หลิงหยาง .ᐟ

ᅠᅠ : ¨·.·¨ : ` ·. 🦋 ╱|、 (˚ˎ 。7 |、˜〵 じしˍ,)ノ ᅠᅠ

ᅠᅠ อรุณสวัสดิ์ฮะพี่น้องน้องพี่ทุกท่าน 👋🏻👋🏻 เช้านี้หนาวมากเลยล่ะ ดูแลตัวเองนะครับ ! ผม ผมน่ะ —บรื๋อ ไม่อยากซ้อมช่วงนี้เลย (⁠╥⁠﹏⁠╥⁠) กลับไปมุดอยู่ในผ้าห่มดีกว่า /\_/\ = ( • . • ) = / \ ᅠᅠ

@ToFreedomI_Sing ยิ้มยิงฟันให้, เสียงหัวร่อแผ่วเบาราวปิติยินดี “ ดีใจที่คุณสบายดี ! — หวาาา การแสดงเหรอฮะ จะรอชมแถวหน้าเลยล่ะ ✧⁠◝⁠(⁠⁰⁠▿⁠⁰⁠)⁠◜⁠✧ ” แล้วหางก็ส่ายกระตุกช้า ๆ “ นมร้อน ! ฮะฮะ ถ้าไม่รบกวนขอสักแก้วนะฮะ ... ” แต่ก็มิวายชะเง้อชะแง้ อยากลองที่อยู่ในขวดจังเลยน้า────

เลื่อนสายตามองตามการเคลื่อนไหวที่กระฉับกระเฉง ก่อนจะยกนิ้วโป้งให้ "สบายดีมาก ๆ ช่วงนี้พวกเรากำลังตื่นเต้นเรื่องเตรียมตัวแสดงกันได้ที่เลยล่ะ 👍✨" "อยากดื่มอะไรร้อน ๆ หน่อยไหม? อากาศเย็น ๆ แบบนี้, โกโก้ หรือว่านมร้อนซักแก้วดี" ใช่ ภายในรอยยิ้มที่อบอุ่นนั้นคล้ายมีคำว่า [เครื่องดื่มที่ไม่ใช่เหล้าไวน์] อยู่

ᅠᅠ “ คุณณณณแบรรรรนท์ ! ” กระโดดโลดเต้น พยักหน้าหงึกหงักรับคำชวน สองเท้าขยับวิ่งไปนั่งจุ้มปุ้กอยู่หน้ากองไฟ ดวงตาระยิบไปกับเปลวเพลิง “ ฮ๊า — อุ่นจังเลย ขอบคุณนะฮะ ! >⩊< จริงด้วย ! เป็นอย่างไรบ้างฮะ ? ” ᅠᅠ

ᅠᅠ คุณมอร์เทฟีฮะ คุณมอร์เทฟี ! ( กางแขนวิ่งวน ) ดีใจจังที่คุณยังอยู่ ! 😸😸😸 ᅠᅠ

⠀ , ⌐⎚-⎚ คุณหลิงหยาง ? ⠀

ปัญหาที่ไม่อาจแก้ไขได้มักล่อลวงผู้คนให้วิ่งเข้าไปเพื่อปลดคำตอบออกมาให้กระจ่างชัด ทว่าเส้นทางของดวงดาวอันผ่านยุคสมัยที่ยุ่งเหยิงวุ่นวายนั้นกลับเปี่ยมไปด้วยกับดักที่กลืนกินผู้จมอยู่ในความไม่รู้ราวกับเขาวงกต แล้วคำตอบของตนในวันข้างหน้า..จะเหมือนกับคำตอบที่ได้ในวันนี้หรือเปล่าล่ะ ?

I believed I had come to terms with my death; never thought I could one day catch a glimpse into the perspective of an eternal being. For this, I am grateful. As long as my flames still burn, I will stay by your side, dear Rover.

ประกายแสงโชติช่วงผู้พิทักษ์ราตรีกาลดำรงอยู่เพื่อกฏระเบียบ; อันดับแรกเลย อย่าทำให้ชีวิตฉันยากลำบากยากขึ้นกว่านี้ ดิ้นรนไปก็เปล่าประโยชน์ ถ้าอยากได้ยุคสมัยคนแข็งแกร่งกว่ากดหัวคนอ่อนแอให้จมดิน ฉันก็พร้อมจัดให้ ถ้าสิ้นศรัทธากับระเบียบบ้านเมือง—นับจากนี้ไป… ก็จงกลัวฉันแทนซะเถอะ

ᅠ ᅠ หมอกมัวล้อมหล้า เมฆดำล้อมฟ้า หม่น หมอง , ให้เสียง ประกาศก้อง “ ฟ้าดิน ยังบูชา เกียรตินั้น ไร้โรยรา ไป ” ᅠ ᅠ

ครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันตามหาเส้นทางสู่วันใหม่ที่เซปติมอนต์จะไม่ล่มสลาย 「ทุกนิมิตมืดหม่น ดิ่งจมในทะเลทมิฬ」ต่อให้ชะตาลิขิตไว้แล้ว ฉันจะไม่ยอมจำนนหรอก ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม การแลกเปลี่ยนที่สมราคา—แต่ฉันก็ยังหวังว่าใครสักคนจะจดจำ ถึงตาเธอต้องตามหาบ้างแล้ว หาฉันให้เจอนะ

⠀⠀ ⠀⠀ ชูศัสตราวุธในมือขึ้นเถิด เหล่านักรบ จงเดินตามแสงจ้าแห่งดวงทิวากรอันเป็นนิรันด์ จงหลอมรวมพลังและฝ่าฟันคลื่นกรรมที่ซัดโถม อย่าได้จำนนศิโรราบต่อดวงชะตา จงเงยหน้าขึ้นมา ก้าวต่อไป ตราบจนคราวที่ พวกเจ้าได้คว้าชัยไปพร้อมกับดวงฤทัยแห่ง เกียรติยศและศักดิ์ศรี. ⠀⠀

วิทยาศาสตร์คือการตั้งคําถามถึงความจริงของชีวิต แต่การค้นหาคำตอบดังกล่าวล้วนต้องยอมรับต่อการเดินบนเส้นทางในนิยามของความยากลำบาก ล้มลุกคลุกคลานและย่อท้อจนหันหลังกลับได้ แต่ผู้แสวงหาความจริงย่อมไม่ละทิ้งต่อหัวใจหลักดังกล่าว เซี่ยงหลี่ เย่า จากสถาบันวิจัยหัวซู ยินดีที่ได้พบครับ

——————————— การเดินทางครั้งใหม่กำลังรออยู่นี่นา ? ู ดูเหมือนจะประปรายไปด้วยบรรยากาศของเรื่องราวดั่งนวนิยาย, และ... เศษความทรงจำที่กระจัดกระจายไปทั่ว (ผู้พเนจร) ผม ...โรเวอร์, ——————————— (M)Rover , Wuthering Waves

ม่านแห่งราตรีกาลกลืนดวงดาราสิ้นแสง หนาวเหน็บกลางสายลมพัดผ่าน ยามนั้นเจ้านึกย้อนคืนสู่วันวาน ไถ่ถามเพียงว่าเจ้านั้นกระทำความผิดใด ด้วยสงสัยจึงเอ่ยถาม ด้วยสัตย์จริงจึงเชื่อมั่น ด้วยศรัทธาจึงไร้ข้อโต้แย้ง แล้วด้วยเหตุอันใดเล่า, ฟ้าดินเป็นพยาน แต่ท่านทั้งหลายหาได้สดับฟัง ด้วยใจอันมืดบอด ท่านกล่าวว่า “เรา” เป็นผู้ผิดแผก แปลกประหลาด อ้างถึงการชำระล้างบาป ต้อนเราขึ้นเรือมุ่งสู่สรวงสวรรค์อันศักดิ์สิทธิ์ เสกสรรวาจาอันโป้ปดด้วยคำหวาน ลวงเราไปอัปปางไร้ตัวตน จมสู่ท้องทะเลลึก สิ้นไร้หนทางในความมืดมิดอันห่างไกล แดนสวรรค์อันใดที่ท่านว่า เห็นจะมีเพียงความตรอมตรมดับเสียง ร่ำไห้ อดอยาก ยากเผชิญ, ท่านหวังให้เราถูกคลื่นทะเลกลบหาย ดูเถิด นี่คือ “เรา” , คนเขลาผู้ยืนหยัดกลางลมฝนพายุซัด จงฟัง ! ด้วยนามแห่งเราจักถูกขับขานไปทั่วทุกแห่งหน —— แสงไฟส่องลงกลางเวที ราวแสงจันทราส่องสว่างเด็ดเดี่ยวท่ามกลางความมืด และความตื่นเต้นจากผู้ชมซึ่งรอคอยการเปิดตัวการแสดงเช่นทุกครั้ง ปรากฏร่างของชายผู้หนึ่ง, ผู้คอยจดจำทั้งชื่อและเรื่องของคนเขลาทุกคน ผู้ที่ยังหล่อเลี้ยงแสงแห่งความหวัง ต่อต้านผู้ริอาจขีดเขียนชะตาผู้อื่น นักแสดงผู้เจิดจรัส กัปตันแห่งคณะละครคนเขลา เปลวเพลิงผู้หวนคืน , เขาดีดนิ้วส่งสัญญาณ แสงไฟขยายกว้าง เผยม่านสีแดงที่ถูกไฟแผดเผา ยามที่ใบหน้าอีกด้านหันเข้าหาผู้ชม เสียงเชียร์ก็ทยอยดังขึ้นพร้อมกับหมวกของเขาที่ถูกโยนขึ้นฟ้า นำสายตาทุกผู้ไปสู่แสงแสบสันของพลุจากหลังเวทีดังสนั่น มันแต่งแต้มค่ำคืนอันมืดมิดด้วยแสงประกาย “สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทั้งหลาย ! การแสดงอันยิ่งใหญ่อลังการของเรากำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว !” การเปิดตัวอย่างเงียบ ๆ น่ะ มันไม่ใช่แนวของเขาหรอก ความเงียบเหรอ? ไม่เลย, ทุกคำพูดจะดังชัด ความมืดมิดเหรอ? เปล่าเลย, แสงสีทุกประกายจะส่องสว่างไปถึงอดีตและอนาคต ใช่แล้ว , เพราะพวกเขาจะไม่มีวันถูกลืม

ᅠᅠ มันไปถึงไหนแล้วฮะ… มันเกิดอะไรขึ้นแล้ว !? ไม่ทันการล่ะสิ (ᵕ•́ -•̀) ᅠᅠ

ว่าแต่ ป ปักหมุดน่ะ ปักหมุด มันทำยังไงแล้ว !?

ᅠᅠ ก กลับมาแล้ว . . . ฮะ หงึ — คืนนี้หนาวจัง ᅠᅠ