GIN

#SVCS_Commu #SVCS_SS3 “𝙒𝙝𝙖𝙩’𝙨 𝙪𝙥 𝙨𝙚𝙭𝙮.” “𝘕𝘰𝘵 𝘯𝘦𝘸 𝘩𝘦𝘳𝘦. 𝘑𝘶𝘴𝘵 𝘤𝘢𝘮𝘦 𝘣𝘢𝘤𝘬 𝘧𝘰𝘳 𝘢 𝘸𝘩𝘪𝘭𝘦. 𝘉𝘶𝘵 𝘥𝘰𝘯’𝘵 𝘸𝘰𝘳𝘳𝘺—𝘐’𝘮 𝘰𝘯𝘭𝘺 𝘴𝘵𝘢𝘺𝘪𝘯𝘨 ‘𝘵𝘪𝘭 𝘵𝘩𝘪𝘯𝘨𝘴 𝘨𝘦𝘵 𝘣𝘰𝘳𝘪𝘯𝘨. 𝘚𝘰… 𝘢𝘯𝘺 𝘮𝘪𝘯𝘶𝘵𝘦 𝘯𝘰𝘸.” —— GIN HOUSEN ▸ 36y/o | 188cm | Winter 28 ▸ Racing Driver | Housen Winery, Zone8 🍇 doc in bio co-role play, etc is ok! DM 24/7 🏎️🏁

1 spring | ยามสาย | กลางเมือง นกที่ตื่นเช้าคือนกที่ได้กินหนอนก่อน ส่วนนกที่ตื่นสายคือคอตตอน มันไม่สนใจหนอนหรอก ตอนนี้มันกำลังสนใจอาหารในมือ[คุณ] และทันทีที่สบโอกาส เจ้านกนางนวลตัวแสบก็โฉบลงมาด้วยความเร็วประหนึ่งเหยี่ยวล่าเหยื่อ แย่งเอาอาหารที่อยู่ในมือคุณไปต่อหน้าต่อตา คุณจะ?

#ชมบุปผาSVCS3 | 4 Spring 🍀 วันชมบุปผาล่ะ วันชมบุปผา! อีวี่วิ่งปรี่มาที่เขตภูเขาพร้อมกระเป๋าคู่ใจ หวังว่าวันนี้จะหาดอกไม้ที่พิเศษสุดๆ ได้ แต่ทั้งแหวกพงหญ้า เขี่ยดิน(?) ก็เหมือนยังไม่เจอที่ถูกใจ — ทว่าจู่ๆ ก็มีใบไม้สีเขียวใบเล็กจิ๋วปลิวมาตกที่ปลายจมูก “โคลเวอร์สี่แฉกนี่นา!” +

(This handsome should be illegal😔❤️‍🩹)

4 spring | 12.00 - 18.00 | ทางก่อนถึงงานชมบุปผา ระหว่าง ‘ต้องเจอคนเยอะ’ กับ ‘เงิน’ คุณจะเลือกอะไร บ๊อบเลือก‘เงิน’ แม้จะไม่ชอบความวุ่นวายแต่เงินมันหอมนี่ เขาขับรถจากที่ประจำแถวชายหาดมาจอดตรงนี้แทน หลังจากถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก็เริ่มจัดแจงเตรียมร้าน “เอาล่ะ–” เขาสูดหายใจจนเต็มปอด

#ชมบุปผาSVCS3 #โรลเปิดแยกรูท [4 Spring🌸 | 10 AM ] ท่ามกลางแสงแดดสดใส อากาศเป็นใจ กลิ่นมวลบุปผาปนไอแดดยามเช้า ตลบอบอวนไปทั่วทั้งเพอร์ลิแกน "......." ในเวลานี้ได้ปรากฏร่างของชายรูปร่างสูงโปร่งคนหนึ่ง กำลังนั่งพักเหยียดขาใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ข้างสวนดอกทิวลิป เขานั่งอยู่ตรงนั้นสักพักจนกระทั่ง [คุณ] ได้เดินเข้ามา และโอไรออนก็รับรู้การมาของ [คุณ] "รับนี่ไปสิครับ..ผมให้" เขายื่นใบโคลวเวอร์สี่แฉกสัญลักษณ์แห่งความโชคดีให้กับ [คุณ] 🍀🐈‍⬛️

#SVCS_Commu #SVCS_SS3 Jasper Lichtenstein Farmer | Maple farm Age 33 | Zone 7 | Work in zone 12 Doc : bit.ly/JasperLichtens… (Co,Role DM 24/7 ใบโคอยู่ในเมนชั่นจ้ะ)

🍀Spring | 🏥ศูนย์สุขภาพชุมชน ห้องตรวจอวลกลิ่นสะอาด​ กรุ่นเจือน้ำหอม​ White tea เบาบางของเอเวอลีน แพทย์หญิงเงยหน้าขึ้นจากเอกสารเคสก่อนหน้า พลางยิ้มอบอุ่นให้คนไข้ใหม่ที่ก้าวเข้ามา เธอดึงหน้ากากอนามัยที่คาดอยู่ใต้คางขึ้นมาสวมให้เรียบร้อยขณะพูด "เข้ามาเลยค่ะ เชิญนั่งลงก่อนนะคะ"

เมื่อเข้าช่วงใบไม้ผลิ ไร่นี้ก็ต้องได้รับการจัดการอะไรหลายอย่างเพื่อเตรียมเข้าสู่การเริ่มต้นใหม่ของฤดูกาลใหม่ ในเวลาสายของวัน ชายร่างสูงกำลังขนไม้เพื่อเอาไปซ่อมโครงค้ำต้นองุ่น เขาได้มาหยุดอยู่ที่หน้าโรงรถเก่า มันถูกคล้องเอาไว้ด้วยโซ่และแม่กุญแจอันใหญ่ ทีแรกเขาตั้งใจจะไม่สนใจมัน—แต่สุดท้ายก็ต้องไปให้วิเวียนช่วยควานหาลูกกุญแจ แม้ว่าสุดท้ายจะจบที่คีมตัดเหล็กก็ตาม เมื่อเข้ามาด้านใน ทุกอย่างถูกฝุ่นจับหนาบ่งบอกว่าไม่มีใครเข้ามาเป็นเวลานาน รวมถึงสิ่งที่ถูกคลุมเอาไว้ใต้ผ้าใบ วินาทีที่ผ้าใบนั้นถูกกระชากออก อวดโฉมให้เห็นถึงรถสีดำคันเก่าที่เขาเคยใช้มันขับซิ่งไปไหนต่อไหนในเพลิแกน Shelby GT350 Cobra, ปี1967 คันเดียวกันกับที่ หมอนั่น ทิ้งเอาไว้ให้… เขาไม่ได้เอามันไปด้วยในตอนที่ไปสู่เมืองใหญ่ เพราะความอวดดีที่อยากจะเริ่มต้นอะไรต่างๆ ทั้งหมดด้วยตัวเอง … “ว่าไง…ไม่เจอกันนานนะคู่หู” ตอนนี้…เขาจะทำอย่างไรกับมันดีนะ…?

[ 3rd, Spring ] นับเกือบสองสัปดาห์แล้วที่ยินกลับมาที่เพลิแกน เขาตื่นขึ้นมาในห้องเดิม ไม่ต่างอะไรกับเมื่อสิบแปดปีก่อน ชายหนุ่มออกไปวิ่งตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ในเส้นทางเดิมที่มีหมองลงจางๆ นั้นยังคงรู้สึกคุ้นเคย นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้สัมผัสของกลิ่นอายอากาศบริสุทธิ์ของชนบททั้งๆที่เขาเติบโตมากับมัน ในตอนนี้ที่ข้างฝาโถงทางเข้าบ้านครอบครัวโฮเซ่นกลับมีอย่างหนึ่งที่เพิ่มขึ้นมา บอร์ดที่เต็มไปด้วยภาพตัดหัวข่าวจากหนังสือพิมพ์และนิตยาสารมากมายถูกติดเอาไว้ ทุกข่าวและคอลัมน์ที่เขาเข้าร่วมและชนะการแข่งขันในแทบทุกนัด—แม้กระทั่งข่าวคว้าชัยการแข่งทางการเป็นครั้งแรกที่เดย์โทน่าด้วยวีรกรรมสุดระห่ำเป็นการประกาศศักดาชื่อของเขาให้ทั้งประเทศจับตามอง มันถูกติดเอาไว้ตรงกลาง…อย่างภาคภูมิใจ ยินรู้ตัวดี เขาไม่ใช่ลูกชาย หรือพี่ชายที่ดีมากนัก…เขาจากบ้านไปทันทีที่เรียนม.ปลายจบ ไม่เคยกลับมาเยี่ยม ทิ้งแม่และน้องสาวที่ยังเล็กไว้ที่นี่ ถึงอย่างนั้นในวันที่เขากลับมา…พวกเขาก็ยังคงต้อนรับด้วยความอบอุ่น… ราวกับว่ารอคอยมาแสนนาน…

ยินหัวเราะอย่างชอบใจ ยกแก้วขึ้นอีกครั้งก่อนจะว่าต่อ คราวนี้ล่ะมันพร่องลงไปจนหมดพอดี “เคยมั้ยที่บางทีจู่ๆ ก็มีความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว” ก่อนจะหันไปมองกับฟรานซิสก้า “ตอนนี้ก็คงจะเพิ่มสาวสวยเข้าไปอีกอย่าง” “‘โทษที แค่หยอกเล่น มันติดเป็นนิสัยน่ะ” เขารีบชิงว่าดัก เพราะรู้แล้วว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่สาวๆ ประเภทที่จะหยอกเอินแซวแบบนั้นได้ “อันที่จริงฉันเคยอยู่เมืองนี้นะ แต่ก็นานมาแล้วล่ะ” “เธอล่ะ, มาอยู่นี่นานแล้วเหรอ?”

@Gin_SVCS “หลังจากเรื่องนั้นฉันจะรับคำชมแล้วกัน” "คุณไม่ใช่คนแถวนี้เหรอ” ฟรานซิสกล่าวต่อ เธอเมินคำกล่าวหาว่าเธอจิกกัดและทำทีว่าไม่รู้ แม้จะคาดเดาแล้วว่า อีกฝ่ายไม่เหมือนคนแถวนี้สักเท่าไหร่ “หนำซ้ำคงเป็นคนมีเงินเสียด้วย อะไรหอบคุณมาเมืองชนบทกันนะ”

ซาลูน | กลางดึกคืนปีใหม่ หน้าตู้เพลง ฟรานซิสจับเจ่านั่งยอบตัวอยู่ขณะคอยหยอดเหรียญฟังเพลงที่ตนชื่นชอบโดยแทบไม่แบ่งให้คนอื่นฟังด้วย ท่าทางดูเมาเต็มที่

ชายหนุ่มรับเอาซิการ์มวนนั้นมาขอแบ่งสูบต่ออย่างยินดี ไฟหรี่แดงสว่างขึ้นเมื่อเขาหายใจเอามันเข้าปอด ก่อนจะแหงนคอแล้วพ่นมันขึ้นเพดานเจือคลุ้งไปกับแสงไฟสีสลัวไม่เกรงใจป้ายห้ามสูบที่ติดอยู่ใกล้ๆ พอเมาได้ที่มันก็นึกอยากบุหรี่ขึ้นมาซักคำ “ขอบใจพวก” ว่ายิ้มพลางส่งคืนซิการ์ให้ทว่ายังไม่ลุกไปไหน “ขอเดา — มาคนเดียว?” เขาเริ่มชวนคุยไปตามประสา เพราะถึงจะเมาแต่ก็ไม่ได้เมาขนาดนั้น

@Gin_SVCS ?? อีธานมองอีดคนที่เข้ามาแล้วขมวดคิ้วหน่อยๆ ปกติเขาเป็น chill guy ไม่ค่อยอะไรกับใครนักหน่อก โดยเฉพาะคนเมา.. “เอาสิ..” เขายื่นซิการ์ให้อีกคน เข้าใจว่าอยากสูบ? หรือเปล่านะ.. “ถ้าอยากได้..”

#โรลเปิด [2 Spring|8:25p.m.] บาร์แห่งนึงย่านใกล้กลางเมือง วันนี้เป็นวันแสนสุขของอีธาน วันแห่งการดื่ม และเหมือนเขาจะอารมณ์ดีไม่น้อย มือของเขาขยับไปตามความเคยชิน จนลืมไปว่าที่ตรงนั้น เป็นเขตปลอดบุหรี.. และกลิ่นของมันก็ค่อนข้างจะรบกวนคุณนิดหน่อย.. (มาจอย++ได้ฮะ) (Lumpato)

เขามองพิจารณาหนุ่มหน้าละอ่อนตรงหน้า ก็ถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองเข้าใจผิดไป “อา…ให้ตายสิ” มือหนาตบลงบนไหล่ของอีกฝ่าย ก่อนยินยกเรียวนิ้วกดนวดระหว่างสันจมูก “‘โทษที—ประสาทกินไปหน่อย” ด้วยหลายเดือนมานี้เจออะไรมามาก ทั้งพวกปาปารัซซี่ที่เอาแต่เกาะติดเป็นปลิงตามแอบถ่ายรูปไม่เลิก และพวกนักข่าวที่ปั้นประโคมข่าวของเขาขึ้นมาสั่วๆ เมื่อตั้งสติได้อีกทีก็ต้องทำหน้าฉงนประโยคนั้น, ไม่ใช่สเปก? ใช่เหรอ? ไม่เคยมีใครมาบอกแบบนี้เลยนะ ไอ้เด็กนี่มาตรฐานสูงเสียดฟ้าขนาดไหน ซ้ำยังคำถามที่ตามมาอีก “อะไรนะ? เรารู้จักกันรึไง?” ร่างสูงนั้นไล่มองอีกฝ่ายอีกครั้งอย่างไม่นึกเกรงใจ ก็คิดอยู่ว่าไม่เคยเห็นหรือเจอมาก่อนที่ไหน

เขากำลังเช็ดเลนส์กล้องอยู่—กล้องรุ่นเก่าไม่ค่อยมีใครใช้กันแล้วในยุคนี้ มันไม่ได้เสียจากกลไก แต่เพราะเกสรดอกไม้ที่ลอยมาติดบนเลนส์หน้าในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ภาพที่ได้เริ่มพร่า ก็เลยตั้งใจจะเอามันไปซ่อม ค่อยๆ เช็ดเลนส์อย่างระวัง ขณะที่แสงลอดผ่านกลีบเมฆบางๆ ลงบนฝ่ามือพอดี เสียงลมยังพัดอยู่ และนั่นเองที่จู่ๆ เงาร่างหนึ่งก็โผล่เข้ามาในเฟรม คนแปลกหน้า
กลางภาพ
อยู่ตรงนั้น ยังไม่ทันจะยกหน้าขึ้นด้วยซ้ำ อีกฝ่ายก็หันควับมาราวกับรู้ตัว เสียงทุ้ม ชัดเจน และไม่เป็นมิตร มือที่ถือผ้าเช็ดกล้องค้างไว้กลางอากาศ แล้วค่อยๆ ทิ้งลงข้างตัว ขมวดคิ้วเล็กน้อย ...แต่ไม่ได้ถอย “ผมว่าคุณคงเข้าใจอะไรผิด...” “ผมมาเก็บภาพเมฆ กับแสงสะท้อนจากละอองเกสรบนพื้นน้ำเฉยๆ” สายตาหลุบลงนิดหนึ่ง 
“ไม่ใช่นักข่าว ไม่ใช่นักเขียน ไม่ได้ตั้งใจตามใครทั้งนั้น” “อีกอย่าง… คุณก็ไม่ใช่สเปคผมด้วย” เขาหยุดไปสักครู่ มองชายตรงหน้าอีกครั้ง “อ้อ…สบายดีไหมครับ?” คำถามนั้นไม่เกี่ยวอะไรเลยกับสถานการณ์
แต่บางที—อาจเป็นเพราะวิลเลียมเคยเกี่ยวข้องกับคนๆ นี้ แต่อีกฝ่ายคงจำไม่ได้แล้ว ก็นะ ตอนนั้นตนยังเป็นเด็กตัวเล็กๆ หัวสีทองที่โดนคุณพี่ชายตรงหน้าแกล้งเล่นอยู่เลย คนทำไม่จำ คนโดนไม่ลืมจริงๆ

3 Spring | เขต 12 → เขต 7 เมฆสีเทาจางไหลอ้อยอิ่งเหนือเส้นขอบฟ้า ลมเช้าพัดเอาเกสรสีครีมและกลิ่นหญ้าขึ้นสูง สัมผัสผิวแก้มอย่างเบามือ ราวกับฤดูใบไม้ผลิกำลังจะพูดบางอย่าง วิลเลียมก้มหน้าลงเป่าเลนส์กล้องเบาๆ อีกครั้ง แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าคราบนั้นไม่ใช่สิ่งที่จะเป่าออกง่ายๆ “เต็มไปหมดเลยแฮะ…” เขาบ่นกับตัวเอง ขณะหยิบผ้าเช็ดเลนส์ขึ้นมาอีก ฟุ้งเต็มไปหมด ทั้งเกสร และความคิด

“ดูเหมือนจะมีใครบางคนแถวนี้ยังได้รู้เรื่องของฉันมาบ้างสินะ” เขาจับใจความได้ในประโยคเดียว ตลอดมานี้คงจะมีแต่เขาที่ไม่เคยได้รับข่าวคราวอะไรจากอีกฝ่าย “กลับมาแล้ว, ตัวเป็นๆ” เมื่อโยเรนก้าวถอย เขาขยับก้าวเข้าไปหาก้าวหนึ่ง เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาทคอนแคะอย่างจงใจ “อุส่าห์กลับมาเจอกันในที่แบบนี้นายน่าจะทำหน้าดีใจให้มันมากกว่านี้หน่อยนะ” “แล้วที่ผ่านมาเป็นยังไงบ้างล่ะ?” ชีวิตที่ออกไปไล่ล่าตามฝัน…ชีวิตที่ทิ้งใคร หลายๆ คนเอาไว้เบื้องหลังโดยไม่แม้จะหันกลับมามอง และเมื่อหนึ่งในนั้น…ก็ได้มาอยู่ตรงหน้านี้แล้ว “บอกฉันสิ — มันไปได้สวยอย่างที่นายตั้งใจหรือเปล่า?”

วินาทีที่เขาปลดการ์ดลง กลับสู่โลกภายนอกที่ไม่ได้มีเพียงแค่เขา วินาทีที่เขารู้ว่ายังมีใครอีกคน วินาทีที่เขาจำได้ขึ้นมาว่าเคยทิ้งใครไว้ที่เมืองนี้บ้าง ทิ้งความทรงจำ วัยเด็ก ครอบครัว และเพื่อนสนิท ทุกอย่างย้อนกลับมาหมด ไม่ว่าจะความทรงจำเหล่านั้น--หรือกระทั่งคนที่อยู่ในความทรงจำนั้น.. ตัวเป็นๆ “ยิน“ โยเรนเงยหน้า คำขอโทษที่ตั้งใจกลืนหาย สีหน้าที่ดูเรียบเฉยกึ่งพอใจเมื่อครู่กลายเป็นซีดเซียวระคนตกใจ เขาก้าวถอยมาไม่ไกลนัก..ระยะห่างกว่ายี่สิบปีหดสั้นลงในชั่วพริบตา ผู้คนมักถามว่าทำไมเขาถึงชอบใส่แว่นทึบนัก ก็เพื่อซ่อนแววตาในเวลาแบบนี้นี่แหละ ”นี่นาย...กลับมาอยู่เพอลิแกน?“ ข่าวสุดท้ายเกี่ยวกับคนตรงหน้าคืออุบัติเหตุในการแข่งขันจากนั้นโยเรนก็ไม่รับรู้อะไรอีก ขายหนุ่มมองใบหน้าที่คุ้นเคยอย่างไม่เชื่อสายตาจนลืมนึกไปว่าตนได้เผลอบอกอะไรหลายๆอย่างให้อีกคนรู้ในประโยคเดียว เขายังคอยตามข่าวอยู่ห่างๆเสมอ

[09.30 | Zone 7 | Spring 2nd] #โรลเปิด หลังจากพักผ่อนได้คืนหนึ่งวันรุ่งขึ้นโยเรนก็ปักจุดหมายในใจ ยิ่งเสร็จเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี เขาคิด การกลับมาเพอลิแกนครั้งนี้จะว่าแปลกก็ไม่ จะว่าคุ้นเคยก็พูดไม่ได้เต็มปาก มีบ้านของคนที่เขาไม่รู้จักเกิดขึ้น อาคารเก่าที่เคยเป็นร้านบางอย่างก็กลับกลายเป็นอย่างอื่น มันพัฒนาขึ้นแต่ก็ไม่ทิ้งความดั้งเดิมของมัน และหนึ่งในสิ่งที่เขาจำได้เลือนลางคือตึกที่อยู่ตรงหน้าเขา..ชายหนุ่มพาตัวเองมาหน้าตึกร้างสภาพไม่แย่มากในเขตเจ็ดเพียงต้องจัดการมันเสียหน่อยก็คงกลับมาดูดีเหมือนเดิม เขาจำไม่ได้แล้วว่าตึกนี้เคยเป็น อะไร แต่เขารู้ว่ามันกำลังจะกลายเป็น อะไร [คุณ]อาจสังเกตเห็นชายแปลกหน้าคนนี้วนเวียนแถวตึกร้างอยู่นานทีเดียว

“ฟรานซิสก้า ฮอฟมันด์” เขาทวนชื่อของเธอซ้ำ “เป็นชื่อที่เพราะดี” “คำถามที่สองดูจะจิกกัดกันแปลกๆ ขอไปตอบที่ข้อแรกดีกว่า — อืม ก็แล้วแต่จำกัดความ ถ้าทุกวันนับว่าบ่อย ก็คงใช่” พลางเขาเหลือบมองไปยังรอบๆ ร้าน บาร์เก่าๆ แสงไฟสลัว คละคลุ้งด้วยกลิ่นเหล้าจางๆ ปนไปกับเสียงเพลงที่มาจากตู้กด ผู้คนในเมืองเล็กๆนี้พากันมาสังสรรค์หลังพลบค่ำ “ปกติชินกับที่หรูกว่านี้ แต่ที่นี่ก็ไม่เลว”

@Gin_SVCS "ครั้่งแรกน่ะ ถ้าหมายถึงร้านนี้" ปกติแล้วเธอจะนั่งดื่มบนกองเอกสารมากกว่า "คุณอยากให้ฉันถามกลับหรือเปล่า ว่าคุณดื่มบ่อยไหมหรือควรถามว่าทำไมคุณถึงว่าจนมาช่วยหูคนในร้านได้ในคืนปีใหม่"

#บอร์ดประกาศ_SVCS l @POST_SVCS ถึงชาวเมืองเพอลิแกน พรุ่งนี้เราจะจัดงานชมบุปผาที่เขต12 เข้าร่วมงานได้ตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นถึงพระอาทิตย์ตก เธอไม่อยากพลาดการเก็บดอกไม้แรกหรอกนะ ! - นายกเอลเฟน

“ก็ไม่จำเป็นต้องใส่มาอวดใครนี่นะ” เขาว่าเล่นหยักยิ้มหัวเราะในลำคอเหมือนชอบใจ, แม้อันที่จริงคนที่ไม่ชอบการผูกมัดเช่นเขาจะไม่มีให้สวมใส่อยู่แล้วก็ตาม “ยิน โฮเซ่น” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแนะนำตัว นามสกุลเดียวกับไร่ไวน์ที่อยู่เขตเพาะปลูก — ทว่าแทนที่จะยื่นมือออกไปจับ เขากลับใช้วิธีชนแก้วกับเธอแทน “คุณมาดื่มบ่อยเหรอ?”

@Gin_SVCS ฟรานซิสพลิกมือซ้ายที่ยังถือขวดเบียร์ขึ้นมาตรงหน้า น่าเสียดายที่เธอเกือบจะได้สวมแล้วจริง ๆ ความคิดนั้นแล่นจนเผลอหัวเราะในลำคอที่ดูราวกับหัวเราะบทสนทนาตอนนี้อยู่ ก่อนจะเหลือบมองเขา "ฉันก็เหมือนกับคุณ เราไม่สวมแหวนออกมาเที่ยวตอนกลางคืนหรอก ถูกไหมคะ?" เธอตอบกลับ และหยั่งเชิงเขาด้วย

11.30 น. l 1 ใบไม้ผลิ l หน้าไร่ชาคุณเอสล่า ไร่ชาวันนี้เงียบเหงา อาจจะเพราะเป็นหยุดวันปีใหม่นั้นเป็นเวลาที่ใช้กับครอบครัวก็เป็นได้ แต่ถึงกระนั้นเจ้าของไร่ชากลับมานั่งยองๆกลางแดดจ้องดูตู้ไม้ที่ส่งกลิ่นหอมฉุยออกมาเสียอย่างนั้น ดูเหมือนว่าเขาจะทำเรื่องน่าสนุกตั้งแต่ต้นปีเลยเชียว