Sarbas Nazari

A repressive regime which is crumbling before our very eyes... #Iran #Khamenei

What the world seems to have failed to genuinely recognize is the fact that the actual war currently being waged on ordinary Iranians is the internet shutdown imposed by the regime, which is now dragging well into over 500 hours. #IranWar‌ #IranInternetBlackout

The vicious cartel politics that will decide what Iran does next. There are no moderates in the Islamic Republic because cartels only care about one thing: survival. My new column in the @Telegraph. Gift link: telegraph.co.uk/gift/7c7115972…

I know this won't happen because some networks can't help themselves, but this post on X is a reminder of how outrageous it continues to be that Western television networks invite on #Iran's regime's foreign minister and people like Marandi who magically have internet access to propagandize while ordinary Iranians suffer from an internet blackout. My preferred policy: no internet, no interview.

هدیه فرزند کوچک ایران به هم‌وطنان عزیز

Reuters Exclusive: #Trump rejects efforts to launch Iran ceasefire talks #IranWar‌

سپاه بیانیه داده اگر دوباره به خیابان بیایید «ضربه‌ای محکمتر از ۱۸ دی می‌زنیم». اِ؟ مگر ۱۸ دی شما زدید؟ «تروریست‌ها و دشمن خارجی» نبودند؟

هیچ جنگی کشته‌شدن حتی یک غیرنظامی را در هیچ شرایطی موجه و مشروع نمی‌کند. حمله به دبستان دخترانه در میناب با موشک‌های آمریکایی در همان روز نخست جنگ و جان باختن بیش از ۱۱۰ دانش‌آموز و نزدیک به ۳۰ نفر از معلمان، فقط یک خطای جنگی نیست که بشود آن را از مرکز بحث درباره این جنگ به حاشیه راند. این یک «فاجعه انسانی مطلق» است. در موارد دیگری نیز، شهروندانی که در لحظه حمله به مراکز دولتی در حال تردد نزدیک این مراکز بوده‌اند یا در خانه‌های نزدیک به مراکز حکومتی زندگی می‌کرده‌اند، جان خود را از دست داده‌اند. علاوه بر این، بیمارستان گاندی و مطهری در تهران و مراکز اورژانس سراب و همدان، پس از حمله به اهدافی در نزدیکی آنان آسیب دیده‌اند. در جریان یک حمله به دو ساختمان پنج طبقه مسکونی در شرق تهران هم شماری شهروند غیرنظامی جان باختند. تنها یکی از این حملات ۴۰ کشته بر جا گذاشت. حمله به انبارهای سوخت در تهران نیز فقط یک عملیات نظامی علیه زیرساخت غیرنظامی نبود و پیامد آن، آلودگی شدید هوا و گسترش خطر بیماری‌های پایدار برای نسل‌هایی است که خود قربانی همان حکومتی‌اند که قرار بوده تضعیف شود. همین‌جا مرز اخلاقی هر دفاعی از جنگ روشن می‌شود. اگر قرار است تضعیف ماشین سرکوب، مبنای توجیه‌پذیری حمله باشد، آن حمله باید میان ساختار قدرت و جامعه تمایز بگذارد. هر جا این تمایز فروبپاشد و جان غیرنظامیان به‌عنوان هزینه جانبی ناگزیر در نظر گرفته شود، بنیان اخلاقی استدلال نیز آسیب می‌بیند. در مورد ایران، این حساسیت باید دوچندان باشد، چون مردمی که زیر بمباران و آلودگی و ناامنی آسیب می‌بینند، همان‌هایی هستند که سال‌ها زیر سرکوب حکومت زندگی کرده‌اند. از همین رو، محکوم کردن کشته‌شدن غیرنظامیان در این جنگ حتی اگر فقط یک نفر می‌بود نه یک ملاحظه فرعی، بلکه بخشی مرکزی از هر موضع مسئولانه است. اگر کسی از حمله به ساختار سرکوب دفاع کند اما در برابر جان‌باختن کودکان دانش‌آموز، کشته‌شدن شهروندان غیرنظامی، ویرانی محله‌های مسکونی یا پیامدهای زیست‌محیطی حملات سکوت کند یا حتی آن را با صدای بلند، صریح و بدون اما و اگر محکوم نکند، در واقع از موضعی انسانی دفاع نکرده، بلکه صرفا جانب یکی از طرف‌های جنگ را گرفته است. در چنین وضعیتی، می‌توان و باید هم‌زمان چند حقیقت را با هم گفت: می‌توان همچنان با حمله نظامی به مراکز حکومتی، سیاسی و امنیتی جمهوری اسلامی که قاتلان مردم و چهره‌های ماشین کشتار را هدف گرفته و می‌گیرد موافق بود و هم‌زمان حمله به مدرسه میناب، محله‌های مسکونی، انبارهای نفتی و کشته‌شدن شهروندان غیرنظامی را به شدیدترین شکل محکوم کرد. طبعا باید از آمریکا و اسرائیل خواست از حملاتی که می‌تواند جان‌ غیرنظامیان را به خطر بیندازد خودداری کنند و در حملات خود نهایت دقت را به خرج دهند و در پیامد آن، هر حمله‌ای را که متضمن تلفات غیرنظامی است، زیر سوال برد و محکوم کرد. می‌توان از کشته شدن قاتلان مردم خشنود بود و در همان حال از کشته شدن حتی یک کودک یا رهگذر، خشمگین و سوگوار شد. این دو موضع نه تنها متناقض نیستند، بلکه در عمل تنها راه حفظ حداقل انسجام اخلاقی در میانه این جنگ‌ هستند. اگر قرار است جنگی با نظر به تاثیر آن بر تضعیف ماشین سرکوب و کشتن ناگزیر قاتلان مردم (وقتی چشم‌اندازی برای بردن آن به پیشگاه عدالت وجود ندارد) توجیه شود، نمی‌تواند هم‌زمان جان همان مردمی را بگیرد که قرار است از آن ماشین سرکوب نجات پیدا کنند. به نظر می‌رسد یکی از آسیب‌های جدی فضای سیاسی-تحلیلی فارسی‌زبان در این سال‌ها، بی‌توجهی به این پیچیدگی بوده است: بسیاری چنان عمیق درگیر نفرت بر حق از جمهوری اسلامی هستند که رنج غیرنظامیان را نادیده می‌گیرند، یا در طرف مقابل، کسانی در عین مخالفت نظری و عملی با جمهوری اسلامی، چنان پابند مخالفت ایدئولوژیک و اصولی با هر جنگی هستند که خشونت سیستماتیک حکومت علیه مردم و خطر واگذاشتن آن را نادیده می‌گیرند. اخلاق سیاسی که به باور من پا در زمین سفت و سخت واقعیت دارد از ما می‌خواهد این دوگانه کاذب را نپذیریم. می‌توان هم از تضعیف قاتلان مردم دفاع کرد و هم برای جان کودکان و مردم عادی سوگوار بود و کشته شدن آنان را محکوم و تقبیح کرد. در واقع، این گزاره موافقان سرسخت جنگ که محکوم کردن مرگ غیرنظامیان در جنگ یا پرداختن به آن، بحثی انحرافی است و با دفاع از جنگ فعلی علیه جمهوری اسلامی ناسازگار است، ناخواسته اخلاق را به منطق اردوگاهی تقلیل می‌دهد. منطقی که در آن، هر چه به تضعیف دشمن کمک کند، مجاز شمرده می‌شود. حال آن‌که تمایز میان مبارزه با ساختار قدرت و بی‌اعتنایی به جان مردم، همان چیزی است که یک موضع انسانی را از یک موضع صرفا انتقام‌جویانه جدا می‌کند.

#Iran military command center advises locals in some Mideast countries to stay beyond a 1km radius from banks as they're to be targeted, per state media reporting. #IranWar‌

A number of Iranian protesters are known to be kept at secret IRGC facilities, not ordinary jails, as part of the regime's familiar human shield practices. Those protesters' lives are in serious jeopardy as IRGC centers are prime targets in the ongoing war. #Iran #IranWar

President Donald Trump told CNN's Jake Tapper in a nine-minute phone interview Monday morning that the US military is "knocking the crap" out of Iran – but the "big wave" is yet to come. cnn.it/4aKAdGP

Do not forget political prisoners! State of emergency in Evin Prison; Concerns about prisoners' conditions and demands for their release Reports from Evin Prison indicate that food distribution has been cut off, stores have been closed, and families have been left uninformed; the Iran human rights society has called for the release of all prisoners. Read report here: iranhrs.org/%d9%88%d8%b6%d… #FreeNarges #NargesMohammadi #Iran

فرار مسئولان زندان اوین و گرسنگی زندانیان همسر مصطفی محمدحسن، زندانی سیاسی، روز ١١ اسفند خبر داد که #زندان_اوین با درهای بسته اکنون در دست نیروهای نوپو است چون مسئولان زندان آنجا را ترک کرده‌اند. او افزود که تهیه غذا برای زندانیان «بسیار سخت» شده است. @Nasimamb

CNN (2/28/2026): Masih Alinejad doesn't know why leaders are "allergic to regime change" and responds to @ZohranKMamdani opposition to Israel/US attack on Iran

تبریک به برادر نادیده‌ام محمد مرادی که امروز در بین ما نیست تا با ما جشن بگیره.

شادی مردم آبدانان از مرگ خامنه‌ای «کلی ماشین بزرگ شبیه تانک ریختن تو شهر. با ساچمه مردم رو پراکنده کردند»

آنچه در واکنش به ائتلاف اخیر احزاب کُرد در بیانیه شاهزاده رضا پهلوی می‌بینیم، پرده‌برداری از یک نارواداری نگران‌کننده نسبت به اقلیت‌های اتنیکی است. وقتی در فردای شکل‌گیری ائتلاف بین احزاب کُرد، رسانه‌های حکومتی با کلیدواژه "تجزیه‌طلبی" به آن حمله کردند، جای تعجب نداشت؛ اما بازتولیدِ عینیِ همان ادبیاتِ امنیتی و برچسب‌ها در بیانیه شاهزاده رضا پهلوی، زنگ خطری جدی برای آینده سیاسی ایران است. ​اگر در منشور این ائتلاف، حتی یک خط درباره جدایی از ایران نوشته شده بود، موضع‌گیری تند و قاطع توجیه‌پذیر بود. اما وقتی چنین چیزی در میان نیست، چه اتفاقی می‌افتد که پیشاپیش دست به نیت‌خوانی می‌زنیم؟ آیا قرار است با نیت‌خوانی "گرایش‌های پنهانِ جدایی‌طلبانه" را تفتیش و کشف کنیم؟ ​تناقض عجیب اینجاست که ما برای ساختن فردای ایران، با سپاه پاسداران - با پنج دهه سابقه سرکوب و خونریزی - با زبانِ تسامح، آغوش باز و تضمینِ امنیت صحبت می‌کنیم تا به ریزش ترغیب شوند؛ اما به احزاب کُرد که می‌رسیم - که خود دهه‌ها زیر تیغ همین ماشین سرکوب بوده‌اند - زبانمان ناگهان به شمشیرِ بُرنده و خط‌ونشان تبدیل می‌شود. چطور خطرِ جریاناتِ عاملِ کشتار مردم را با تدبیر و رأفت مدیریت می‌کنیم، اما برای احزاب اتنیکی، پیش از وقوع هر خطایی، با نیت‌خوانی صرف شمشیر را از رو می‌بندیم؟ ​این رویکرد، نه تنها هیچ کمکی به همگرایی ملی نمی‌کند، بلکه این پیام را به حاشیه‌نشینان و اتنیک‌ها مخابره می‌کند که ما تنها قصد داریم نام و ظاهرِ حکومت را عوض کنیم، اما "مشت آهنین"، "نیت‌خوانی‌های امنیتی" و "برچسب تجزیه‌طلبی" برای شما پابرجا خواهد ماند. ​اتحاد ملی با مصادره به مطلوبِ مفهومِ تمامیت ارضی و تهدیدِ پیشاپیشِ آسیب‌دیدگان ساخته نمی‌شود. نمی‌توان با ادبیات، سوءظن و ابزارهای سرکوبِ جمهوری اسلامی، به جنگ آن رفت و انتظار داشت خروجی‌اش، ایرانی آزاد و برابر برای همه باشد.

خوب دیگه بعد از دادگاهی کردن و اعدام چپی، مجاهد و ۵۷ ای حالا نوبت کردها و احزاب کردی رسید. در جامعه مطلوب هوادارن پهلوی فقط کسانی که «جاوید شاه» می گویند، نیروهای سرکوب، امنیتی های رژیم و سپاه پاسداران حق زندگی دارند.

A few reactions: (1) President Trump wanting no sunset clause in a deal is consistent with his positions on #Iran going back to 2015. But no sunset clause doesn't compensate for blessing a limited enrichment program in Iran. Zero enrichment means zero enrichment. I don't think no sunsets would do much to make it an easier sell given how public the administration and the Republican Party have been on insisting on zero enrichment and would invite comparisons to Obama and his retreat from zero enrichment to blessing 3.67%. Likewise, the amount of sanctions relief afforded to a regime which just massacred thousands of its people would make it a really tough sell. I don't know too many people who would be applauding that. Also the Islamic Republic reportedly asked for sunset clauses for a suspension of enrichment on the road to an eventual regional consortium. The U.S. should be in no rush here. (2) Again, promises of talks later on the missile and terror proxies will go nowhere. That is the same gimmick the Islamic Republic pulled with the Obama JCPOA. The Islamic Republic has no interest in meaningful talks on these issues. They'll pocket the sanctions relief and run. Don't fall for it. (3) "Many officials in D.C. and the region remain skeptical the Iranians are willing to reach the high bar Trump has set." And indeed they should be. axios.com/2026/02/25/wit…

Iran is Not Iraq or Afghanistan

کسی ملتی دیگر را سراغ دارد که اینطور بی‌پناه ۴۰-۵۰ روز زار بزند بر سر گور فرزندانش؟! هیچکس در هیچ تاریخی و در هیچ جغرافیایی جز ما این روزها اینجا در ایران زندگی می‌کنیم، نخواهد فهمید چه بر سرمان آمد. شاید حتی خودمان …