانند 👇🏻

تئاتر تزویر و‌ تیغ؛ از غارت هزارستان تا «حلال‌بخشی» در هرات تصاویر ضرب‌وشتم محمد ارشاد، جوان هزاره در محله جبرئیل هرات، فقط یک صحنه‌ی خشونت نیست؛ نمایی عریان از نظمی است که با مشت و دروغ اداره می‌شود. اینجا، بدن را می‌شکنند تا صدا را بشکنند، و بعد از همان صدای شکسته می‌خواهند حقیقت را دفن کند. ویدیوی «اعتراف» او، نه سند جرم، که سند یک تحقیر برنامه‌ریزی‌شده است. ۱. وقتی خشونت را «نصیحت» می‌نامند در این جهان وارونه، حقیقت اسم ندارد. آنچه دیده می‌شود ضرب و لگد است، اما آن را «نصیحت» می‌خوانند. هجوم چند نفر به یک انسان بی‌دفاع، «اصلاح» معرفی می‌شود و نفس‌کشیدنِ زیر فشار، «عصبانیت». این فقط بازی با کلمات نیست؛ تلاشی است برای دزدیدن واقعیت، برای اینکه قربانی حتی حقِ قربانی بودن هم نداشته باشد. ۲. «حلال‌بخشی»؛ تحقیر به روایت تاریخ این صحنه تازه نیست. سال‌ها پیش، در هزارستان، پس از غارت و شکنجه، از قربانی می‌خواستند بگوید «حلال است»- نه برای بخشش، بلکه برای شکستن آخرین تکه‌ی کرامتش. امروز همان نمایش، با دوربین و میکروفون تکرار می‌شود. اعتراف محمد رشاد، نسخه‌ی مدرن همان جمله است؛ رضایتی که زیر سایه‌ی ضربه گرفته می‌شود و هیچ نسبتی با اختیار ندارد. ۳. جبرئیل؛ پیامی فراتر از یک محله این اتفاق در هر جایی رخ نداد. جبرئیل، جغرافیای حافظه و زخم است. وقتی چنین صحنه‌ای در اینجا ساخته می‌شود، پیامش روشن است: اینجا قرار نیست قانون باشد، قرار است اراده‌ی مسلط تعیین کند چه کسی حق دارد و چه کسی باید خاموش بماند. ۴. دروغی که خودش را لو می‌دهد داستانی که روایت می‌کنند، حتی روی کاغذ هم نمی‌ایستد: یک جوان تنها در برابر چند نیروی مسلح؟ این روایت، پیش از آنکه باور شود، فرو می‌ریزد. چهره‌ی شکسته و صدای لرزان رشاد، از هر توضیحی رساتر است؛ حقیقتی که حتی زیر اجبار هم کامل پنهان نمی‌شود. سخن پایانی این «اعتراف»، نشانه‌ی تسلیم محمدارشاد نیست؛ بلکه نشانه‌ی فشاری است که می‌خواهد حقیقت را تغییر دهد و نمی‌تواند. چنین نمایش‌هایی تهوع آور شاید برای لحظه‌ای روایت بسازند، اما در حافظه جمعی، چیز دیگری ثبت می‌شود: تحمیل صرف کلمات نه، بلکه صحنه‌ی تحمیل و تحلیل. و آنچه می‌ماند، تصویر انسانی است که حتی در شکستن، بی‌صدا مقاومت می‌کند!

منطق لابیگران و حامیان طالبان: اگر ما به افغانستان سفر میکنیم، مشکلی نیست، ما خایین نیستیم و با طالب در رابطه نیستیم، اما اگر کسی دیگری اینکار را کرد، خایین است و با طالبان رابطه دارد! اگر طالبان هر روز با پاکستانی ها ملاقات میکنند، مهم نیست، و خیانت تلقی نمیشود، چون این ملاقات ها"بنفع امنیت افغانستان" است...ولی اگر فرد دیگری اینکار ها را کرد، میشود خایین و وطن فروش و منافق و غیره! منطق لابیگران طالبان، منطق استبداد، زورگویی، یاوه سرایی، ترور شخصیت، انحصار و برتری جویی در کنترول تمام امور سیاسی افغانستان با به حاشیه راندن دیگران است، انهم در حدی که اینها خود را مالک عام و تام افغانستان میدانند و حق خود میدانند که زمام امور همیشه در دست شان باشد. به باور اینها، دیگران باید در حاشیه، خاموش بنشیند و خنثی و بی اراده، نظاره گر باشند و بگذارند که اینها، هر چه میخواهند بکنند، هر تصمیمی را که میخواهند برای افغانستان اتخاذ کنند و بیشتر از این، افغانستان را در قهقهرای فاجعه و نابودی غرق سازند.

برای سال‌ها، هزاره‌ها در افغانستان هرجا که فرصت یافتند، سهم خود را برای وطن ادا کردند، در دانشگاه‌ها، در عرصه فرهنگ، در میدان‌های ورزشی و در خدمت به وطن. آن‌ها تلاش کردند نشان دهند که بخشی جدایی‌ناپذیر از این سرزمین‌اند؛ با امید به آینده‌ای برابر و عادلانه! اما پرسش اساسی این است؛ در برابر این همه تلاش، چه به دست آمد؟ آیا امنیت، برابری و کرامت انسانی داشتند/دارند؟ وقتی جامعه‌ای بارها با حذف، تبعیض و تهدید مواجه می‌شود، دیگر نمی‌توان از آن انتظار داشت که سکوت را به‌عنوان تنها گزینه بپذیرد. پرسش واقعی این است که چرا این خشم و ناامیدی شکل گرفته؟چون دیگر کارد به استخوان رسیده! در چنین وضعیتی، هیچکس، به راستی هیچ‌کس حق ندارد بپرسد، که چرا هزاره‌ها دست به سلاح برد؟

وطن نگو، جهنم بگو. این هم از رسم وطنداری این جماعت. متأسفم که جان انسان‌ها تا این حد بی‌ارزش شده. نبود عدالت اجتماعی در افغانستان ضربه‌های سنگینی بر پیکر انسانیت، زندگی مسالمت‌آمیز و جامعه انسانی وارد کرده است. #هزاره‌بودن‌جرم‌نیست!

میدانید که اولین مفکوره جاهلانه یی که اسلام برای مبارزه و زدایش آن در سرزمین اعراب مبادرت ورزید، چی بود؟.....مفکوره زشت برتری جویی قومی و قبیله پرستی! اعراب در اجتماع خود، قبیله گرا و قوم گرا بودند، به نام قبیله های خود فخر میفروختند، برخی قبیله ها، خود را از دیگران برتر میدانستند و حق مردم را بخاطر همین برتری جویی قبیله یی خود، میخوردند و بر مردم ظلم میکردند چون فکر میکردند که قبیله انها از دیگران بر حق تر و برتر است. به همین دلیل، اولین اذان مسلمان ها را، بلال حبشی، یک برده تازه آزاد شده سیاهپوست، به دستور حضرت محمد ص، قرائت کرد تا باشد این برتر جویی قبیله یی و قومی در میان اعراب از بین برود. به بلال حبشی اعتبار اولین ادان در دین اسلام داده شد تا باشد در تاریخ مسلمان ها این رویداد به ثبت برسد و انها درک کنند که همه انسان ها، سیاه یا سفید، از هر قبیله و قوم، نزد خداوند مساوی و برابرند و خدا از ادم های قوم پرست و قبیله پرست بیزار است. اولین ادان مسلمان ها را یک برده تازه ازاد شده حبشی یا سیاهپوست قرائت کرد تا مسلمان ها درک کنند که هیچ انسانی حق ندارد که قوم و قبیله خود را برتر از دیگران دانسته و حقوق انسان های مظلوم دیگر را فقط بخاطر قوم و قبیله خود، از انها گرفته و به خود اختصاص بدهد. ولی متاسفانه سرزمین افغانستان، قرنهاست که اغشته به این مفکوره قوم و قبیله پرستی، است و مکررا به دلیل ان تباه شده، سقوط کرده و مردمانش یکسان رنج برده اند ولی این پدیده زشت، در این سرزمین نابود نمیشود، از بین نمیرود و میلیون ها انسان در این سرزمین قربانی این مفکوره برتری جوی قومی شدند، زندگی میلیون ها کودک و زن و مرد بیگناه تباه شد، ولی معادل یک مو تغیری در این مفکوره رونما نگردید. من همزمان با این جوان هزاره، به حال او و خانواده مظلوم اش گریه کردم...فکر کنید که شما در سرزمینی زندگی کنیدکه به دلیل قوم خود، حق تداوی شدن را ندارید، حق کار در برخی سکتور ها را ندارید، حق پیشرفت ندارید، امتیاز ها از شما گرفته میشود چون از فلان قوم هستید و با انکه شما هیچ اختیاری نیز در انتخاب قوم خود ندارید، اما نسل اندر نسل قصاص این قبیله پرستی را پس میدهید! این مفکوره قوم پرستی و قبیله برتر در افغانستان، درست مثل زمان قبل از اسلام در سرزمین وحشی اعراب که انسان ها را مانند حیوان به قبیله و جنس تقسیم کرده بودند و از انسان های بیگناه بهره کشی میکردند، از افغانستان یکی از غیر انسانی ترین سرزمین های جهان ساخته است. شرم مردم این سرزمین باد که هنوز با این نفرین الهی که در شمایل طالبان بر انها نازل شده، قوم پرستی و قبیله پرستی میکنند و از خدا نمیترسند! این سرزمین، سرزمین وجدان های خفته و ظالمانی است که هر چه از خون این مردم میخورند، هر چه زندگی میلیون انسان را بخاطر قوم و قبیله، تباه و برباد میکنند، تشنگی و گرسنگی شان برای جان انسان، برای خون انسان، بیشتر میشود! خوبست خدا تا حال با ابابیل ها، این سرزمین اغشته به عقده قوم و قبیله را سنگسار و سرنگون نکرده است که مردم اش انقدر غرق تبعیض قومی اند که به خون کودکان یکدیگر نیز رحم نمیکنند... خوبست که خدا از خشم این سرزمین را زیر و رو نکرده است...عجب صبری خدا دارد!

سهمِ انسان هزاره از تخت‌های شفاخانه؛ شش ساعت پشت درِ بسته و اشکی که خشک نمی‌شود! روایت عصمت امیری، جوانی از ولایت دایکندی، دیگر یک «درد دل» ساده نیست. این سند زنده‌ای است از آپارتاید انسانی در شفاخانهٔ ۳۵۰ بسترهٔ عینو مینه قندهار؛ جایی که استخوان شکستهٔ یک پدر پیر، زیر چرخ‌دنده‌های تعصب قومی و قوم‌پرستی خرد می‌شود. وقتی تعصب، سوگند پزشکی را لگدمال می‌کند در ویدیوی منتشرشده، عصمت با چشمانی پر از اشک و بغضی که در گلويش می‌شکند، فاش می‌کند که پدرش با شکستگی شدید بازو، قربانی تبعیض عریان شده است: ۱- تلاشی که نادیده گرفته شد: خانوادهٔ امیری ساعت دو نیمه‌شب، با هزار زحمت، خون مورد نیاز (O+) را فراهم کردند تا هیچ مانعی برای عمل جراحی باقی نماند. ۲- شش ساعت انتظار مرگبار پشت در اتاق عمل: پدر عصمت که نفر اول لیست جراحی بود، شش ساعت کامل پشت در بستهٔ اتاق عمل ماند. ۳- حذف سیستماتیک: در نهایت، مسئولان شفاخانه بدون کوچک‌ترین ملاحظهٔ انسانی، نوبت او را به بیماران دیگر دادند و با جملهٔ تلخ «وقت تو نیست»، او را بدون درمان به تخت بازگرداندند. ۴- فریاد صریح علیه تبعیض: عصمت با صراحت از «قوم‌پرستی» و «نجات‌پرستی» حاکم بر این مرکز درمانی سخن می‌گوید؛ تبعیضی که حق اولیهٔ درمان را از یک انسان هزاره سلب کرده است. چرا این بیداد نباید بی‌پاسخ بماند؟ تصویر آن پیرمرد ریش‌سفید با چهرهٔ رنجور روی تخت سرد، وجدان هر انسانی را به لرزه درمی‌آورد. این فقط قصهٔ یک خانواده نیست؛ این روایت ستم مضاعفی است که بر مردم دایکندی و هزاره‌های محروم در سرزمین‌شان روا داشته می‌شود. باید درک کنیم که: الف) سلامت، حق است نه لطف قومی: تخت شفاخانه نباید بر اساس قومیت، واسطه و پارتی‌بازی تقسیم شود. ب) سکوت، چراغ سبز تبعیض است: اشک‌های عصمت برای پدرش، امانت وجدان ماست. سکوت در برابر آن، تأیید تکرار این جنایت است. ج) پاسخگویی فوری: مدیریت شفاخانهٔ عینو مینه موظف است توضیح دهد چرا نوبت انسانی که از صدها کیلومتر دورتر با درد و مشقت آمده، قربانی «پارتی‌بازی قومی» شده است؟ پدر عصمت هنوز روی همان تخت سرد منتظر است. بیایید صدای او را بلند کنیم تا تعصب هرگز بر تخصص و انسانیت پیروز نشود. #عدالت_برای_هزاره #دایکندی_دادخواه #تبعیض_صحی #افغانستان #حقوق_بشر #عصمت_امیری

وقتی پزشکان با یک مرد مسن به دلیل هزاره بودنش با تعصب رفتار می‌کنند، #StopHazaraGenocide

مستند: بیشترین مواد مخدر و قاچاق در شهرهای اوغان نشین در اوغانستان بوده است.

واقعیت غمگین حذف زن که حتی نام و عکس اش را در خبر وفات و مرگ اش نیز از روی ننگ اضافه نمیکنند، در هر بخش این جامعه طرفدار دارد. زن در این جامعه، گمنام به دنیا می اید، گمنام زندگی میکند و گمنام میمیرد. این جامعه، هویت زن را در هر ورطه از زندگی اش، به مردی در شمایل پدر، برادر و همسر گره میزند که اعتبار همه چیز حتی مرگ اش را نیز بخود میگیرند. این جامعه مرد سالار، زن خوب را زنی میداند که "آفتاب و مهتاب" او را ندیده باشد و در گوشه خانه، محکوم به حکم حبس ابد، تا دم مرگ، زندگی کند. در مفکوره اکثر مردان این جامعه، یک طالب کوچک، وجود دارد که مثل هبت الله، هر جا صحبت از زن شد، زن را بیرحمانه و ظالمانه با تمام توانایی اش حذف میکند و چیزی بنام حق انسانی زن، برایش معنا ندارد...خوش ان زنان مبارزی که این جامعه مرد سالار را در هم میشکنند، به هر ارزش زن ستیزانه این جامعه پشت پا میزنند. زندگی را بزعم خود زندکی میکنند و گمنام نمیمیرند.