MMM

10 Fall | Zone 12 | ช่วงกลางวัน หลังออกจากเพอลิแกนไปสะสางงานเก่า ไมลส์ก็กลับเข้าเมืองมาอีกครั้ง แต่เหมือนว่าชายหนุ่มจะยังคงอารมณ์ตกค้างจากธุระอันน่าหงุดหงิด ? ㅡใบหน้าธรรมดาที่ตอหนวดขึ้นรับวันใหม่ ถึงได้ไม่มีรอยยิ้มอย่างทุกที ทั้งที่อยู่ท่ามกลางต้นไม้ใบหญ้าของเพอลิแกนแท้ ๆ ...

[29 Summer | Zone 12 | ☀️] ในยามที่ดวงอาทิตย์โรยแรงเต็มทน ใครบางคนกลับถอดรองเท้าบู้ตหุ้มข้อไว้ ณ ข้างธารน้ำตก ริมฝีปากสีชาดกดเม้ม ความรู้สึกกังวลใจฉายแจ่มชัดบนใบหน้าที่มักเรียบเฉย กระนั้นเจ้าของร่างก็ยังอาจหาญพอล่วงสู่กระแสน้ำลึกกว่าระดับเอวเพียงผู้เดียว --- Heart event TBC

คล้ายจะไม่ได้ยินชัด แต่ริมฝีปากนั้น…เขาอ่านออกอยู่แล้ว วิลเลียมหลุบตาลง รู้สึกเหมือนมีอะไรหนักอึ้งอยู่ในอก หลังสบตา หลังได้ยินคำขอบคุณ กับน้ำเสียงที่ไม่ใช่อย่างสิ้นเชิง “ไม่ได้ปลอบสักหน่อย…” เสียงพึมพำหลุดรอดไป ก่อนดวงตากลมโตจะเบิกขึ้นเมื่อรู้สึกได้ถึงสัมผัสที่ทิ้งลงมาใส่ แต่งแต้มสีชมพูลงไปในชุดสีดำทมิฬของตน “ไม่—…” เขากัดปาก สูดหายใจ พยายามเรียบเรียงคำ ควรพูดไปตั้งนานแล้ว ถึงมันอาจจะไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นก็ได้ ”ผมต่างหาก…ที่ต้องขอโทษ” ต้องพูดออกไป “ขอโทษ ที่ทิ้งให้อยู่คนเดียว” ทั้งที่เป็นสิ่งที่ตัวเองเกลียดมากที่สุด แต่ก็ทำกับคนอื่นอยู่ได้ พอสักทีเถอะกับการคิดไปเอง กังวล หมกมุ่น ไม่สบายใจ พลางก้มหน้า ปล่อยให้กำแพงที่ก่อไว้เองค่อยๆ พังทลายลงมา แค่เพราะสัมผัสเดียวเท่านั้น “ผมแค่…กลัวต้องเห็นเธอหายไป” “กลัวจะทนไม่ไหว” เสียงของเขาหลุดออกมาเป็นจังหวะหายใจขาดๆ ยิ่งความรู้สึกของฟิลิซที่โหยหาเฟรินมีมากเท่าไหร่ วิลเลียมก็ยิ่งคล้ายจะเป็นบ้ามากขึ้นไปเท่านั้น “ก็เลย…” ”ทำแบบนั้น“ คิดว่าดี แต่มาเห็นเธอในวันนี้ ตอนนี้ ก็คงไม่ใช่ หัวเราะแผ่ว ยังไม่ต้องเปรียบมาถึงใจตัวเองด้วยซ้ำ ”…คิดผิดไปหน่อย“ เป็นชีวิตที่เดินแต่ทางที่ผิดมาตลอดจริงๆ ครับ โดยเฉพาะกับคนสำคัญ