Conny (she/they)

Joodse leden van #Volt voelen zich niet meer thuis bij de partij en schreven net deze brief naar het bestuur: 👇👇👇 Hierbij de integrale tekst: Beste leden, hierbij zeggen wij ons lidmaatschap op, wij nemen afscheid van Volt. Als progressieve Joodse jongeren kwamen wij bij Volt terecht omdat we hoopten op een links-middenpartij die onze waarden deelt en écht inclusief is. Maar die inclusiviteit zien wij niet terug. Wij zien mensen die zogenaamd opkomen voor alle minderheden maar dit niet doen als het gaat om Joden. Het lijkt wel alsof antisemitisme een mening is, een onderwerp voor “debat,” iets dat te controversieel is om te veroordelen. Dit sentiment klinkt door in alle linkse partijen en dit baart ons ernstig zorgen. Als dit bij een gematigde partij aan de linkerkant van het spectrum al zo duidelijk is, hoe kunnen wij ons dan ooit welkom voelen? Onze zorgen over antisemitisme worden genegeerd, onze angst wordt niet serieus genomen, en na het zwakke optreden van Marieke Koekkoek tijdens het kamerdebat van gisteren, hebben we het vertrouwen definitief verloren. Het voelt alsof we nergens meer terecht kunnen, zelfs niet bij een gematigde, progressieve partij als Volt. Waar moeten wij als linkse Joodse jongeren dan heen? Ons vertrek is geen makkelijke beslissing. Wij zijn loyale Volters geweest: we hebben flyers uitgedeeld, evenementen georganiseerd, stage gelopen bij de Amsterdamse fractie. Wij wilden dat Volt de partij zou zijn waar ook progressieve Joden zich veilig en gehoord konden voelen. Dit bleek teveel gevraagd. Want het blijkt dat antisemitisme en zorgen over onze veiligheid worden gezien als lastige onderwerpen die men liever uit de weg gaat. Wanneer we vragen om aandacht voor het toenemende antisemitisme, krijgen we dooddoeners terug. Er wordt ons verteld dat we “niet in de slachtofferrol moeten blijven hangen” en dat er eerst “geborreld” moet worden om “alle feiten rustig te bespreken.” Wij hebben geprobeerd om antisemitisme bespreekbaar te maken, maar als wij zelfs bij Volt niet gehoord worden, waar dan wel? Moeten we dan onze principes aan de kant schuiven en naar rechts kijken om ons vertegenwoordigd te voelen? Wij kennen elkaar van de Joodse basisschool. Het was voor ons normaal dat onze school omringd was door hoge muren en marechaussee. Het was voor ons normaal dat we vanwege veiligheidsrisico’s niet aan de avondvierdaagse konden meedoen. Het is voor ons nu normaal dat we op de universiteit met antisemitische leuzen worden geconfronteerd. Hiermee zijn wij grootgebracht, de vrees die hoort bij Joods zijn in Amsterdam. Hoe kan het dat onze mede Volt-leden en politici wegkijken op het moment dat de angst enorm toeneemt omdat er in onze stad op Joden gejaagd wordt? Hoe kan het dat wij ons bij het kamerdebat wel vertegenwoordigd voelden door Yesilgöz en niet door Koekkoek? Het gaat niet om een politieke kwestie, maar over het simpelweg accepteren van Moslims én Joden. Wij accepteren niet dat onze veiligheid en identiteit steeds weer worden weggewuifd na de zoveelste politieke discussie over het Midden-Oosten. Wij hebben het recht om veilig onszelf te zijn in Nederland. Meermaals hebben we om duidelijk beleid gevraagd tegen antisemitisme, maar we horen excuses, relativeringen en geen concrete oplossingen. Antisemitisme moet met krachtige maatregelen worden aangepakt, zoals iedere vorm van discriminatie. Dialoog en verbinding zijn belangrijke middelen, maar alleen daarmee los je het probleem niet op. We zijn voorbij het stadium van enkel gesprekken. Het is tijd voor een oplossing die ligt tussen het extreem wegkijken en de extreme houding van Radicaal Rechts die een deel van de samenleving bij voorbaat veroordeelt op basis van afkomst. Helaas lijkt het erop dat links niet meer opkomt voor Joden, vanwege de angst om niet te deugen. Het is niet genoeg om over “olie op het vuur gooien door rechts” te spreken, terwijl het allang een uitslaande brand was vanwege het lange wegkijken door Volt en de rest van links Nederland. Einde brief. De namen van de schrijvers zijn bij mij bekend.