𝓒𝓮𝓻𝓮𝓭𝓻𝓲𝓬 (slow)

#PIL_commu ss2 Beware his smile hunter always digs a pit beneath velvet before prey even aware— | 𝐂𝐄𝐑𝐄𝐃𝐑𝐈𝐂 𝐁𝐄𝐑𝐓𝐈𝐔𝐌 𝙷𝚎𝚒𝚛 𝚝𝚘 𝚅𝚒𝚜𝚌𝚘𝚞𝚗𝚝 𝚘𝚏 𝚁𝚘𝚖𝚗𝚎𝚢𝚋𝚞𝚛𝚢 𝟤𝟤ʏ •𝟣𝟪𝟨ᴄᴍ• ʙʀɪᴛɪꜱʜ-ᴡᴇʟꜱʜ ༒ᴅᴏᴄ ɪɴ ʙɪᴏ ༒ᴄᴏ,ʀᴏʟᴇ,ꜰʟɪʀᴛ — ᴅᴍ𝟤𝟦/𝟩

(กลับมาใช้พรีเมี่ยมให้คุ้มครับ 🙂‍↕️ /ลงในมูไม่ทันก่อนจบ แต่ก็ 😭 /วาง) —————— -แฟลชแบ็ก- สวนหลังคฤหาสน์ในยามเย็นเคยเป็นที่ที่มีเสียงหัวเราะใสๆของเด็กหญิงคนนั้น ดวงตาของเธอเป็นประกายทุกครั้งที่พูดถึงอนาคต แม้ลีรอยวัยสิบสามยังไม่เข้าใจคำว่า “รัก” ดีเพียงใด แต่เขารู้ว่าหัวใจของตนเองถูกผูกไว้กับรอยยิ้มของเธอโดยไม่รู้ตัว แต่รอยยิ้มนั้นหายไปอย่างกะทันหัน ครอบครัวสั่งห้าม พรากเธอออกไปจากบ้านโดยอ้างว่า ‘ไม่คู่ควร’ ทิ้งเขาให้นั่งมองเก้าอี้ไม้ตัวเดิมอันว่างเปล่า ลีรอยไม่ยอมแพ้ เขายังคงตามหาเธอ แอบหนีออกไปบ้างบางครั้งบางคราว และเมื่อเวลาผ่านไป ในที่สุดเขาก็ได้พบเธออีกครั้ง… ทว่าภาพที่เห็นกลับกลายเป็นเงามืดในความทรงจำตลอดกาล เด็กสาวผู้สดใสเอนตัวลงบนเตียงไม้เก่าๆใบหน้าไร้สีเลือด ร่างกายอ่อนแรงจนแทบขยับไม่ได้ เสียงหัวเราะที่เขาโหยหาถูกแทนที่ด้วยเสียงไอแผ่วเบา ‘ลีรอย…’ เธอเรียกชื่อเขาด้วยเสียงแผ่ว ‘…อย่าโทษตัวเองเลยนะ’ มือเล็กเอื้อมมาเกาะกุมปลายนิ้วของเขาไว้ อุ่นเพียงชั่วขณะ ก่อนจะค่อยๆเย็นลงราวกับฤดูหนาวที่ไม่เคยปรานี เด็กชายที่เข้าสู่วัยสิบสี่นั่งนิ่ง รู้เพียงหัวใจของตนแตกสลายโดยไร้เสียง เขาอยากกรีดร้อง อยากอ้อนวอนให้เธออยู่ต่อ แต่โลกไม่เคยฟังเสียงของเขา คืนนั้นเป็นครั้งแรกที่ลีรอยได้เรียนรู้ว่า— ความรักไม่อาจอยู่เหนือชะตากรรม และเมื่อสูญเสียไปแล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดเรียกกลับคืนมาได้อีก ——— -ปัจจุบัน- ห้องโถงรับรองในคฤหาสน์สว่างด้วยแสงเทียนระยับ เสียงพูดคุยและหัวเราะแว่วไปทั่ว แต่ลีรอยกลับยืนอยู่เงียบๆที่มุมห้อง มือถือแก้วไวน์ไว้แน่นจนปลายนิ้วขาวซีด ทันทีที่เสียงดนตรีแผ่วลง หญิงสาวคนหนึ่งก้าวขึ้นเวที ท่วงทำนองแรกของไวโอลินที่เธอเล่นไม่ซับซ้อนนัก ทว่าใสสะอาดและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา— …เสียงเดียวกันกับที่เขาเคยได้ยินในสวนหลังคฤหาสน์เมื่อสิบกว่าปีก่อน หัวใจที่คิดว่าดับไปแล้วสะดุ้งวาบขึ้นมา ลีรอยหันหน้าหนีทันที แต่สายตาก็เผลอกลับไปมองอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว รอยยิ้มสดใสของหญิงสาวบนเวทีช่างเหมือนภาพที่ฝังอยู่ในความทรงจำ…จนเจ็บ ไวน์ในมือหมดรสชาติ ความทรงจำคืนนั้นผุดขึ้นมาเหมือนควันไฟ— มือเล็กที่กำลังเย็นลง เสียงกระซิบที่บอกเขาว่า ‘อย่าโทษตัวเอง’ ริมฝีปากของลีรอยเม้มแน่น ความเงียบห้อมล้อมตัวเขาแม้จะอยู่ท่ามกลางงานเลี้ยงวุ่นวาย “…ไร้สาระ” เขาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาสีเขียวอมเทาปิดลงเพียงชั่ววินาที ก่อนเปิดขึ้นอีกครั้งด้วยความนิ่งเย็นดังเดิม เขาหันหลังให้เวที ก้าวออกจากห้องโถงอย่างสงบ ไม่เหลียวมองกลับมาอีกเลย เพราะสำหรับเขา การปล่อยให้หัวใจสั่นไหวอีกครั้ง ก็ไม่ต่างจากการกรีดแผลเดิมให้เลือดไหลซ้ำ

(เนื่องจากจบมูแล้ว เลยแวะมาขอบคุณทุกคนที่คอยเอ็นดูแล้วก็ได้มีโอกาสแวะมาเล่นด้วยกัน ขอบคุณมากๆเลยค่ะ รู้สึกเสียดายที่ครึ่งทางเริ่มหมดแรงก่อน และมูนี้เป็นมูที่พึ่งกลับมาเล่นหลังจากที่พักไปนาน อาจจะมีอ๊องๆไปบ้าง ถ้าทำให้ใครไม่สะบายใจต้องขออภัยด้วยนะคะ หลังจากนี้ถ้าได้มีโอกาสเจอกันในมูอื่นก็ยินดีมากๆเลย ส่วนสตอรี่ของเดสพิน่าทางนี้เองอาจจะกลับมาอัพอยู่บ้างตามเอนเนอจี้ที่มี🥹🙌 ถ้าใครมีอะไรที่ยังอยากเวิ่นเล่นด้วยกันก็ยังสามารถเคาะแชทเดสพิน่ามาได้เสมอนะคะ)

ณ โบสถ์ใหญ่สถานที่ซึ้งจัดงานแต่งงานของ โรวัน เบลล์เวเทอร์ และ แคทริน มอร์ ภายในประดับประดาด้วยดอกไม้สีขาวสะพรั่ง เสียงสวดอันกังวานของหลวงพ่อก้องกังวาลทั่วหอพิธี แขกผู้สูงศักดิ์นับไม่ถ้วนมารวมตัวกัน ณ เบื้องหน้าพระผู้เป็นเจ้า แม้แต่พระราชินีก็ยังเสด็จมาเป็นเกียรติในงานนี้

(โผล่อีกทีมูจบแล้ว ยังไงขอบคุณทีมงานที่สร้างมูนี้ รวมถึงขอบคุณทุกคนที่แวะเวียนมาเล่นกับน้องจีเซลล์ด้วยนะคะ เราแฮปปี้มาก แต่ช่วงหลังงานล้นเกินจนกลับมาแอคทีฟไม่ได้เลย ต้องขอโทษด้วยจริงๆค่ะ ฮือ😭🙏) (ตรงนี้ขอพาหลานสาวมาอวดเหล่าป้าๆเป็นรูปส่งท้าย ไว้พบกันใหม่นะคะ!)

( ขอบคุณที่เปิดคอมมูยุครีเจนซี่ที่แทบจะหาที่ไหนไม่ได้ค่ะ😭🤲🏻💕 ถึงส่วนตัวจะไม่ค่อยเข้ามาบ่อยๆเพราะภาระงานนอกและงานหลวง แต่ยังคงต้องการแอคทีฟเรื่อยๆในเรื่องของโรล อาจจะมาหย่อนสตอรี่เรื่อยๆ หากตกหล่นโรลของใครไปต้องขอโทษจริงๆค่ะ แจ้งเตือนเราผีมากและพึ่งเรียนรู้ระบบบุ๊คมาร์คไม่นานนี้(...) ส่วนคนที่ปิดรูทกันไปแล้วขอบคุณมากๆเลยค่ะที่แวะมาเล่นกัน ปกติเป็นคนขี้อาย คุยไม่เก่งเลยอาจจะไม่ได้คุยเล่นกับใครเยอะๆ TT ใดใดคือตามเสพแต่ละคู่ฟินมาก ชอบอ่านสตอรี่สุดๆ ขอบคุณหลายๆคนที่ลงสตอรี่ไว้ให้ลิงอย่างเราได้ตามเกาะตามอ่านนะคะ! สุดท้ายนี้ขอบคุณทั้งสต๊าฟและเพื่อนร่วมมูทุกคนเลยค่ะ 🙇🏻💕 ถ้ามีซีถัดไป..ก็จะยืนยันยัยอีฟต่อค่ะ แต่ถ้าไม่ได้ไปต่ออาจจะมี อัพเดทเบบี๋ งานแต่งหรือภาพหลังฤดูกาลเก็บไว้ในแอคบ้าง แหะๆ แต่หลักๆอาจจาลงเฟสเปิดสา 👉🏻👈🏻💦 ปล. แอบรีแคปชุดส่วนนึงของยัยอีฟด้วย แหะๆ ดำโดดอันเดียว )

(ขอบคุณผู้เล่นทุกคน สำหรับการเดินทางอันยาวนาน ในตอนนี้กำหนดการอีเว้นท์ต่าง ๆ ได้สิ้นสุดลงแล้ว แต่ทุกท่านยังสามารถเล่นตามอัธยาศัยต่อไปได้ และขอบคุณทุกคนที่อยู่ด้วยกันมาจนถึงตอนนี้ครับ🙇🏻🙏)

(แว้บมาแปะภาพคลินิคคุณหมอกับหุ้นส่วนที่เพนชอว์ครับผม สวยงาม สบายตา ไม่เหมือนข่าวลือแน่นอน----) Cr. Woogui Riri

ค่ำคืนแผ่เงามืดโอบล้อมคฤหาสน์แซง-ลุซ โบเดอแลร์ ท่ามกลางแสงดาวพร่างพรายแต่งแต้มราตรี ดุจอัญมณีระยับบนผืนรัตติกาล เสียงลมพัดแผ่วผ่านต้นไม้ใหญ่ในสวนด้านนอก ทว่าในเรือนกระจกหลังใหญ่ที่อยู่ท้ายสวนกลับยังมีแสงไฟสลัวอบอุ่นลอดผ่านกระจกออกมา แสงจันทร์เต็มดวงทอประกายเงินนวลลอดผ่านกระจกใสของเรือนกระจก เงาดอกไม้ทอดตัวทาบซ้อนกันบนพื้นหินเย็นใต้ฝ่าเท้า ลีรอย ยืนอยู่กลางเรือนกระจกที่เงียบสงัด รายล้อมด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆของ ดอกลิลลี่สีขาว ซึ่งผลิบานสะพรั่งราวกับตื่นขึ้นรับแสงจันทร์ รัศมีของมันเรืองรองระยับเหมือนแสงดาวตกลงมาเกาะกลีบดอก ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมคอทิ้งไว้สองเม็ดอย่างไม่ได้ใส่ใจนักในเวลานี้ ใบหน้าใต้แสงเทียนดูนิ่ง สงบ และเยือกเย็นเสียจนคล้ายรูปสลักหินอ่อน บลังค์ ที่เกาะนิ่งอยู่บนโครงเหล็กของโคมแขวนเหนือหัว มันพับปีกเรียบร้อย เฝ้ามองเจ้าของของมันอยู่เงียบๆ ดวงตาสีฟ้าอ่อนจับจ้องตามการเคลื่อนไหวของเจ้านายอย่างไม่ละสายตา ลีรอยปรายตามองขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางอ่อนโยนปรากฏขึ้นแล้วพูดด้วยเสียงแผ่วเบา “ไม่เบื่อหรือไง มองผมทั้งวันแบบนี้” บลังค์ไม่ตอบ แน่นอน… แต่ขยับปีกอย่างเป็นมิตรก่อนจะบินลงมาเกาะมือที่ยื่นรอรับของลีรอย มันส่งเสียงแหลมเบาๆราวกับพอใจ “เด็กดีของผม…” ก่อนที่มือเรียวไร้ถุงมือปกปิดเฉกเช่นทุกครั้งจะลูบเบาๆบนขนสีขาวบริสุทธิ์ราวหิมะ ขนนุ่มละเอียดของมันสะท้อนแสงจันทร์แผ่วเบา ดูแทบจะเรืองแสงในความมืด เสียงเทียนลั่นเบาๆ ขณะเปลวไฟเต้นไหวในถ้วยแก้วใส เขายืนนิ่ง มองทะลุความมืดออกไปยังสวนลึกด้านนอก ดวงตาคมยังนิ่งสงบแต่คล้ายซ่อนอะไรไว้มากมาย ไม่ใช่ความอ่อนแอ…แต่คือความอดทนที่ถูกหล่อหลอมมานานเกินวัย และในค่ำคืนเงียบสงบที่ไร้ผู้คนนี้— เขาไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้ใคร —————— (มาลงรูปสุดท้ายของน้องค่ะะ ขอบคุณทุกคนที่มาเล่นกันหรือแค่ผ่านมาผ่านไปเอ็นดูน้องนะคะ หวังว่าเราจะพบกันใหม่! หลังจากนี้จะแอคทีฟหลังไมค์ มาลงสตอรี่บ้าง ยังเก็บแอคไว้มีอะไรอยากเล่นอยากเวิ่นมาเล่นกันได้เสมอนะคะ 🩵✨)

☀️สภาพอากาศของสัปดาห์นี้🍁❄️ (รู้ในฐานะ ผปค.เท่านั้น)

#LASTNOCTURNEPILss2 ‘ ทุกสิ่งเป็นเรื่องบังเอิญ ’ ‘ ความลับที่เกิดขึ้นครานี้จะไม่แพร่งพรายออกไปไม่ว่าเช่นไรก็ตาม ’ ‘ ไม่ว่าจะเป็นฉันหรือท่าน เราสองล้วนห่างไกลกันเหลือเกิน ’ ( แวะมาแปะย้อนหลังครับ 🙇🏻 Cms.Khun Sron )

Michael as Borzoi (what if คุมหมอเวอร์ชั่นสัตว์เลี้ยง เป็นบอร์ซอยที่สง่าผ่าเผย ขนยาวและตัวลีบ(??)) Cr. moon melon

(มาลงรูปส่งท้ายค่ะ ดีใจแล้วก็ขอบคุณทุกคนมาก ๆ ค่ะที่มาเล่นกัน ขอโทษในส่วนที่ผิดพลาดที่ต้องให้รอนะคะแง บ้ะบายค่ะ)