納西妲

@SEDATEALHAITHAM เธอเองก็มีเรื่องที่ต้องเรียนรู้เหมือนกับฉันเลยนี่นะ การต้องเข้าสังคมและมีเพื่อนแม้บางครั้งใจอาจไม่ได้ปรารถนา แต่สุดท้ายสิ่งเหล่านั้นก็ล้อมรอบกายเราไปโดยไม่รู้ตัว เห็นเธอมีเพื่อนก็มีสีสันเหมือนลูกกวาดเชียว จริงสิ ไว้สะดวกเมื่อไหร่ก็แวะมาช่วยงานที่อคาเดเมียของฝ่ายมหาปราชญ์ได้นะ

คาเวห์คือคนที่ฉันได้เจอบ่อยที่สุด เลยมีความจำเป็นต้องปรับความเข้าใจบางอย่างเพื่อให้ส่งผลต่อสภาพแวดล้อมที่จะสร้างชีวิตที่ดีขึ้นก็เท่านั้น อืม— ซึ่งการที่ท่านเห็นเป็นแบบนั้น ฉันก็เห็นว่ามันเป็นเรื่องดีเช่นกัน

เป็นเพียงแค่เรื่องของการอยู่ร่วมกับคนอื่นในสังคมเท่านั้น ท่านหญิงน้อย หากชีวิตที่ดีต้องมีปัจจัยทางสภาพแวดล้อมเข้าข้องเกี่ยว การเข้าสังคมก็ยังเป็นสิ่งที่ฉันต้องเรียนรู้อีกมาก

ความเป็นคนอัธยาศัยดีและบางทีก็ดูเหมือนจำเป็นต้องพบปะคุยกับเธอด้วยทำให้ที่นี่ดูมีสีสันขึ้นเยอะเลย (หัวเราะเล็กน้อย) หลังจากงานเทศกาลในครั้งนั้นดูเหมือนจะไม่ค่อยได้ยินเสียงพวกเธอถกเถียงสักเท่าไหร่ แปลว่าความขัดแย้งบางอย่างก็คลี่คลายลงได้แล้วสิเนอะ?

หินโหยหามือของเหล่าประติมากรฉันใด “โชคชะตา” ก็เฝ้ารอคอยเวลาที่คุณหยั่งรู้ฉันนั้น หากมีเวลาสักประเดี๋ยวก็รินชาให้ฉันใหม่อีกสักถ้วยเถิด เพราะเรื่องราวเหล่านั้น... ใกล้ถึงเวลาเปิดฉากมากเต็มทีแล้ว ――A Witch who give you 『guidance』. x.com/i/lists/194771…

มหาปราชญ์ที่ไว้ใจได้นี่นา— อะ แต่ว่าน่าเสียดายจัง ตำแหน่งในตอนนั้นมันกลายเป็นอดีตไปแล้ว แบบนี้คงต้องเรียกว่าเสมียนของสถาบันที่ดีที่สุดล่ะ สวัสดีนะ ช่วงนี้ได้พูดคุยกับคาเวห์บ่อยขึ้นงั้นเหรอ?

หรือว่าช่วงนี้ควรจะเริ่มออกทักทายผู้คนดีนะ? อื้ม อื้ม...พวกเธอก็เห็นด้วยเหมือนกันงั้นสิ ได้เลย ได้เลย มาลองหว่านพันธุ์แห่งมิตรภาพไปด้วยกันนะ อรัญนรา

ดูเหมือนว่าเส้นทางข้างหน้าของพวกเธอจะต้องพบเจอสิ่งต่างๆที่ไม่เคยได้เรียนรู้อีกเยอะแยะเลย แต่นั่นคือหนทางของการเรียนรู้และเสริมสร้างปัญญาจากประสบการณ์นี่นะ ถ้าอย่างนั้นฉันจะคอยเป็นกำลังใจให้จากตรงนี้เสมอ ในนามของสุเมรุและ— นาฮิดะ เพื่อนของเธอล่ะ

รุกจน นั่นคือจุดหมายของข้าต่อกระดานนี้ คือตัวตนของข้าบนสมรภูมิยืนหยัด เส้นทางไม่จำกัดช่องทั้งสัตุรัสแปดแถวเรียงรายแนวนอนผนวกแนวตั้งเดียวกัน รวบจรทางของเรือและบิชอปโหมโรง ไร้การกระโดดหยั่งก้าวข้ามหัวผู้อื่น ยึดไฟล์แรงก์กำจัดหนทางล้อมรอบคิงไม่ให้เขยื้อนไปสู่ทางใดได้ตราบจนยอมจำนน

โชคชะตาไม่ใช่สิ่งที่ใครอื่นมีสิทธิ์กำหนดแทน— ถึงคิดอย่างนั้น การเผชิญหน้านี้ไม่ใช่เพื่อความรู้สึกส่วนตัว แต่เพื่อเจตจำนงส่วนรวม แม้แสงทองอร่ามไม่คุ้นตา ตัวตนของเขายังแจ่มชัดแน่วแน่เช่นเดียวกับเสียงคำรามก้อง การเผชิญหน้านี้— เพื่อเบิกทางสู่ศักราชใหม่ที่หลุดพ้นจากบ่วงควบคุมชะตา

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ “ ข้า เครยูดรา ขอประกาศชัยต่อทุกชีวิต ณ ที่แห่งนี้ ! ความยุติธรรมดั่งตรัยลิขิตชะตา ธาลาดอน จะสถิตสู่นครศักดิ์สิทธิ์อย่างไร้ข้อกังขา ” ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

ดั่งเพลิงผลาญโทสะ ข้าล้วนใช้มันเพื่อดับชะตาเทวาให้หมดสิ้น ส่งหัตถ์นับหมื่นแม้ไขว่คว้าพรากข้าจมสู่อนธการ ชะตากลับใฝ่ลิขิตให้แบกรับด้วยมือโชกโลหิตทองคำ จะโกรธา หรือบ้าคลั่ง ล้วนผลาญสิ้นไว้เพียงโทสะหนึ่งเดียว นับแต่นี้ ข้าคือ「 ปฏิปักษ์ 」 หากไม่นึกยอมแพ้ ก็ดับสิ้นไปซะ

⠀ ⠀ ⠀ความปรารถนาที่จะยื้อสู้ชะตากรรม ⠀ ⠀เป็นเพียงความเพ้อพก บัดนี้คงถึงเวลา ⠀ ⠀ต้องปล่อยวางแล้ว การจากไปของฉัน ⠀ ⠀จะปูทางอนาคต ปลดเปลื้องบ่วงพะวง ⠀ ⠀แก่ผู้ร่วมสัญจรตามวลีลิขิตของทวยเทพ ⠀ ⠀ ⠀…ฉันทำมากพอแล้วหรือยังนะ? ในอดีตกาล ฉันสามารถมองเห็นสีสันที่ละเอียดอ่อนที่สุด ทัศนาภาพที่ห่างไกลที่สุด สัมผัสความปรารถนาที่ซ่อนเร้นภายใต้คำโกหกที่สมบูรณ์แบบมากที่สุด ภาพมายาลวงโอบล้อมฉันเอาไว้คล้ายตกอยู่ในความมืดบอดอีกรูปแบบ ฉันจึงปล่อยด้ายทองนับล้านเส้นกระจายทั่ววังสวรรค์เพื่อจับทางเสียงสะท้อนในความมืดที่น่าหวาดกลัว ตัวฉันผู้ขลาดเขลาและอ่อนแอ ชะล้างความกังวลด้วยการดำดิ่งสู่สระน้ำลำพัง ปล่อยเส้นผมยาวสีทองประกาย แผ่สยายคล้ายกิ่งก้านต้นกระวานให้ห่อหุ้มร่างสั่นเทากลับเป็นรังไหมอีกครา ผีเสื้อสีทองเคยมีเสียงเจื้อยแจ้วเพื่อขับขานความฝันอันไร้เดียงสาต่อโลก ฝันถึงวันวานเมื่อยามเป็นบุตรีขุนนางดั้งเดิมของโอคีห์มา ฝันถึงค่ำคืนที่ได้ตัดเย็บอาภรณ์ในลานสวน ฝันถึงสายลมหน้าวิหารที่ปกคลุมด้วยเถาองุ่น ⠀ ⠀ สุดท้าย ฝันถึงคำพยากรณ์ศักดิ์สิทธิ์ ⠀ ⠀ ที่หากฝ่าฝืนล่วงรู้ จักต้องถูกแผดเผา ฉันเริ่มขัดแย้งต่อเทพเจ้า เครื่องจักรรุ่งอรุณจะส่องสว่างตลอดไปจริงหรือ? เสียงขับขานของสกุณาจะไม่มีวันแหบแห้งอย่างนั้นหรือ? สระอาบน้ำชโลมด้วยโลหิตสีทอง อาบย้อมบนเนื้อผ้าหรูหรา ฉันกรีดทะลวงดวงตาเพราะได้มาซึ่งการมองเห็นอนาคตของผู้คนก่อนกาล นี่คือราคาที่ต้องแลกเปลี่ยนจากการรับฟังคำพยากรณ์ศักดิ์สิทธิ์ การแบกรับภาระนี้ไว้ผู้เดียวเสมือนกับการแบกรับรุ่งอรุณของบิดาสวรรค์ ⠀

⠀⠀⠀ ยุคสมัยอวสาน ของบัณฑิตปรัชญาเมธีผู้นอกรีต สติปัญญา ขับเคลื่อนสรรพสิ่งยุ่งเหยิงให้ดำรง และดำเนิน ถือครองมวลองค์ความรู้นับอนันต์ ความบริสุทธิ์ที่ไม่อาจหยั่งถึงพลังอำนาจจิตฺต วิวัฒนาการสู่ปรมัตถ์หนึ่งเดียว สูงส่งเหนือดวงดารา ความศักดิ์สิทธิ์ใดจากคำพยากรณ์ทั้งปวง ภายใต้มายามัวหมอง บนโลกที่โชคชะตาบัญญัติความเท็จ ผู้มีสติสัมปชัญญะท่ามกลางเหล่าปุถุชน อานักซากอรัส คือผู้ที่เข้าถึงความตระหนักรู้สำนึกนี้เป็นบุคคลแรก มีเพียงเขาเท่านั้นที่ประจักษ์ และส่องสว่างด้วยความจริง ดั่งเมล็ดพันธุ์ครอบครอง ทุกมวลสรรพสิ่งไว้ ในทุกสิ่งสรรพ์เหตุผล แม้อกุศลแห่งการกบฏทิ่มแทง พิพากษาปราชญ์สามานย์ เขาก็จะฉีกตนที่เป็นภาชนะให้แหลกละเอียดนับไม่ถ้วน เพื่อฝืนชะตากรรมตัดสิน แลกกับปัญญาหยั่งรู้จักรวาลบนความอัปยศทั้งมวล ความเชื่อมโยงภายในระหว่างจิตวิญญาณมนุษย์และทวยเทพ สานต่อเจตนารมณ์ที่ถูกแขวนไว้ ณ กิ่งก้านแตกแขนงของโชคชะตาอันไม่สมบูรณ์

“ฮืม—♪” นั่งไกวชิงช้าเถาวัลย์พันธุ์พฤกษ์อย่างมีความสุข อรัญนราขับขานบทเพลงคลอร้อง วันนี้ก็ยังคงสงบดังเดิม แต่จะมีอะไรมาแลกเปลี่ยนหรือเปล่านะ

ผ่านพ้นสู่อีกช่วงหนึ่งของการเดินทาง คุณคงเห็นอะไรมามากพอสมควรแล้ว นักเดินทาง และที่แห่งนี้เองก็จะทำให้คุณได้พบกับเรื่องราวบทใหม่ไม่ต่างกัน ระทมเริงรำ — บทที่ 4 ของก้าวเดินอันไม่หยุดยั้งของคุณ บทแห่งการดำดิ่งสู่ห้วงลึกใจกลางการพิพากษา และการตัดสินอันบัญญัติไว้ว่าเป็นธรรม +

การเดินทางไปยังดินแดนใหม่ ? อืม.. ฉันเชื่อว่ามวลความรู้ทั้งหลายที่ติดตัวพวกเธอไปนั้น จะเป็นดั่งคำอวยพรให้ผ่านพ้นทุกปัญหาไปได้ด้วยดี ถ้างั้นก็อย่าลืมมาเล่าเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นให้ฉันฟังด้วยนะ นักเดินทาง ฉันจะรอเธอเสมอล่ะ

วันนี้ฉันมีอะไรจะมาแนะนำ พวกคุณสามารถกดดูคำอธิบายเพิ่มเติมในแต่ละภาพเพื่อดูข้อมูลเพิ่มเติมได้ตามสะดวก แล้วพบกัน

@StellaViatrix_ นักเดินทาง、สวัสดีตอนค่ำนะ การเดินทางของเธอช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง?

“สวัสดียามดึกนะ ห่างหายไปนานแบบนี้คิดถึงฉันกันรึเปล่า?” “หรือว่าหนีไปขึ้นรถไฟกันหมดแล้วล่ะ?” ᵒᵒᶜ

เนตรประดับพฤกษาจึงทอดมองอัสดงในเพลานี้ แย้มสรวลรับคำตอบพลางนั่งบนชิงช้าขจี "เธอยอมรับในชื่อใดๆที่ใครต่างเรียก..ดูแล้วเสมอต้นเสมอปลายดีนะ" ทรงพระสรวลเล็กน้อยดั่งละอองเกสรล่องแผ่วเบา "เช่นนั้นแปลว่าเธอวางจิตเป็นอุเบกขา จะอย่างไรก็ไม่ได้เอนไปทางทั้งชื่นชอบหรือเกลียดชัง" พยักหน้า

@travelerofhopeG 👋🏻