Katrina M. 🐑🌼(ติดงาน)

#SVCS_Commu #SVCS_SS3 🌼𝙆𝙖𝙩𝙧𝙞𝙣𝙖 𝙈𝙚𝙖𝙙𝙤𝙬𝙛𝙞𝙚𝙡𝙙 (คาทรีน่า เมดโดว์ฟิลด์) 31 y | 178cm | 28 summer เขต 10 โซนตะวันตก {เจ้าของฟาร์มแกะ Meadowfield's Farm} OPEN ✿ MON-FRI > 10:00am-17:00pm SELL ✿ น้องแกะ นมแกะ อุปกรณ์ - - - - - - - - doc: bit.ly/40FvFfs

@SVCS_Miles (คุณไมล์มาแล้ว! 🤲✨️)

#SVCS_Commu #SVCS_SS3 " —-It’s not because you can’t understand but you can’t feel what I feel " 🪴 Miles Maximilian Miller Botanist | 38yrs Area 12 🪴 Doc in bio cms by cha(ni)cha

@Esla_SVCS (เจ้าของไข่เพิ่งมีโอกาสมาแสดงตัวค่ะ คุณเอสล่าน่ารักเข้ากับวันงานมากๆ 🥺🤲✨️ ขอบคุณที่รับไข่น้องแกะกลับไปดูแลนะคะ)

16 ใบไม้ผลิ | #EggFestivalSVCS3 เอสล่า ฮันท์ ในชุดสีชมพู พร้อมด้วยหูกระต่ายแบบจัดเต็มนั่นไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาใส่คู่กับภรรยาของเขา ชายหนุ่มออกมาจากบ้านพร้อมตะกร้าไข่มากมาย แน่นอนว่าเขาเตรียมจะเอาไปซ่อนในที่ต่างๆให้เด็กๆหากัน แต่ระหว่างทางเหมือนจะสะดุดตากับไข่ใบนึง +

(ปกติแล้วนายแบรดลีย์จะสวมเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์ทับไว้อยู่ตลอดแทบจะเป็นของประจำตัวได้เลย นานๆทีจะเห็นเขาสวมแค่เสื้อยืดเปล่าๆ มันไม่ได้มีอะไรพิเศษ แค่เอาเสื้อไปซัก ยังตากไม่แห้ง 🥹)

#บอร์ดประกาศ_SVCS l @POST_SVCS มีป้ายประกาศร้านเช่าดีวีดีเปิดใหม่ที่โซน 7 [ THE VESPER ] เรียนเชิญทุกท่านเยี่ยมชมอุดหนุน

@MUMU_SVCS @Axel_M_SVCS (ใช้คำนำหน้าว่านางในฝันเหมือนกับคุณมิวมียังไงละคะ! 😌🫶💕💖 แฮะๆๆๆ ขอบคุณนะคะ!)

@Katrina_SVCS @Axel_M_SVCS (อมกก ไม่แน่ใจเลยว่าคำนำหน้าใช้นางสาวหรือนางฟ้าค่ะ😭😭😭)

04 spring | #ชมบุปผาSVCS3 หาก [คุณ] เดินออกมาจากบริเวณไม่ใกล้เขตปิกนิกที่ผู้คนและเด็กๆ กำลังวิ่งเล่น แต่ไม่ไกลเกินกว่าเขตหุบเขา ใต้ต้นไม้ใหญ่ เลยที่ตั้งถังไม้บ่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ไป คุณจะพบสาวเลี้ยงแกะกำลัง(แอบ)ดื่มด่ำเครื่องดื่มสีทองอยู่ด้านใต้นั้นเพียงคนเดียว +

ในขณะที่รอยยิ้มของเธอกำลังจะค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นคำตอบ คาทรีน่าก็สังเกตเห็นมือที่เคลียร์พื้นที่ให้เธอนั่ง จนหญิงสาวอดไม่ได้ที่จะหลุดขำคิกคักออกมาทั้งรอยยิ้ม ...ทั้งที่ตั้งใจจะทักทายเพียงประเดี๋ยวแท้ๆ แต่ว่าการได้พูดคุยอย่างยืดยาวกับอีกฝ่ายก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะไม่ชอบซะด้วยสิ สุดท้ายคุณพี่สาวที่คุณว่าก็ค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ เธอเก็บชายกระโปรงของตัวเองให้เรียบร้อย แล้วจึงนั่งลงข้างๆ ตามคำชวนผ่านท่าทางของชายหนุ่ม "ขอบคุณนะคะ" ที่ช่วยเคลียร์พื้นที่ให้ได้นั่ง... เธอหมายความว่าแบบนั้น "ส่วนเรื่องดอกไม้... นั่นสินะคะ... ปีนี้ฉันตั้งใจว่าจะมารับคุณดอกโครกัสกลับไปค่ะ" "แล้วคุณไบรอาละคะ? ได้เลือกคุณดอกไม้ดอกไหนกลับไปหรือยัง?"

น้ำเสียงคุ้นหูที่ดังขึ้นจากข้างหลังทำเจ้าตัวสะดุ้งนิดหน่อย แต่พอได้เห็นหน้าเขาก็ยิ้มกว้างจนตาแทบปิด "อะ..คุณคาทรีน่านี่เอง!" "สวัสดีครับ! อากาศดีจนอยากนอนเลยล่ะครับ ฮะฮะ" "ว่าแต่..ปีนี้คุณคาทรีน่าได้เลือกดอกไม้สำหรับตัวเองรึยังครับ " เขาว่าพลางใช้มือพยายามเคลียร์พื้นที่ข้างๆให้ว่างพอจะให้คุณพี่สาวได้นั่งอย่างสบายๆ ดูแล้วเจ้าตัวน่าจะชวนคุยยาว..

4 Spring | ตลอดทั้งวัน | #ชมบุปผาSVCS3 หลังจากที่จัดการกับงานที่ฟาร์มเรียบร้อย แม้จะมาเข้าร่วมกิจกรรมช้าเล็กน้อยแต่เจ้าตัวก็ดูจะเพลิดเพลินกับมันอยู่ไม่น้อย ไซโลทอดสายตามองมวลบุปผาใต้ฟากฟ้าสีคราม ปล่อยใจล่องลอยไปกับสายลมที่พัดแผ่วเบา "ดีจังเลยน้า.."

(ได้เลยค่ะ ช่วงนี้เราจะตอบช้าหน่อย ต้องขอโทษไว้ล่วงหน้าด้วยนะคะ 🙏 แต่ว่ายินดีที่ได้โรลค่า!) "....." ในยามที่เสียงเห่าของสุนัขคุ้นเคยลั่นดังนำมา ก็ยังไม่มากพอที่จะทำให้คาทรีน่าหลุดออกจากภวังค์ซึ่งถูกสรรสร้างจากหนังสือตรงหน้าได้ เธอค่อยๆ พลิกหน้าหนังสือด้วยมือเรียวไปอย่างเชื่องช้าในขณะที่สายตาเลื่อนผ่านบรรทัดต่อบรรทัดด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่ก็แฝงไปด้วยความความสงสัยบางอย่างผ่านริมฝีปากที่ถูกกัดเบาๆ ระหว่างอ่าน แม้ในตอนที่ถูกช่างไม้ทักทาย ความคิดของเธอก็ยังคงล่องลอยไปตามจินตนาการจากโลกจำลองในอ้อมแขน... กระนั้นแล้ว การที่เงาของร่างสูงเริ่มค่อยๆ ขยับเข้ามาทาบทับบนตัวหนังสือ ทำให้เธอได้สติในที่สุด คาทรีน่าไล่สายตาตามเงานั้น และได้พบกับคุณเข้า "คุณสเตน" เธอว่า ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้เก่าๆ ที่ถูกวางขายไว้ไม่ไกลแผงหนังสือนัก หญิงสาวตวัดปลายเท้าไปด้านหลังและถอนสายบัวเล็กน้อยเป็นอากัปกิริยาทักทายตามความเคยชินจากนิสัย "ทิวาสวัสดิ์ค่ะ" กล่าวพร้อมรอยยิ้มจาง ทั้งๆ ที่ตอนนี้ควรจะเป็น สายัณห์สวัสดิ์ แท้ๆ.... "ไม่คิดว่าจะได้พบกับคุณสเตนที่นี่... มาเดินเล่นหรือคะ?"

(ขออนุญาตบวกโรลนี่แทนจากที่เคยปักไว้นะคะ 🙏🏻) ช่วงเวลาสั้นๆ ของการพักผ่อนจากงานโหมหนักทั้งสัปดาห์ที่เขตเจ็ด, สเตนพาสุนัขสองตัวออกมาเดินเล่นบริเวณส่วนกลางแรกไม่ไกลจากจุดหมายเดิมนัก ทอมกับทิมมี่ นอร์วีเจียนอิกฮาวน์สองสีเดินประกบตัวชายร่างสูง มันนั่งหมอบให้กำลังใจเจ้าของทำงานจนเสร็จทุกวัน บัดนี้ถึงเวลาให้รางวัลแล้ว พวกมันเรียบร้อยสงบนิ่งไม่ส่งเสียงดังแต่อย่างใด มองซ้ายมองขวาเชิงทักทายผู้คนผ่านมา จนมาถึงศูนย์สุขภาพชุมชน ทิมมี่สุนัขขนสีน้ำตาลเห่าเบาเตือนเจ้านาย สเตนเพิ่งนึกขึ้นได้พรุ่งนี้มีนัดตรวจสุขภาพที่นี่ก็หยุดเท่าลงสักครู่... พินิจว่าผลัดวันไปก่อนคงไม่เป็นอะไรจึงเดินต่อ “โฮ่ง! โฮ่ง!” คราวนี้ทอมตัวสีเทาส่งเสียงบ้างแต่ดังกว่า กระดิกหางส่ายคล้ายกำลังตื่นเต้น มันได้พบคนรู้จักแล้ว ‘คุณคาทรินา’ สเตนไม่รู้ชีวิตประจำวันของเธอนัก เพียงแปลกใจใกล้อาทิตย์ตกดินแล้วยังนั่งอ่านหนังสือตรงนี้ คงเพลิดเพลินจนลืมตัวกระมัง “รอ” เอ่ยคำสั่งให้เจ้าสี่ขาสองตัวนั่งรอค่อยก้าวเท้าเดินไปหา, จากมุมสูงยืนมองเธอกำลังจดจ่อกับบางอย่างตรงหน้า “คาทริน่า...” ลองเรียกด้วยน้ำเสียงเบา หนังสือเล่มนี้สะดุดตาเล็กน้อยด้วยสีของปกกับเนื้อกระดาษค่อนข้างเก่าเขรอะขระ “สวัสดี...?”

10 spring 🌼| ช่วงเย็น ณ เขต 1 ในวันอาทิตย์ สาวเลี้ยงแกะมักจะใช้เวลาตั้งแต่เช้าตรู่แวะเข้าเมืองเพื่อซื้อจ่ายตลาดและซื้อของใช้ส่วนตัวก่อนจะตรงกลับบ้าน แต่วันนี้คาทรีน่าตั้งใจจะเอ้อระเหยต่ออีกสักหน่อย ไหนๆ ก็ไม่ได้เดินเล่นในเขตใจกลางเมืองมาตั้งนาน ปกติแล้วเธอจะแวะร้าน Melt ของคุณโอเด็ตตั้งแต่ช่วงร้านเปิด และกลับออกมาพร้อมตะกร้าสานคล้องแขนที่เต็มไปขนมปังหอมๆ ไปจนถึงพายอบใหม่ตามฤดูกาล อาจมีผลไม้ ผัก ปลา หรือเนยที่แวะอุดหนุนตามฟาร์มรายทางแทรกอยู่ในนั้น หรือมีช่อดอกไม้บ้างในบางที แต่วันนี้แตกต่างออกไปเสียหน่อย... แทนที่จะเป็นวัตถุดิบบางอย่าง เธอกลับถือหนังสือเปรอะๆ ที่ดูเหมือนว่าเพิ่งจะหยิบขึ้นมาจากแผงหนังสือลดราคาหน้าร้านขายของเก่า และเปิดอ่านอยู่อย่างนั้น หนังสือที่ทำให้เธอหยุดอ่านจนลืมเวลากลับบ้านได้ เป็นหนังสือแบบไหนกันนะ?

(ได้เลยค่า! ตามสะดวกได้เลยเช่นกันนะคะ) "...." ไม่รู้ว่าเพราะเสียงเรียกที่เบาเกินไปของคาลีฟ หรือเพราะเจ้าตัวด่ำดิ่งอยู่ในโลกของตัวหนังสือตรงหน้ามากเกินกว่าที่ควรเป็น ทำให้คาทรีน่าไม่ได้ตอบสนองต่อเสียงเรียกของคนที่เข้ามาทัก เธอมักจะเป็นอย่างนี้เสมอในตอนที่กำลังจดจ่อกับบางสิ่ง... หรือเหม่อลอยถึงบางอย่างที่มีเพียงสิ่งที่อยู่บนฟ้าเท่านั้นจะรับรู้ได้ สายตาของเธอยังคงไล่ไปตามบรรทัดต่อบรรทัดอย่างเชื่องช้า แขนและมือข้างหนึ่งของเธอประคองหนังสือเอาไว้ด้วยความระแวดระวัง ในขณะที่ปลายนิ้วเรียวของมืออีกข้างค่อยๆ ลูบไล้ไปตามส่วนขอบของกระดาษหน้าถัดไป แล้วจึงถูกพลิกขึ้นในที่สุด ใบหน้าของคาทรีน่านั้นเรียบเฉย ยากจะอ่านได้ว่าเธอนั้นคิดอะไรอยู่ แตกต่างจากเนื้อหาในเล่มที่เธอถือที่สามารถสังเกตได้ทันที ดูเหมือนว่าจะเป็นนิยายที่มีบทพรรณนาถึงใครคนหนึ่งอย่างเลื่อนลอย... แต่ก็มีน้ำเสียงที่คนึงหาราวกับจะขาดใจหากมิได้พบหน้า "....?" กระนั้นเมื่อแสงอาทิตย์ยากตกดินกระทบผ่านลำตัวของคาลีฟ เงาของชายร่างสูงกว่าจนจึงได้ทาบทับลงบนตัวหนังสือที่สะดุดเข้ากับสายตาของเธอพอดี ในที่สุดหญิงสาวจึงหลุดออกจากภวังค์ และหันมาทางเขา "...คุณคาลีฟนี่เอง" คาทรีน่ารีบปิดหนังสือลงและถอนสายบัวเล็กน้อยทักทาย "สวัสดีค่ะ มาเดินเล่นหรือคะ?"

@Katrina_SVCS “อ่านอะไรอยู่เหรอครับ? ตอนนี้เย็นแล้วนะ“ เขาพูดด้วยทีท่ากังวลหน่อย ๆ ตามประสาเจ้าตัว แทรกถามถึงช่วงเวลาที่อาจจะมีอะไรในช่วงพลบค่ำ

"คารอสบอกเอาไว้ก่อนไปน่ะค่ะ" แม้แต่คนพูดอย่างเธอเองก็หัวเราะตามระหว่างอธิบาย "ว่าถ้าเจ้าพวกตัวยุ่งซนเกินรับมือ ให้พูดคำว่า 'สตูว์เนื้อแกะ' แล้วพวกที่แสบเป็นพิเศษกว่าเพื่อนก็จะชะงักไปทันที" แน่นอนว่าเธอเองก็ไม่รู้หรอกว่าน้องชายที่ดูแลแกะได้ดีเสียจนถูกเพื่อนฝูงเรียกว่า คุณพ่อของเหล่าฝูงแกะ นั้นไปสอนเจ้าขนฟูในคอกนี้อย่างไร "ถ้าเป็นการทำอาหารละก็... ไม่ยุ่งยากสำหรับฉันเท่าไหร่หรอกค่ะ อย่างไรก็เป็นงานที่ทำเสียจนเหมือนกับเป็นการหายใจมาตลอดสิบปีก่อนจะกลับมาอยู่ที่นี่" แต่เธอก็รับรู้ได้ถึงความเป็นห่วงของคาลีฟ และเห็นด้วยว่าช่วงต้นปีนั้นวุ่นวายมากทีเดียว "ถ้าอย่างนั้น... ตกลงเป็นซาลูนนะคะ? คุณคาลีฟจะได้ไม่ต้องเหนื่อยเป็นลูกมือด้วย" ก่อนจะพูดอะไรต่อ เธอหันซ้าย ขวา และแสร้งยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาป้องปาก ลดเสียงลงในขณะที่กำลังจะพูดประโยคถัดไป ทำทีท่าราวกับกำลังพูดสิ่งที่เป็นความลับ ทั้งๆ ที่ไม่มีใครอยู่แถวนี้นอกจากพวกเขาและฝูงแกะ "คารอสส่งเงินเดือนเดือนแรกมาให้ฉันด้วยละค่ะ... บอกว่าให้เอาไปใช้สปอยตัวเองซะบ้าง" "ฉันก็เลยคิดว่า... การแบ่งส่วนหนึ่งไปสปอยคุณสัตวแพทย์คนโปรดของน้องชายก็ดูเป็นความคิดที่ดีค่ะ" "ฉะนั้นไม่ต้องห่วงเรื่องราคานะคะ" ทันทีที่พูดจบจากท่าทางทีเล่นทีจริงนั้น จึงเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มพร้อมเสียงหัวเราะอีกครา โดยที่ก่อนจะได้สาวสิ่งใดต่อ เจ้าแกะในฝูงตัวหนึ่งที่แทะหญ้าตามรายทางอิ่มดีแล้วเริ่มหันมาเอาส่วนหัวชนเข้ากับต้นขาของหญิงสาว ทำท่าทีงอแงว่าอยากกลับบ้านเต็มแก่ "อ้าว... จ้ะ จ้ะ.... เข้าใจแล้ว" "เห็นที... ฉันคงต้องบอกลาซะแล้วละค่ะ"

@Katrina_SVCS ยิ้มแห้ง ๆ ก่อนจะได้ยินคำว่าสตูว์เนื้อแกะ เขาก็หัวเราะในทีท่าของหล่อร่วมกับเหล่าฝูงแกะหน้าตาใสที่รู้ตัวถึงชะตา “เด็กพวกนี้รู้จักคำเฉพาะด้วยสิเนี่ย“ พูดติดตลกเช่นเดียวกัน “อย่างไรถ้ารู้สึกเหนื่อยจะไปที่ซาลูนก็ได้นะครับ การเตรียมการในช่วงต้นปีคงวุ่นวายน่าดู” ยังมีทีท่ากังวล

🌄เขต10 | เวลาพระอาทิตย์ตก ขณะที่อัสดงกำลังจะลาลับขอบฟ้า ท้องนภาทอแสงสีทองคลอรับสายลมแรกของฤดูใบไม้ผลิ เสียงแกะร้องเจื้อยแจ้วลอยเคียงตามมา พร้อมกับฝีเท้าของหญิงสาวผู้เดินเอื่อย ๆ มาพร้อมไม้ต้อนแกะ คาทรีน่าต้อนเจ้าพวกขนฟูตัวซนที่เดินกินหญ้าจนทุ่งโล่งเตียน ไปตามทางกลับบ้าน +

"?" คนพูดผิดแม้จะถูกบอกใบ้แต่ก็ยังไม่ทันรู้ตัว ท้องฟ้าทอแสงสีส้มที่รอดผ่านเส้นผมสีออเบิร์นมานั้นดูเหมือนว่าจะไม่ได้เป็นที่สังเกตของเธอเสียด้วยซ้ำ ทั้งหัวและใจของเธอยังคงฟุ้งติดอยู่ในจินตนาการของหนังสือที่เพิ่งละสายตา "ว้าว... ดูเป็นการเดินเล่นที่ดีเลยนะคะ" เธอว่าระหว่างที่ตาโตไปกับไอติมและถุงที่อีกฝ่ายโชว์ให้ดู "ท่าทางวันนี้จะเป็นวันที่ดีไม่น้อยเลยใช่ไหมคะ?" ไม่ว่าเปล่า เธอเลื่อนสายตาขึ้นไปสบกับอีกคนโดยที่ไม่ลืมจะส่งรอยยิ้มจางแสดงความเอ็นดูที่ชายหนุ่มได้มีวันเดินเล่นดีๆ ไม่ต่างจากเธอในวันนี้ ไม่นาน รอยยิ้มจางก่อนหน้าก็ค่อยๆ คลี่กว้างขึ้นจนมีเสียงหัวเราะคิกคักเล็ดลอดในยามที่อาไคถามถึงหนังสือในมือ แม้ฟังผ่านๆ อาจจะดูเหมือนเขินอาย แต่ความรู้สึกบางอย่างซึ่งปนเปไปกับเสียงหัวเราะอยู่ในทีนั้นก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะถูกสังเกตได้ "... นี่น่ะเหรอคะ" คาทรีน่านิ่งไป ราวกับลังเลบางอย่าง "นั่นสินะคะ" "ถ้าให้พูดละก็คงยาวน่าดูเลย... คุณอาจจะต้องอยู่ฟังจนถึงช่วงเย็นเสียก่อนก็ได้" แม้ว่าตอนนี้จะถึงช่วงเย็นไปแล้วก็ตามที "อยากฟังไหมคะ?"

อากัปเอียงคอเกิดขึ้นกับหนุ่มผิวเข้ม เพราะดูเหมือนคำทักทายของเธอจะผิดไปเสียหน่อย แต่จะให้เอ่ยทักตรงๆ จะดีหรือเปล่านะ? “ดูเหมือนคุณเมดโดว์ฟิลด์ จะเพลินกับหนังสือมากเลยสินะครับ” กรายๆ แล้วกันว่าเจ้าหล่อนคงจะเพลินจริงๆ จนต้องแอบยกยิ้มตาม แต่ถึงกระนั้นดวงตาสีไลแลคก็ไล่เหลือบไปตามหนังสือที่ถูกเปิดไว้ เขาอาจเห็นไม่ชัด แต่ดูน่าสนใจไม่น้อย เลยทำได้แต่ชะโงกหน้าเพราะไม่กล้าเข้าใกล้ “อ่อ นี่ครับ” แต่ก็ไม่ลืมที่จะตอบคำตอบ พลางชูถุงในมือที่แลดูจะมีน้ำหนักอยู่นิดหน่อย พร้อมกับไอติมหวานฉ่ำที่อยู่ในมืออีกข้าง “เดินเล่นครับเดินเล่น (๑･̑◡･̑๑)” ตอบไปก็ยิ้มแป้นแล้น แต่ตาก็มองเลยไปตามนิสัย จึงทำให้ดูเหมือนหลุดโฟกัสอยู่บ้าง “แล้วหนังสือที่ว่าน่าสนใจนี่ เกี่ยวกับอะไรงั้นเหรอครับ?” และหมาขี้สงสัยก็ไม่ได้หายไปไหนไกล เขายังยืนอยู่ตรงนี้ พร้อมกับรอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ

"เห... รัมหรือคะ" คาทรีน่านิ่งไปใช้ความคิด พยายามนึกถึงรสชาติของรัมที่เคยชิมเมื่อนานมากๆ แล้ว และในตอนนั้นเองที่เธอไม่ทันรู้สึกตัวถึงมือที่เข้ามาสัมผัสเรือนผมอย่างแนบชิด 'ผมฟูนิดๆด้วย' สาวเลี้ยงแกะผู้เผลอเหม่อลอยไปชั่ววูบ ค่อยๆ เลื่อนสายตากลับมาที่เจ้าของมือเรียวที่กำลังคลอเคลียกับเส้นผมสีทอง เจ้าของเรือนผมนั้นไม่ได้ว่าอะไร แม้จะนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง ดูมีท่าทางลังเล... แต่ไม่นานความเงียบของเธอก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มจางๆ โดยที่สายตายังไม่ละจากอีกฝ่าย หญิงสาวยกนิ้วชี้ข้างหนึ่งขึ้นจรดริมฝีปากตนพร้อมพ่นลมส่งเสียง ชู่... เบาๆ ก่อนจะลดเสียงลงขณะอธิบาย "อย่าไปบอกใครนะคะ..." แล้วจึงส่งยิ้มที่ฉาบเคลือบรู้สึกผิดอยู่ในที "ฉันไปแอบงีบในทุ่งดอกไม้มาน่ะค่ะ"

@Katrina_SVCS หลังแจกความรู้ให้คุณเจ้าของฟาร์มแกะเสร็จเธอก็มองคู่สนทนาอีกรอบก็เห็นว่าอีกคนผมฟูกว่าปกติมั้ยนะ? "จะว่าไปวันนี้คุณคาทรีน่าดูนุ่มฟูแปลกๆดีนะ" ถึงปกติจะเป็นแบบนั้นอยู่แล้วก็เถอะ "ผมฟูนิดๆด้วย" เธอกัวเราะด้ววความเอ็นดูก่อนจะใช้มือจัดผมให้อีกคนเบาๆ

"งั้นเหรอ... ดีใจจังเลย" ถึงจะได้ยินเสียงตอบกลับมาแค่คำว่าปิ๊ป แต่พอได้เห็นร่างเล็กๆ นั้นพยักหน้า คาทรีน่าก็ยิ่งรู้สึกถูกอกถูกใจเข้าไปใหญ่ ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารักอะไรขนาดนี้กันนะ และเมื่อได้เห็นแขนเล็กๆ นั่นยื่นแก้วเข้ามา "อุ๊ย?." เธอจึงโน้มตัวลงไปพร้อมกับยื่นแก้วนั้นเข้าไปชนด้วยเบาๆ พร้อมรอยยิ้มกว้าง "เชียรส์ค่ะ!" "ขอให้เป็นปีใหม่ที่ดีสำหรับเราทั้งคู่นะคะ"

@Katrina_SVCS พอเห็นเบียร์แล้วหน้ามืดตามัวรับมาดื่มจนได้ หลังดื่มไปหลายอึกเจ้าตัวก็สะดุ้งตกใจเล็กน้อย เมื่อโดนทักเรื่องรสชาติเบียร์ "ปิ๊บ" แก้มที่แดงอยู่แล้วออกสีชมพูจาง ๆ ด้วยความเขินอายก่อนจะพยักหน้าตอบว่าใช่ เขายื่นแก้วไปแตะที่แก้วของคาทรีน่าเบา ๆ ประมาณว่าจะชนแก้วล่ะ!

10 ฤดูใบไม้ผลิ🌸 | ช่วงสาย | เขต 3 ชายหาด สำหรับใครที่แวะมาชายหาด ก็จะได้เจอกับภาพแปลกตา... แม่วัวพันธุ์ Red & White ตัวหนึ่งกำลังยืนเอากีบแช่น้ำทะเลอยู่ ไม่มีวี่แววเจ้าของในระยะสายตา คงมีแค่ป้ายกำกับหูสีส้มที่ติดไว้ตรงหูขวาเท่านั้น ที่จะบอกคุณได้ว่าวัวตัวนี้มาจากฟาร์มไหน ในกรณีที่คุณกล้าเดินเข้าไปอ่านน่ะ—

6 Spring | ฟาร์มเป็ด เขต 8 🦆 “สุขสันต์วันเกิดนะ เดย์ล่า! ไนท์!” เนื่องจากวันนี้เป็นวันเกิดของเพื่อนสนิท(ที่แก่กว่า)อย่างฝาแฝดฮาโลเวย์ แอ็กเซลเลยมาเซอร์ไพรส์ทั้งสองถึงหน้าบ้าน พร้อมไม่ลืมที่จะปักเทียนเป็ดไว้ให้เป่าอวยพรด้วย (มาแฮปมาดึกๆ หน่อยคับ!)

"แบบนี้นี่เอง... ถ้างั้นรับเป็นกี่ขวดดีคะ? เดี๋ยวฉันจัดใส่ลังให้ค่ะ" ไม่พูดเปล่า เธอเดินออกมาจากเคาน์เตอร์พร้อมเสนอตัวช่วยบริการให้ "สิ่งที่ฉันอยากรบกวน... คงไม่พ้นอยากขอรับเป็นการได้ฟังคำเทศนาหรือคำอวยพรจากซิสเตอร์น่ะค่ะ" ยิ่งพูด หญิงสาวยิ่งมีท่าทีเกรงใจ "อาจจะไม่สามารถทดแทนกับการเข้าโบสถ์ได้ แต่แค่เพียงเล็กน้อยก็ยังดีค่ะ"

@Katrina_SVCS "โอ้ โยบา... แบบนั้นไม่ดีแน่" เธออุทาน "จริงๆ ฉันก็เคยคิดนะคะว่าคุณคาทรีน่าที่ดูแลฟาร์มคนเดียวได้ขนาดนี้น่ะเก่งมากๆ เลยนะคะ แต่แท้จริงแล้วก็ฝืนตัวเองอยู่พอสมควรเลยสินะ" "ฉันแค่มาซื้อนมน่ะค่ะ ไม่ได้มีธุระอะไรด้วย หากมีอะไรที่ฉันพอจะช่วยคุณได้ก็บอกมาเถอะค่ะ" ✨

06 spring 🌼| 10:00 am วันที่ 2 ของการเปิดร้านหลังจากที่ฟาร์ม Meadowfield's ปิดปรับปรุงทั้งฤดูหนาวและยาวมาจนถึงวันเทศกาลชมบุปผา แม้วันที่เปิดร้านวันแรกฝนจะตกหนัก ทำเอาฟาร์มเงียบเหงากว่าที่คาดไว้มาก แต่สำหรับเจ้าของธุรกิจและพนักงานเพียงคนเดียวของฟาร์มแกะแห่งนี้อย่างคาทรีน่า ก็ยังมีอะไรให้ทำอยู่มากมายเลยทีเดียว วันนี้เองก็เช่นกัน [CLOSED] > [OPEN] หลังจากที่ป้ายหน้าร้านถูกพลิกเป็นสัญญาณเปิดร้าน คาทรีน่าจึงกลับเข้ามาเรียงขวดแก้วบรรจุนมแกะเข้าตู้แช่เย็นและวางบางส่วนบนชามใส่น้ำแข็งที่จัดเรียงไว้อย่างสวยงามพร้อมป้ายเขียนว่า 'ทดลองชิม ฟรี' ก่อนที่จะกลับเข้ามายืนด้านหลังเคาน์เตอร์เพื่อรอต้อนรับลูกค้า และพักหายใจก่อนคิดถึงลิสท์งานที่ต้องทำหลังจากนี้ oO(ถ้าวันนี้มีคนมาสมัครงานพาร์ทไทม์สักคนก็คงดีสินะ...) เธอยืนกอดอกและใช้มือข้างหนึ่งจับปลายคางตัวเองระหว่างที่หลับตานิ่งไป นึกทบทวนเสียงในหัวเมื่อครู่ oO(แต่ดูจากบัญชีตอนนี้... เป็นลูกค้าอาจจะเหมาะสมกว่า) ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ นึกขำขันถึงความกลับไปกลับมาของตัวเอง แล้วจึงหลุดปากพึมพำคนเดียว "นั่นสินะ... ลูกค้าหรือพนักงาน จะเป็นใครก็ยินดีต้อนรับ~"

คุณเมดโดว์ฟิลด์ที่ว่าจมอยู่ในภวังค์ของตัวหนังสือตรงหน้าเสียจนแทบไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าที่ย่างเข้ามาใกล้ เธอไล่สายตาอ่านประโยคสุดท้ายบนแผ่นกระดาษก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมันไปที่หางตาสบกับชายหนุ่มผู้แวะเข้ามาทายทักยามที่คำถามของเขาได้ถูกพูดจบลง จากใบหน้าเรียบเฉยนั้นจึงค่อยๆ คลี่ยิ้มจางออกมาพร้อมกับดวงตาที่ดูละมุนขึ้น ระหว่างนั้นเองที่เธอนึกสงสัยในใจว่า... ว้า 'คุณเมดโดว์ฟิลด์' หรอกหรือ? "อ้าว ทิวาสวัสดิ์ค่ะ" คนลืมเวลาตอบกลับทั้งที่ตอนนี้เวลาได้ล่วงเลยจนควรพูดว่า สายัณห์สวัสดิ์ ได้แล้ว "พอดีว่าฉันแวะมาซื้อของแล้วก็เดินเล่นในเมืองนิดหน่อย แต่เจอหนังสือที่สนใจเข้าก็เลยแวะอ่านสักครู่น่ะค่ะ" "แล้ว... คุณละคะ?"

(ขอแวะมาทักทายสาวเลี้ยงแกะนะคับ 🥺) วันหยุดสุดแสนสบายประจำสัปดาห์ สำหรับชาวประมงหนุ่มอย่าง อาไค ราวานุยแล้ว ก็แทบไม่ได้แตกต่างอะไรจากใครคนอื่นนัก แต่ในเวลานี้ที่เขากำลังแวะเดินเล่นผ่อนคลายหลังจากที่ใช้เวลาทั้งวันไปกับอย่างอื่น สายตาก็พลันสะดุดเข้ากับร่างคุ้นเคย ฝีเท้าหยุดก้าวเดินไปพร้อมกับใบหน้าที่หันไปมอง ในปากของหนุ่มผิวเข้มดำแดดก็คาบไอติมดับร้อนไว้ อีกทั้งมือก็ยังมีถุงเล็กๆ ไว้ใบหนึ่งที่ไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ "คุณเมดโดว์ฟิลด์?" "กำลังทำอะไรครับนั่น" ก็เห็นแล้วล่ะว่าเธอคงกำลังอ่านหนังสือ แค่เขาคิดว่าบางทีถามก่อนคงเป็นมารยาทที่ดีกว่า แถมรอบนี้เขาไม่ลืมที่จะเรียกนามสกุลก่อนเชียวนะ

@Odette_SVCS (ของอร่อยที่สุดในเพอลิแกนก็คือ🍞🥐🥧✨ ขนมปังร้านคุณโอเด็ตค่ะ)

((ขนมปังร้านเราเองค่ะ 🍞🥧 //เขิน🫣(...))

@Serin_SVCS (ไม่จริงงง ไม่ใช่ยัยเพี้ยนแน่นอนค่ะ แต่เป็นคุณคุณสวยที่มีพลังงานเหลือล้นให้ปลดปล่อย! 😤💪✨ ไว้ถ้ามีโอกาสดีๆ จะขอแวะไปบวกทักทายอีกนะคะ!)

โอ้ ว้าว นั่นเยี่ยมยอดมากกับการได้เป็นหลังงานบวกให้ใครสักคน เซอรินยิ้มแห้ง หัวเราะแหะๆ ระหว่างโบกมือทักทายแทนทั้งคำอรุณสวัสดิ์และบอกลาในคราเดียว "ฮะๆ ขอให้เป็นวันที่ดีเช่นกันค่ะ" ชูกำปั้นหนึ่งที "เย้" เอเนอร์จี้บูสท์ๆ พอแผ่นหลังของญิงสาวค่อยๆเดินจากไป สีหน้าเธอก็เป็นแบบนี้ทันที... (ขอบคุณที่แวะมานะคะ 55555555555555 เป็นยัยเพี้ยนในสายตาคนสวยไปแร้ว!! 🤣)

10 spring🌸| 8:00 ประตูห้องนอนตรงระเบียงชั้นบนของโรงแรมหรูถูกผลักออก ก่อนจะปรากฏร่างดาราสาวที่มาอ้าแขนรับแสงแดดยามเช้าราวในท่าเดียวกันกับโรสไททานิn เธอสูดลมหายใจลึก ฉีกยิ้มกว้างพร้อมตะโกนเสียงกังวานชนิดที่ไม่กลัวคนได้ยิน "Bonjour, encore une journée merveilleusement vide, sans le moindre travail pour moi !" (สวัสดี วันอันแสนว่างอีกหนึ่งวัน ที่ไร้งานการให้ทำของฉัน!) ระบายความอัดอั้นในใจรวมถึงประชดประชันชีวิตที่ถูกพักงาน รวมถึงทำท่าทางเล่นมือเล่นตาให้กำลังใจตัวเอง "Bravo, Sérin! tu es une reine, la numéro un de Paris" (เก่งมาก เซอริน! เธอมันราชินี โนหนึ่งของปารีส) ก่อนจะยืนนิ่ง ทำหน้าเบื่อหน่ายเป็นปลาตาย แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา "Allez, va préparer ta tenue pour… —peu importe quel festival approche" (เอาล่ะ ทีนี้ก็ไปเตรียมชุดสำหรับวันเทศกาลอะไรก็ตามที่...— จะมาถึงดีกว่า) ...