Memur Emeklileri Dernegi
682 posts
@Mem__Der
Dernek Resmi (official) Hesabıdır. Kültür Mahallesi Ziya Gökalp Caddesi Metro İş Merkezi No: 24/9 Çankaya/Ankara
Her şeyin Farkındayız 4 Nisan’da Ankara’yız. #UnutulanAstsubaylar
@urasdeniz @barisyarkadas @zaferpartisi @mansuryavas06 @herkesicinCHP @MDervisogluTR @umitozdag @tanjuozcanchp @vekilince @E_Sarizeybek @DipDalgaHareket @rifatserdaroglu @atacizeybek @sadettintantan @ComezTurhan @yusufhalacoglu @cvpgenelmerkez @ipekkozbey @AvarBanu @Yilmaz_Ozdill @muratagirel @medreyata @AtayFerit @merveyildirimtv @can_atakli_ @fatihportakal @Gurbuz_Evren @MuratYetkin2 @barisyarkadas @barispehlivan @selcukktepeli @cigdemtoker @Deniz_Zeyrek @CaglyanGaripogl @AdaletVeHalk @uyanisparti @atapartimiz @TECPARGENMRK @Mem__Der @AstsubayBurada @CengizERTEN @yurtpartisi @eminsirin12 @KSevda67338 @selcukozdag @BursasporSk @bsmedya @ekremacikel BİR OLALIM, İRİ OLALIM, DİRİ OLALIM... EMEKLİNİN GÜCÜNÜ HEP BİRLİKTE GÖSTERELİM.
Bir uçak düştüğünde önce gökyüzü kararır. Sonra bir ev kararır. Sonra bir annenin sesi titrer, bir çocuğun dünyası ikiye bölünür. Ve biz yine başlarız. Başsağlığı. Sabır dilekleri. Törenler. Peki ya sonra? O uçak havalanana kadar kimler vardı o hikâyenin içinde? Kokpitteki pilot kadar, hangarda sabahlayan astsubay yok muydu? O motoru kontrol eden, o sistemi test eden, o arızayı sezgisiyle yakalayan kimdi? Astsubay. Ama ne zaman bir başarı olsa manşet olmaz. Ne zaman bir acı olsa görünmez kalır. Şimdi dürüst olalım. Bu ülkenin savunma yükünü omuzlayan astsubaylar gerçekten ne yaşıyor? Görev şartları ağır mı? Evet. Gece gündüz var mı? Yok. Bayram, tatil, özel gün diye bir kavram var mı? Hiçbir zaman yok. Ailesiyle plan yapabiliyor mu? Hiçbir zaman hayır. Çocuğunun doğum gününde yanında mı? Her zaman görevde. Peki bütün bu fedakârlığın karşılığında ne görüyor? Statü tartışması. Özlük haklarında adaletsizlik hissi. Emeklilikte geçim kaygısı. Yıllardır çözülemeyen sorunlar. Bir astsubay sadece görev yapmıyor. Aynı zamanda ailesine bir hayat yaşatıyor. Eşi, her an gelebilecek bir telefonun gölgesinde yaşıyor. Çocuğu, babasının ya da annesinin neden sürekli görevde olduğunu tam anlayamıyor. Evde konuşulmayan ama herkesin bildiği bir stres var. Siz hiç şunu düşündünüz mü? Bir insan sabaha kadar uçağın bakımını yapıp eve döndüğünde, Yarın çocuğunun okul masrafını nasıl karşılayacağını da düşünüyorsa, Bu zihinsel yükün adı nedir? Bir muvazzaf astsubay, sokakta eylem yapan emekli astsubayları gördüğünde ne hissediyor? “Ben de mi böyle olacağım?” sorusu zihnine düştüğünde, o soru orada kalmıyor mu? Bu soru moralini etkilemiyor mu? Bu kaygı, dikkatini zorlamıyor mu? Bu gelecek korkusu, motivasyonunu kemirmiyor mu? Kimse çıkıp “görevini yapmıyorlar” demiyor. Tam tersine. Her şeye rağmen görevlerini layıkıyla yapıyorlar. Ama şu soruyu sormak zorundayız. Bir sistem, en kritik teknik yükü taşıyan insanını yıllarca sorunlarla baş başa bırakırsa, O sistem gerçekten güçlü kalabilir mi? Savunma sadece silah değildir. Savunma, o silahı ayakta tutan insanın ruh hâlidir. Moral bir güvenlik katmanıdır. Aidiyet bir savunma kalkanıdır. Değer görmek bir motivasyon kaynağıdır. Eğer bir astsubay kendini “üvey evlat” gibi hissediyorsa, Eğer özlük haklarında adalet görmediğini düşünüyorsa, Eğer emekliliğini sefaletle eş anlamlı görüyorsa, Burada bir sorun yok mu? Ve daha acı bir soru. Bu sorunlar yıllardır biliniyorsa, neden kalıcı bir çözüm üretilmiyor? Astsubay, emirle icra arasındaki en kritik halkadır. O halkada oluşan en küçük çatlak, zincirin tamamını etkiler. Ama biz zinciri mi güçlendiriyoruz, Yoksa halkayı yalnız mı bırakıyoruz? Her kazadan sonra aynı cümleleri kurup, Asıl meseleleri ertelemek vicdani midir? Şehitlerimizin arkasından sadece rahmet dilemek yeterli midir? Yoksa onların omuz omuza görev yaptığı insanların şartlarını düzeltmek mi gerçek vefa olur? Bir astsubay ailesiyle birlikte görev yapar aslında. Eşi sabreder. Çocuğu özler. Aile planlarını ertelemeyi öğrenir. Taşınmalara alışır. Belirsizliğe alışır. Ama ekonomik belirsizliğe, Statü belirsizliğine, Gelecek korkusuna alışmak zorunda mıdır? Hiç kendimize şu soruyu sorduk mu? Bu ülkenin savunmasını ayakta tutan insanlar, Kendi hayatlarında ayakta kalma mücadelesi veriyorsa, Bu çelişki sürdürülebilir mi? Kimse imtiyaz istemiyor. Kimse ayrıcalık talep etmiyor. İstenen şey basit. Adalet. Onur. İnsan gibi yaşanacak bir emeklilik. Görevine yakışır bir değer. Belki de artık şu soruyla yüzleşme zamanı gelmiştir. Astsubayların yaşadığı sorunlar gerçekten görülmek mi istenmiyor, Yoksa görülüp de erteleniyor mu? Ve en ağır soru. Bir gün yine bir acı yaşandığında, Yine başsağlığı mesajları yayımlandığında, Biz yine sadece sonucu mu konuşacağız? Yoksa bu defa, O sonucu doğuran şartlara bakacak mıyız? Çünkü hiçbir sistem, Omurgasını yıpratarak dimdik kalamaz. Ve hiçbir millet, Sessiz fedakârlıkları görmezden gelerek güçlü kalamaz. @tcbestepe @tcsavunma @tsk_genelkurmay @temadankara @Akparti
Genel Başkanımız Mahmut Arıkan, #AdaletSofraları kapsamında Genel Merkezimizde emekli vatandaşlarımız ile bir araya geldi.
