صرخة المبدأ

عباس جومات حما ښار! امام:خپل وسله مه پرېږدئ، ځکه چې د اسرائیلي اشغالګرو سره مخامخ کېدل حتمي دي، نو خپل ځانونه تیار کړئ.

که رعیت وږی وي، شتمني د خلکو تر منځ غیر عادلانه ویشل کیږي او د خلکو د روزنې، تربیې او تثقیف لپاره، مسجدونه، مدرسې او ښوونځي برنامه ونه لري، نو اصلي مسؤل حاکم دی!

@AliBaba_pakhton شهید

@SarkhatalMabda وږژل شو که شهید شو؟

اسامه بن لادن؛ ژوند، مبارزه او مرګ! د ۲۰۱۱م کال د مې په ۲مه، شیخ اسامه بن لادن؛ چې د جهاد او مبارزې له څېرو څخه ګڼل کېده، د امریکا له خوا د پاکستان د چارواکو په همکارۍ ووژل شو. هغه له هغه تړون سره چې له خپل رب سره یې کړی و، وفادار پاتې شو؛.. ۱/۲

د قانون پر بنسټ د جوړ شوي نظم سقوط او د قدرت منطق ته د ورګرځېدو عصر لیکوال: ابراهیم منیب معاصره نړۍ له لنډمهاله کړکېچ سره نه، بلکې د نړیوال نظم په بنسټیز جوړښت کې د لېږد (بدلون) له پړاو څخه تېرېږي. هغه عصر چې له دویمې نړیوالې جګړې وروسته د قاعدې، بنسټ او مشروعیت پر اساس رامنځته شو، اوس خپل ځای د قدرت پر بنسټ ولاړ ښکاره نظم ته پرېږدي. په کلاسیک نظم کې د ملګرو ملتونو، ناټو، د سوداګرۍ نړیوال سازمان، د پیسو نړیوال صندوق او نړیوال بانک په څېر بنسټونو دا دنده درلوده، ترڅو د یوه حقوقي او قانوني قفس په رامنځته کولو سره د لویو قدرتونو د پراخېدونکو غوښتنو لېوالتیاوې مهار کړي. خو نن دغه قفس مات شوی او قدرت نور د قانون تابع نه دی، بلکې په خپله د قانون پر سرچینې او تعریفوونکي بدل شوی دی. دغه ستراتیژیک بدلون ټولې نظامي، اقتصادي او امنیتي معادلې له اټکل‌کېدونکي حالت څخه بهر کړې دي. امریکا چې یو وخت یې ځان نړیوال پولیس او پر قواعدو د ولاړ نظم ساتونکی باله، اوس په خپله د دغه نظم په ویجاړولو کې تر ټولو مخکښه شوې ده. له څو اړخیزو سوداګریزو تړونونو او هوکړو څخه وتل او د وسلې په توګه له ډالر او سوداګریزو تعرفو څخه ګټه اخیستل او د قدرت له لارې د سولې شعار ورکول، په حقیقت کې دا ښيي چې امریکا له نړیوال مدیریت څخه د زیات‌غوښتنې، ملت‌پالنې، نظامي‌توب او د (Protectionism) سیاست ته اوښتې ده. د «جان میرشایمر» په څېر متخصصین خبرداری ورکوي، چې په داسې یوه فضا کې قدرتونه د خپلې بقا لپاره اړ دي، چې د نفوذ او قلمرو پراخولو هڅې وکړي او دا په هغو سیمو کې چې لا تراوسه خپلمنځي اختلافات لري، د یوه حتمي ټکر معنا لري. پر اوکراین د روسیې برید، په حقیقت کې د قانون پر اساس ولاړ نظم کې د بنسټیز امنیت پر بدن وروستی ګوزار و. روسیې په دغه کار سره وښوده چې د خپلې ستراتیژیکې ژورتیا لپاره هغو پولو ته هېڅ ارزښت نه ورکوي، چې په رسمیت پېژندل شوي دي. بل لور ته، په لرې ختیځ او د چین په سویلي اوبو کې د چین ظهور، د غرب تر کنټرول لاندې سمندري نظم له جدي ننګونې سره مخ کړی دی. د پرمختللو ټکنالوژیو، هایپرسونیک توغندیو او د سمندري ځواک د عصري کولو په برخه کې د چین پراخه پانګونه، د دې ښکاره بېلګه ده چې په نوي نظم کې د هېوادونو ځای د هغوی نظامي او ټکنالوژیک ځواک ټاکي؛ نه په نړیوالو بنسټونو او کنوانسیونونو کې غړیتوب، کوم چې په تاریخ پورې تړلي دي. ګراهام الیسن «د توسیدید دام» په نامه د یوه مفهوم په رامنځته کولو سره خبرداری ورکوي، چې د امریکا د حاکم قدرت او د چین د نوي راټوکېدونکي قدرت ترمنځ ټکر به نړۍ داسې لوري ته روانه کړې، چې په هغه کې به نړیوال اصول یوازې د تاریخ په کتابونو کې د یوې خاطرې په توګه پاتې شي. په غزه، لبنان، ایران او یمن کې ویجاړوونکې جګړې په څرګند ډول ښیي، چې د بشري حقونو او ډیموکراسۍ په څېر د بنسټونو د مشروعیت سرې کرښې چې یو وخت د غرب د مشروعیت وسیلې وې، اوس په بشپړه توګه له منځه تللې او بې ارزښته شوې دي. د اساسي بنسټونو په نښه کول، نسل وژنه، پر ملکي سیمو بریدونه او هغو نړیوالو پرېکړه‌لیکونو ته نه پاملرنه، چې یو وخت پرې باور کېده؛ په حقیقت کې دا ثابتوي چې زموږ په خاورو کې هم امنیت د مذاکرې د مېز او یا نړیوالو بنسټونو له لارې نه، بلکې یوازې د مخنیوي او متقابل غبرګون د وېرې له لارې ټینګېږي. دلته جګړه یوازې یوه نظامي پدیده نه ده؛ بلکې د قدرت د پلي کولو او د سلطې د ټینګولو لپاره پر یوې لویې وسیلې بدله شوې ده. د جګړییزو ډګرونو د بڼې بدلون ته په پام سره لکه؛ ډرون جګړو، د انرژۍ د خوندیتوب په لړۍ کې ګډوډيو او سایبري بریدونو، د انساني ژوند ټول اړخونه په هغه ډګر بدل کړي چې له دغو شرایطو اغېزمن شوی دی. په حقیقت کې دغه حالت ښيي چې پر قانون ولاړ نظم نور د جیوپولیټیکو فشارونو او معاصرو سیالیو د زغم وس نه لري او د ستراتیژیکو سیالیو په مخنیوي کې پاتې راغلی دی. په اصل کې، قانون چې پخوا د قدرتونو د چلند د تنظیمولو وسیله و، اوس د حاکمو لوبغاړو د ارادې تابع ګرځېدلی دی او دا بدلون په نړیواله کچه له اوکراین او غزې څخه نیولې تر ایران او لبنان پورې د روانو کړکېچونو او د لویو قدرتونو د نفوذ په حوزو کې د مخ پر زیاتېدونکو سیالیو د درک کولو اصلي کیلي ده. د غرب داخلي پاشلتیا، د اروپا او امریکا ترمنځ تفرقه او په ننني بدلېدونکي نظم کې د رهبرۍ بحران، داسې یوه نړۍ رامنځته کړې چې له تاریخي اړخه د اسلام له ظهور څخه مخکې دور ته ورته ده. په هغه وخت کې هم د روم او فارس دوو قطبونو د زوال په اوج او نه ختمېدونکو سیالیو سره داسې فضا جوړه کړې وه، چې هر څوک د یوه نوي نظم تږي وو. رسول الله صلی الله علیه وسلم او اصحابو یې په ژورې سیاسي وعي سره، یوازې د هغوی د زوال ننداره ونه کړه، بلکې نړۍ ته یې د اسلام د عقیدې او نړیوال لیدلوري له زاویې وکتل او د قدرت د بدلون په دقیق تحلیل سره یې د بحرانونو له منځه فرصتونه را وایستل. نننی واقعیت دا دی چې په دغه بدلېدونکي پړاو کې یوازې نندارچي پاتې کېدل، د هغه نظم د منلو په معنا دي چې نور یې زموږ لپاره خوښوي. د سترو قدرتونو د انسجام کمزوري کېدل او د اوسنیو نظمونو پر موډلونو د نړیوال باور راټیټېدل، په حقیقت کې اسلامي امت ته یو استثنايي فرصت په لاس ورکړی، ترڅو د قدرت د منطق په سم درک کولو او د سیاسي وعي په زیاتولو سره، د راتلونکي نظم په جوړولو کې فعال رول ولوبوي. د قدرت دغه تشه باید ډکه شي او یوازې هغه نظام د اوسني متزلزل نړیوال نظم ځای نیولی شي، چې د دویم راشد خلافت په څېر د یوه بنسټیز او نړیوال لیدلوري پر اساس ولاړ وي. له دغه تاریخي پېچومي څخه د تېرېدو لپاره، د میدان د حقایقو دقیق فهم او د قدرت د نویو موازنو پر بنسټ باخبره اقدام، یوه اساسي اړتیا ده؛ ځکه چې د سبا ورځې په نړۍ کې هغه خلک د راتلونکي برخه لري، چې د قدرت جوړونه یې تر نورو ښه درک کړې وي او د اوسنیو تشو د ډکولو لپاره تدوین شوې ستراتیژي ولري. له دې پرته به، موږ همداسې د هغو قواعدو قرباني وو، چې نور یې د خپلو ګټو او قدرت پر بنسټ، هره ورځ له سره لیکي. ژباړه: بهیر «ویاړ»

خبر امت بدرفتاری با زنان و کودکان در مراکز بازداشت مهاجران در امریکا در روزهای اخیر، گزارش‌هایی درباره بدرفتاری با زنان و کودکان مهاجر (که بیشتر آن مسلمانان اند)در مراکز بازداشت امریکا منتشر شده است. این گزارش‌ها، از سوی نهادهایی مانند مرکز حقوق باروری، حاکی از شرایط نامناسب، کمبود خدمات صحی و مواردی از خشونت جسمی و روانی در این مراکز است. همچنین گفته شده که برخی زنان باردار از مراقبت‌های لازم محروم مانده‌اند. بر اساس این گزارش‌ها، در برخی موارد زنان با شرایط دشوار صحی مواجه شده و رسیدگی به آنان با تأخیر صورت گرفته است. همچنان گزارش‌هایی از جدا شدن کودکان، حتی نوزادان، از خانواده‌هایشان منتشر شده که نگرانی‌های جدی را برانگیخته است. کارشناسان این وضعیت را نیازمند بررسی فوری و اصلاحات اساسی در نحوه مدیریت این مراکز می‌دانند. در برخی مراکز بازداشت، از جمله در ایالت‌های تگزاس و جورجیا، وضعیت صحی، کیفیت غذا و دسترسی به خدمات درمانی نیز مورد انتقاد قرار گرفته است. این برخورد در جاهایی با مهاجرین - که بیشتر شان مسلمانان اند -صورت می گیرد که خود را مهد دفاع از انسان و حقوق آن می‌دانند.

زموږ د تېر برم او عزت لامل دا و چې موږ یو واحد اسلامي دولت (دارالاسلام) درلود، نه لکه نن چې په افغانستان، پاکستان، ایران او نورو هېوادونو وېشل شوي یو. — شیخ عبدالسمیع غزنوي FACEBOOK: facebook.com/profile.php?id… Telegram:t.me/Resalat_143/736

دو بازوی استعمار؛ هم‌پیمانی رژیم یهود و هند علیه جهان اسلام! وضعیت استراتیژیک در سرزمین‌های اسلامی که با طراحی عمدی و زهرآلود امریکا شکل داده شده در آن، هم‌پیمانی هندوان و رژیم یهود به‌عنوان یک ابزار اساسی به ‌کار گرفته شده است. چنان‌که استراتیژی امریکا برای شرق میانه بزرگ از سواحل مدیترانه آغاز می‌شود، از مسیر افغانستان و پاکستان عبور می‌کند تا مرزهای آسیای مرکزی امتداد می‌یابد و به‌گونهٔ گسترده بر تقویت دو مرکز استعماری تکیه دارد: رژیم یهود در قلب سرزمین‌های عربی و دولت هندو در شبه‌قارۀ هند. این هماهنگی استراتیژیک یک اتحاد طبیعی و اتفاقی نیست که خودبه‌خود شکل گرفته باشد؛ بلکه بازتاب عملی طرح امریکاست برای حفظ تفرقه در میان امت اسلامی، تضعیف آن و نگهداشتنش در حالت وابستگی از راه اشغال مستقیم و استفاده از حاکمان وابسته. واشنگتن این دو طرف را مأمور کرده تا بر این پهنای وسیع از دریای مدیترانه تا کوه‌های هیمالیا نظارت داشته باشند. هدف کلی روشن است: محدود ساختن سرزمین‌های اسلامی، جلوگیری از شکل‌گیری هرگونه حرکت سیاسی اسلامی و فراهم‌کردن زمینه برای استفاده غرب از منابع این منطقه. در این چارچوب، رژیم یهود در شرق میانه و دولت هندو در شبه‌قاره هند تقویت شده‌اند. به این ترتیب، امریکا شرایطی را به ‌وجود آورده که در آن فشار بر مسلمانان به ‌صورت پی‌هم ادامه پیدا می‌کند با همکاری حاکمانی که در عمل با این روند همراهی می‌کنند. هندوتوا و صهیونیزم دو روی یک اشغال اند: حزب حاکم در هند، (بهاراتیا جاناتا)، به رهبری نارندرا مودی، در عمل در چهارچوب همین استراتیژی امریکا نقش بازی می‌کند. دولت هند با دقت، روش‌هایی را که رژیم یهود در فلسطین به ‌کار برده، بررسی کرده و همان شیوه‌های خشن را برای تشدید تسلط خود بر کشمیر که اکثریت آن مسلمان است به‌کار می‌گیرد. روش‌های خشونت، تغییر ترکیب جمعیتی و توجیهات رسانه‌ای تا حد زیادی مشابه است. چنان‌که الله سبحانه وتعالی دربارۀ حقیقت دشمنان می‌فرماید: ﴿لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِلَّذِينَ آمَنُوا الْيَهُودَ وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا﴾ [مائده، :۸۲] ترجمه: مسلّماً دشمن‌ترین مردم نسبت به مؤمنان، یهودیان و مشرکان را خواهی یافت. گسترش همکاری میان دهلی نو و تل‌ابیب دیگر در حد تشریفات دیپلماتیک باقی نمانده، بلکه به سطحی رسیده که می‌توان آن را هم‌گرایی عمیق در رویکردهای نظامی دانست؛ رویکردهایی که در عمل مستقیماً با واقعیت‌های میدانی در سرزمین‌های اسلامی پیوند می‌خورد. این همکاری با قراردادهای دفاعی در حدود ۸ تا ۱۰ میلیارد دالر همراه بوده و از یک رابطۀ تجاری ساده، به تولید مشترک و انتقال گستردۀ تکنالوژی ارتقا یافته است. برای مطالعه کامل این مطلب به لینک زیر مراجعه کنید: 🔗 tinyurl.com/f5y5bfsk یا به کانال تلگرام ما بپیوندید: 📷 t.me/Hizbuttahrircmo

د امت خبر په امریکا کې د کډوالو د توقیف په مرکزونو کې له ښځو او ماشومانو سره ناوړه چلند په وروستیو ورځو کې داسې راپورونه خپاره شوي چې په امریکا کې د کډوالو د توقیف په مرکزونو کې له ښځو او ماشومانو سره ـ چې ډېری یې مسلمانان دي ـ ناوړه چلند کېږي. دغه راپورونه د ځینو بنسټونو لکه؛ د بارورۍ د حقونو مرکز له لوري خپاره شوي، چې په دغو مرکزونو کې نامناسبو شرایطو، د روغتیايي خدمتونو کمښت او د فزیکي او رواني تاوتریخوالي پېښو ته اشاره کوي. همدارنګه ویل شوي دي، چې ځینې امیندواره ښځې له اړینو پاملرنو څخه بې‌برخې شوې دي او په ځینو مواردو کې ښځې له سختو روغتیايي شرایطو سره مخ شوې دي، چې هغوی ته رسیدګي ځنډېدلې ده. سربېره پر دې، داسې راپورونه هم خپاره شوي چې ماشومان، ان نوي زیږېدلي ماشومان له خپلو کورنیو څخه جلا شوي دي، چې جدي اندېښنې یې راپارولې دي.کارپوهان په دې باور دي، چې دغه وضعیت باید ژر تر ژره وارزول شي او د دغو مرکزونو د مدیریت په برخه کې بایدبنسټیز اصلاحات راوستل شي. د تگزاس او جورجیا ایالتونو په ګډون په ځینو توقیفي مرکزونو کې روغتیايي وضعیت، د خوړو کیفیت او د درملنې خدمتونو ته د لاسرسي موضوع هم تر نیوکو لاندې ده. دا ډول چلند له هغو کډوالو سره ـ چې ډېری یې مسلمانان دي ـ په هغو ځایونو کې کېږي، چې ځانونه د انسان او د هغه د حقونو د دفاع مرکزبولي.

مذاکرات یا تسلیم؛ چالش‌های ایران در مواجهه با امریکا و متحدانش! معمولاً دستاوردهایی که در میدان نبرد حاصل می‌شود، به‌عنوان ورقه‌ای از قدرت که توسط طرف قوی‌تر تحمیل می‌شود، شناخته می‌شود. مذاکرات یک روش است که سیاستمداران برای حل مسائل سرنوشت‌ساز به آن روی می‌آورند، به‌طوری که از ادامه درگیری‌ها و جنگ یا حتی آغاز آن جلوگیری کنند. رسول الله صلی الله علیه وسلم نیز در صلح حدیبیه و موارد دیگر با مشرکان به‌طور برابر مذاکره می‌کرد، بدون آنکه هیچ‌گونه تنازلی در مورد احکام الهی که در ارتباط با مذاکرات وضع شده‌اند، انجام دهد. این تفاوت میان کشورهای در حال جنگ واقعی و کشورهای در حال جنگ به‌طور رسمی را مشخص می‌کند. این‌گونه بود که ارتش‌های مسلمانان در جهاد و در گسترش اسلام، قبل از آغاز جنگ، سه گزینه غیرقابل انتخاب ارائه می‌کردند: یا اسلام، یا جزیه، یا جنگ. برای تصمیم‌گیری، سه روز بیشتر وقت نمی‌دادند. نمونه‌ای از این امر را می‌توان در مذاکرات ربعي بن عامر رضی الله عنه با رستم، فرمانده سپاه فارس، دید. اسلام با اجرای این احکام در پهنه زمین گسترده شد و بیش از ۱۳ قرن دوام آورد. این‌گونه بود که مذاکرات در اسلام با قاطعیت و قدرت، عزت و شجاعت همراه بود. جنگ‌ها در اسلام هیچ‌گاه آتش‌بس‌هایی که شامل پذیرش تنازل از یک حکم شرعی باشد، نمی‌شناسند. حاکمیت اصول اسلام هرگز قابل مذاکره نیست. جنگ در اسلام، جنگی است بر اساس اصول و موجودیت اسلام، نبردی میان تمدن‌ها. هیچ‌گونه تقاطع یا منافع مشترک میان اسلام و سایر تمدن‌های کافری که در جهان وجود دارند، جز آنچه که الله سبحانه وتعالی تعیین کرده، وجود ندارد. مسئله ما اجرای شریعت الله سبحانه وتعالی و زندگی طبق آن است که این امر بزرگ‌تر از خون‌ها و دارایی‌های ماست، بلکه بزرگ‌تر از تمام دنیا و زندگی مادی ماست. زیرا این مسئله، مسئله الله و حاکمیت او بر بندگانش در زمین است. برای مطالعه کامل این مطلب به لینک زیر مراجعه کنید: 🔗 tinyurl.com/ysyrd6r2 یا به کانال تلگرام ما بپیوندید: 📷 t.me/Hizbuttahrircmo

بی‌حرمتی به معراجگاه رسول الله صلی الله علیه وسلم با محکومیت و نکوهش متوقف نمی‌گردد! در یک بیانیهٔ مشترک که روز پنج‌شنبه از سوی وزرای خارجه هشت کشور؛ ترکیه، مصر، عربستان سعودی، قطر، اردن، امارات، اندونزی و پاکستان صادر شد، حملات مکرر یهودیان به مسجدالاقصی محکوم گردید. این وزراء تأکید کردند که این اقدامات «نقض آشکار و تحریک غیرقابل قبولی است که باید متوقف شود». آنان همچنین تأکید کردند که «این رفتارهای تحریک‌آمیز در مسجدالاقصی مبارک/حرم، قدس شریف، نقض فاحش قوانین بین‌المللی و حقوق بشر است و یک تحریک غیرقابل قبول برای مسلمانان در سراسر جهان به شمار می‌آید و حرمت شهر مقدس را نقض می‌کند». این وزیران همچنین مخالفت قاطع خود را با هرگونه تلاش برای تغییر وضعیت تاریخی و قانونی قدس و اماکن مقدس اسلامی و مسیحی اعلام کردند. این بیانیه پس از حملهٔ صدها یهودی به مسجدالاقصی در روز چهارشنبه صادر شد که در آن‌ها طقوس تلمودی انجام دادند و در حالی که در مسجد در حال رقص و آواز بودند، حریم مسجد را نقض کردند. حکام مسلمان از تکرار مواضع شرم‌آور و تساهل آشکار در قبال مَسرى و معراج‌گاه رسول الله صلی الله علیه وسلم شرم نمی‌کنند. آنان تنها به بیانیه‌های محکومیت و نکوهش اکتفا می‌کنند که خودشان نیز می‌دانند چیزی جز سر و صدای توخالی نیست. آنان شاهد جسارت رژیم یهود و حملات آن به مردم فلسطین و تخریب مداوم مسجدالاقصی هستند؛ در حالی که اظهارات مقامات این رژیم را در مورد آرزوهای توراتی و اهداف توسعه‌طلبانه‌شان در فلسطین و سرزمین‌های مسلمانان می‌شنوند. اما این حکام گویی از تمام این واقعیت‌ها غافلند و رفتارشان به‌گونه‌ای است که گویی با این واکنش‌ها می‌خواهند از خود در برابر ملت‌های‌شان دفاع کنند. در واقع، سخنان این حکام در مورد مخالفت قاطع با تغییر وضعیت تاریخی و قانونی قدس خود یک دعوت به حفظ اشغالگری یهود در این سرزمین مقدس است. این وضعیت از سال 1967م ادامه دارد، همان وضعیتی که این افراد از آن حمایت می‌کنند، با نظارت ظاهری بر اماکن مقدس که همه می‌دانند فاقد ارزش واقعی است و نتوانسته از حملات و تخریب‌های مداوم جلوگیری کند. این نظارت ظاهری حتی نتوانسته مسجدالاقصی را از حفاری‌ها و تخریب بخش‌های مختلف آن یا نقض حریم مقدس خود حفظ کند. برای مطالعه کامل این مطلب به لینک زیر مراجعه کنید: 🔗 tinyurl.com/3yn4bfa4 یا به کانال تلگرام ما بپیوندید: 📷 t.me/Hizbuttahrircmo

سقوط نظم مبتنی بر قانون و عصر بازگشت به منطق قدرت نویسنده: ابراهیم منیب جهان معاصر نه در یک بحران زود گذر، بلکه در یک گذار از ساختار بنیادین در نظم جهانی قرار دارد. عصری که معماری نظم مبتنی بر قاعده، نهاد و مشروعیت بعد از خاکسترهای جنگ جهانی دوم، جای خود را به نظم آشکار مبتنی بر قدرت می‌دهد. در نظم کلاسیک، نهادهایی همانند سازمان ملل، ناتو، سازمان تجارت جهانی، صندوق بین المللی پول، بانک جهانی وظیفه داشتند تا با ایجاد یک قفس حقوقی و قاعده مند، تمایلات توسعه‌طلبانۀ قدرت‌های بزرگ را مهار کنند. اما امروز، این قفس شکسته شده و قدرت، دیگر نه تابع قانون، بلکه خود به منشأ و تعریف‌کنندۀ قانون مبدل گردیده است. این تغییر استراتژیک، تمام معادلات نظامی، اقتصادی و امنیتی را از حالت پیش‌بینی‌پذیر خارج کرده است. ایالات متحده که روزگاری خود را پولیس جهانی و حافظ نظم مبتنی بر قواعد می‌نامید، اکنون به یکی از سبقت‌کنندگان اصلی تخریب این نظم تبدیل شده است. خروج از پیمان‌ها و توافقات تجاری چندجانبه و استفاده از دالر و تعرفه‌های تجاری به عنوان سلاح‌ و شعار صلح از طریق قدرت نشان‌دهندۀ عبور امریکا از مدیریت جهانی به سمت زیاده خواهی، ملی‌گرایی، نظامی‌گری و سیاست Protectionism است. متخصصانی چون جان میرشایمر هشدار می‌دهند که در چنین فضایی، قدرت‌ها برای بقا ناچار به توسعه‌طلبی هستند و این یعنی تصادم حتمی در نقاط که باهم اختلافات هنوز دارند. تهاجم روسیه به اوکراین، آخرین تیر بر پیکر امنیت نهادی در نظم مبتنی بر قانون بود. روسیه با این اقدام نشان داد که برای عمق استراتژیک خود، هیچ اعتباری برای مرزهای به رسمیت شناخته شده قائل نیست. در طرف دیگر، ظهور چین در شرق دور و آبهای جنوبی چین، نظم اقیانوسی و بحری تحت کنترل غرب را به چالش کشیده است. سرمایه‌گذاری سنگین چین بر روی تکنالوژی‌های پیشرفته، موشک‌های هایپرسونیک و نوسازی نیروی بحری، مثال بارز این است که در نظم جدید، قدرت نظامی و تکنالوژیک است که جایگاه دولت‌ها را تعیین می‌کند، نه عضویت در نهادها و کنوانسیون‌های بین المللی که به تاریخ پیوسته اند. گراهام آلیسون با ایجاد مفهومی بنام دام توسیدید، هشدار می‌دهد که برخورد میان قدرت مستقر امریکا و قدرت نوظهور چین، جهان را به سمتی می‌برد که در آن قواعد بین‌المللی تنها به خاطره‌ای در کتب تاریخ تبدیل خواهند شد. جنگ‌های ویرانگر غزه، لبنان، ایران و یمن به ‌وضوح نشان می‌دهند که خطوط سرخ مشروعیت نهادها همانند حقوق بشر و دموکراسی که روزگاری ابزار مشروعیت‌بخشی غرب بود، اکنون به کلی محو و رنگ باخته شده‌اند. هدف قرار گرفتن زیرساخت‌های حیاتی، نسل کشی، حمله بر مناطق ملکی و بی‌توجهی مطلق به قطعنامه‌های بین‌المللی که زمانی بر آن باور داشته اند، ثابت می‌کند که در سرزمین‌های ما نیز، امنیت نه از طریق میز مذاکره و یا نهادهای بین المللی، بلکه تنها از مسیر بازدارندگی و ترس از عکس‌العمل متقابل تأمین می‌شود. جنگ در اینجا دیگر یک پدیدۀ صرفاً نظامی نیست؛ بلکه ابزار بزرگ برای اعمال قدرت و سلطه مبدل شده است. و با توجه به تغییر اشکال میدان جنگ همانند جنگ‌های پهپادی، اختلال در زنجیرۀ تأمین انرژی و حملات سایبری، تمام ابعاد زندگی انسانی را به میدانِ تحت تاثیر درین شرایط تبدیل کرده است. در واقع این وضعیت نشان می‌دهد که نظم مبتنی بر قانون دیگر توان تحمل فشارهای ژئوپلیتیک و رقابت‌های معاصر را ندارد و از مهار رقابت‌های استراتژیک ناتوان مانده‌ است. در واقع، قانون که پیش‌تر ابزاری برای تنظیم رفتار قدرت‌ها بود، اکنون به تابعی از ارادۀ بازیگران مسلط تبدیل شده است و این تغییر در سطح جهانی، کلید درک بحران‌های جاری از اوکراین و غزه تا ایران و لبنان و رقابت‌های رو به گسترش در حوزه‌های نفوذ قدرت‌های بزرگ است. فرسایش درونی غرب، تفرقه میان اروپا و امریکا و بحران رهبری در نظم متحول امروزی، جهانی را بوجود آورده که از منظر تاریخی، شباهت جالب به دوران پیش از ظهور اسلام دارد. در آن زمان نیز، دو قطب روم و فارس در اوج فرسودگی و رقابت‌های بی‌پایان، فضایی را ایجاد کرده بودند که همه تشنه نظم جدید دیگری بودند. پیامبر ﷺ و اصحاب‌شان با داشتن وعی سیاسی عمیق، نه تنها تماشاگرِ زوال آنان نبودند، بلکه جهان را از زاویه عقیده و دیدگاه جهانی اسلام دیده با تحلیل دقیق جابجایی قدرت، فرصت‌ها را از بطن بحران‌ها بیرون کشیدند. واقعیت امروزی این است که در این مرحلۀ گذار، تنها تماشاگر بودن به معنای پذیرش نظمی است که دیگران برایمان می‌قبولانند. تضعیف انسجام قدرت‌های بزرگ و کاهش اعتماد جهانی به مدل‌ نظم‌های فعلی، فرصتی استثنایی را پیش روی امت مسلمه قرار داده است تا با درک درست از منطق قدرت و افزایش وعی سیاسی، نقش فعالی در شکل‌دهی به نظم آینده ایفا کند. این خلأ قدرت در نهایت باید پر شود و تنها نظامی می‌تواند جایگزینِ نظم در حال سقوط فعلی گردد که بر پایۀ یک دیدگاه بنیادین و جهانی همچون خلافت راشده ثانی بنا شده باشد. برای عبور از این پیچ تاریخی، فهم دقیق واقعیت‌های میدان و اقدام آگاهانه بر اساس موازنات جدید قدرت، یک ضرورت حیاتی است؛ چرا که در دنیای فردا، سهم از آینده متعلق به کسانی است که معماری قدرت را بهتر از دیگران درک کرده و برای پر کردن خلأهای موجود، استراتژی مدونی داشته باشند. در غیر این صورت، ما همچنان قربانیِ قواعدی خواهیم بود که دیگران بر اساسِ منافع و قدرتِ خود، هر روز از نو می‌نویسند.

ملت‌پالنه د اسلامي امت د یووالي پر ځای د تفرقې او وېش سبب ګرځېدلې، خلافت یې له منځه وړی او مسلمانان یې په مختلفو برخو وېشلي دي، چې له امله یې ګډ حالت تر اوسه ښه نه دی شوی او لا هم ځینې کسان د همدې فکر ملاتړ کوي.

نبض: آیا واقعاً «ضرورت» حرام را مباح می‌سازد؟ داکتر الیاس مایار در زندگی انسان گاهی حالت‌هایی پیش می‌آید که مرز میان حق و باطل کمرنگ می‌شود و انسان‌ها می‌کوشند ضعف‌ها، تسلیم‌پذیری‌ها، خواسته‌های نفسانی و انحرافات خود را زیر نام «ضرورت» توجیه کنند. در همین راستا، یک قاعده مشهور فقهی بسیار به‌کار می‌رود: «الضرورات تبیح المحظورات»؛ یعنی: «ضرورت‌ها امور ممنوع را مباح می‌سازد.» اما پرسش اساسی این است: آیا هر آنچه انسان آن را «ضرورت» بنامد، واقعاً مجوز شکستن محرمات الهی را می‌دهد؟ برای پاسخ دقیق به این پرسش، باید تفاوت میان «ضرورت»، «اضطرار» و «اکراه» را به‌درستی درک کنیم. واژه «ضرورت» در لغت به هر نوع نیاز، سختی و مشقت گفته می‌شود؛ اما در نصوص شرعی به این معنای عام نیامده است. قرآن کریم در این زمینه از دو مفهوم «اضطرار» و «اکراه» سخن گفته است. «اضطرار» به حالتی گفته می‌شود که انسان تا مرز هلاکت و مرگ رسیده باشد، نه صرف یک نیاز عادی. الله سبحانه‌وتعالی می‌فرماید: ﴿وَمَا لَكُمْ أَلَّا تَأْكُلُوا مِمَّا ذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ وَقَدْ فَصَّلَ لَكُم مَّا حَرَّمَ عَلَيْكُمْ إِلَّا مَا اضْطُرِرْتُمْ إِلَيْهِ﴾ [الأنعام: ۱۱۹] ترجمه: «چرا از آنچه نام الله بر آن برده شده است نمی‌خورید، در حالی‌که او آنچه را بر شما حرام کرده، به‌روشنی بیان نموده است، مگر آنچه که به آن ناچار (مضطر) شوید.» همچنین می‌فرماید: ﴿فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَلَا عَادٍ فَلَا إِثْمَ عَلَيْهِ﴾ [البقرة: ۱۷۳] ترجمه: «پس هر کس ناچار شود، در حالی‌که نه سرکش باشد و نه از حد بگذرد، بر او گناهی نیست.» یعنی اگر انسان به سبب گرسنگی تا آستانه مرگ برسد، تنها به اندازه‌ای که جانش حفظ شود می‌تواند از حرام استفاده کند، نه این‌که از حد تجاوز کرده و حرام را عادی سازد. و نیز می‌فرماید: ﴿فَمَنِ اضْطُرَّ فِي مَخْمَصَةٍ غَيْرَ مُتَجَانِفٍ لِّإِثْمٍ فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ﴾ [المائدة: ۳] ترجمه: «پس هر کس در حالت گرسنگی شدید ناچار شود، در حالی‌که به سوی گناه مایل نباشد، بی‌گمان الله بسیار آمرزنده و مهربان است.» در کنار اضطرار، «اکراه» (اجبار) نیز حدود مشخصی دارد. الله سبحانه‌وتعالی می‌فرماید: ﴿إِلَّا مَنْ أُكْرِهَ وَقَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمَانِ﴾ [النحل: ۱۰۶] ترجمه: «مگر کسی که مجبور شده باشد، در حالی‌که قلبش به ایمان اطمینان دارد.» فقها تصریح کرده‌اند که اکراه معتبر آن است که خطر واقعی مرگ، شکنجه شدید یا قطع عضو در میان باشد، نه هر نوع فشار و دشواری. از اینجا روشن می‌شود که به‌کارگیری عام، گسترده و بی‌حد مفهوم «ضرورت» بسیار خطرناک است. اگر هر نیاز «ضرورت» تلقی شود، دیگر هیچ حرامی باقی نمی‌ماند؛ زیرا هر فرد می‌تواند برای خواسته‌های خود عنوان «ضرورت» بسازد. در حالی‌که قواعد فقهی، حاصل اجتهاد علماست، اما قرآن و سنت وحی الهی است. بنابراین، اگر در تطبیق یک قاعده از حدود نصوص تجاوز شود، باید به وحی اولویت داده شود، نه به استنباط بشری. در شریعت، حکم اصلی و ثابت «عزیمت» است؛ یعنی حکمی که از ابتدا به‌صورت عام تشریع شده و اصل به شمار می‌رود. در مقابل، «رخصت» تخفیفی است که به‌سبب عذر داده می‌شود و حالت استثنایی دارد، نه این‌که روش عادی زندگی باشد. رخصت، ماهیت حرام را تغییر نمی‌دهد، بلکه تنها در حالت اضطرار، به‌طور موقت گناه را برمی‌دارد. برای مثال، گوشت مردار همچنان حرام است، اما برای انسان مضطر، به اندازه حفظ جان اجازه داده می‌شود. نکته مهم‌تر این است که حاکمان، علما و رهبران امت حق ندارند زیر نام «ضرورت» به تسلیم و انحراف روی آورند. اگر رهبران در سایه رخصت‌ها از حق بگذرند، امت را به سوی هلاکت می‌کشانند. رسول الله ﷺ فرموده‌اند: «سيد الشهداء حمزة بن عبد المطلب، ورجل قام إلى إمام جائر فأمره ونهاه فقتله». ترجمه: سید الشهداء حمزة بن عبدالمطلب، و مردی است که در برابر حاکم ستمگر بایستد، او را به نیکی فرمان دهد و از بدی باز دارد، و آن حاکم او را به قتل برساند. پس اگر هر «ضرورت» ترک حق را جایز می‌ساخت، چرا سمیه رضی الله عنها و مؤمنانِ اصحاب اخدود جان خود را فدا کردند، اما از حق دست نکشیدند؟ امروز نیز برخی حاکمان، علما و رهبران برای منافع سیاسی یا شخصی خود، احکام شریعت را تحریف می‌کنند و ضعف‌ها و انحرافات خویش را با نام «ضرورت» توجیه می‌نمایند. اینان باید از هشدار شدید الله سبحانه‌وتعالی بترسند: ﴿إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مَا أَنزَلَ اللَّهُ مِنَ الْكِتَابِ وَيَشْتَرُونَ بِهِ ثَمَنًا قَلِيلًا ۙ أُولَٰئِكَ مَا يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ إِلَّا النَّارَ وَلَا يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلَا يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ﴾ [البقرة: ۱۷۴] ترجمه: «بی‌گمان کسانی که آنچه را الله از کتاب نازل کرده پنهان می‌کنند و در برابر آن بهای اندکی می‌گیرند، آنان جز آتش چیزی در شکم‌های خود فرو نمی‌برند، و الله در روز قیامت با آنان سخن نمی‌گوید، آنان را پاک نمی‌سازد و برایشان عذابی دردناک است.» بنابراین، شریعت اسلامی در کمال خود هیچ خلایی باقی نگذاشته است تا ما با تعبیر نادرست قواعد فقهی، احکام الهی را تعطیل کنیم. کسی که به الله سبحانه‌وتعالی به‌عنوان ناصرو ولی ایمان دارد، از او خشیه و تقوامی‌کند و بر او توکل می‌نماید، هرگز در برابر باطل به بهانه «ضرورت» و «رخصت» سر تسلیم فرود نمی‌آورد. ما به قاعده‌ای که راه تعطیل فرایض و حلال‌سازی حرام را باز کند، نیازی نداریم؛ زیرا الله سبحانه‌وتعالی در وحی خود، حلال و حرام، عزیمت و رخصت را به‌روشنی بیان کرده است.

مذاکرات امریکا و ایران؛ راهی برای عزت یا سقوط؟ می‌توان گفت که مذاکرات، به دولت فریبکار این امکان را می‌دهد که آنچه را که نتوانسته در میدان نبرد به‌دست آورد، از طریق آن به دست آورد. بنابراین، چگونه باید امت اسلامی به تلاش‌های امریکا برای مذاکره با ایران نگاه کند، در حالی‌که مسلمانان ایران بارها اعلام کرده‌اند که امریکایی‌ها در خواسته‌های خود اغراق می‌کنند، مواضع‌شان تغییر می‌کند و از فریب و دروغ‌گویی آشکار استفاده می‌کنند. اولاً) موضوع مذاکرات خود بخودی: قدرت‌های استعمارگر غربی زمانی به مذاکرات روی می‌آورند که شکست‌شان در میدان نبرد نزدیک باشد. امت اسلامی هرگز توافقات خیانت‌آمیز دوحه در مورد افغانستان را فراموش نمی‌کند، به‌ویژه زمانی که امریکا نظارت بر روابط میان پاکستان و افغانستان را تحت عنوان مبارزه با تروریزم به عهده گرفت. این مداخلات باعث درگیری‌های مسلحانه میان دو ملت مسلمان شد و این روند هنوز ادامه دارد. ترامپ علناً هدف خود را بازپس‌گیری کنترل پایگاه هوایی بگرام از امریکا اعلام کرده است. پس از شکست امریکا در تسلیم کردن مسلمانان افغانستان، علی‌رغم جنگ بیست‌ساله و ائتلاف گسترده غربی، امریکا به حکام مسلمانان روی آورد تا مذاکراتی با طالبان ترتیب دهد و بدین‌وسیله منافع خود را پس از خروج تحقیرآمیز حفظ کند. ثانياً) شکست در میدان نبرد امریکا را مجبور به مذاکره کرد: جنگ‌ها در سومالی، افغانستان، عراق و حالا ایران، توان نظامی واقعی امریکا را آشکار کرده‌اند که توسط ترس سربازانش فلج شده است. ترامپ پیش‌بینی کرده بود که جنگ تنها چهار روز طول خواهد کشید، اما پایداری ایران تمام پیش‌بینی‌های او را به هم ریخت و او را مجبور به تغییر مهلت‌های زمانی، اهداف و مراحل اعلام‌شده کرد. هدف استراتژیک جنگ علیه ایران تبدیل آن به یک دولت وابسته است که منافع خود را به نفع منافع امریکا قربانی کند، پس از آن‌که ایران برای دهه‌ها در مدار امریکا قرار داشت. با این حال، ترامپ به‌شدت شکست خورد؛ زیرا جنگ باعث وحدت مردم ایران حول ارتش‌شان شد و فرماندهی نظامی توانست کنترل تصمیم‌گیری‌ها را به دست بگیرد. بنابراین، مانند همیشه، امریکا به مذاکره روی آورد تا اهداف استراتژیکی را که نمی‌تواند از طریق جنگ به‌دست آورد، محقق سازد یا وقت بخرد تا حمله نظامی دومی ترتیب دهد. برای مطالعه کامل این مطلب به لینک زیر مراجعه کنید: 🔗 tinyurl.com/4e9p5whx یا به کانال تلگرام ما بپیوندید: 📷 t.me/Hizbuttahrircmo

نبض: ایا رښتیا هم «ضرورت» حرام مباح کوي؟ ډاکټر الیاس مایار په انساني ژوند کې داسې حالتونه راځي چې د حق او باطل ترمنځ کرښې پیکه کيږي او انسانان هڅه کوي خپلې کمزورۍ، تسلیمۍ، نفسي غوښتنې او انحرافات د «ضرورت» تر نامه لاندې توجیه کړي. په همدې اړه یوه مشهوره فقهي قاعده ډېره کارول کېږي: «الضرورات تبیح المحظورات»؛ یعنې: «ضرورتونه ممنوعات روا کوي.» خو دقیقه پوښتنه دا ده چې: ایا ټول هغه څه چې انسان یې ضرورت وبولي، د الله سبحانه‌وتعالی د حرامو د ماتولو جواز ورکوي؟ د دې پوښتنې د دقیق ځواب لپاره باید د «ضرورت»، «اضطرار» او «اکراه» ترمنځ توپیر وپېژنو. د ضرورت کلمه په لغت کې هر ډول اړتیا، سختۍ او مشقت ته کارول کېږي؛ خو په شرعي نصوصو کې په دې عامه معنا نه ده راغلې. قرآن کریم په دې اړه د «اضطرار» او «اکراه» الفاظ کارولي، او اضطرار يې هغه حالت ته ویلی چې انسان د هلاکت او مرګ تر پولې رسېدلی وي. الله سبحانه‌وتعالی فرمایي: ﴿وَمَا لَكُمْ أَلَّا تَأْكُلُوا مِمَّا ذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ وَقَدْ فَصَّلَ لَكُم مَّا حَرَّمَ عَلَيْكُمْ إِلَّا مَا اضْطُرِرْتُمْ إِلَيْهِ﴾ [الأنعام: ۱۱۹] ژباړه: «ولې له هغه څه نه خورئ چې د الله نوم پرې یاد شوی وي، حال دا چې الله تاسو ته هغه څه په تفصیل بیان کړي چې پر تاسو یې حرام کړي دي، مګر هغه څه چې تاسو ورته اړ (مضطر) کړل شئ.» همداراز فرمایي: ﴿فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَلَا عَادٍ فَلَا إِثْمَ عَلَيْهِ﴾ [البقرة: ۱۷۳] ژباړه: «نو څوک چې اړ شي، په داسې حال کې چې نه سرغړونکی وي او نه له حده تېرېدونکی، پر هغه ګناه نشته.» یعنې که انسان د لوږې له امله د مرګ تر حده ورسېږي، یوازې په هماغه اندازه د حرامو خوړل ورته روا کېږي چې خپل ژوند وژغوري، نه دا چې له حده واوړي او حرام عادي وګرځوي. او فرمايي: ﴿فَمَنِ اضْطُرَّ فِي مَخْمَصَةٍ غَيْرَ مُتَجَانِفٍ لِّإِثْمٍ فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ﴾ [المائدة: ۳] ټژباړه: «نو څوک چې د سختې لوږې په حالت کې اړ شي، په داسې حال کې چې د ګناه پر لور مایل نه وي، نو بې‌شکه الله ډېر بښونکی او مهربان دی.» همداراز «اکراه» یا جبر هم ځانګړي حدود لري. الله سبحانه‌وتعالی فرمایي: ﴿إِلَّا مَنْ أُكْرِهَ وَقَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمَانِ﴾ [النحل: ۱۰۶] ژباړه: «مګر هغه څوک چې مجبور کړل شي، په داسې حال کې چې زړه یې پر ایمان مطمئن وي.» فقهاوو څرګنده کړې چې دا اکراه هم هغه مهال معتبر دی چې د مرګ، سختې شکنجې یا د غړي د پرې کېدو حقیقي ویره موجوده وي. له همدې ځایه ثابتېږي چې د «ضرورت» عامه، پراخه او بې‌حده کارونه خطرناک عمل دی. که هره اړتیا ضرورت وبلل شي، نو بیا به هېڅ حرام پاتې نه شي؛ ځکه هر څوک کولای شي خپلو هر ډول غوښتنو ته د ضرورت نوم ورکړي. سره له دې فقهي قواعد د علماوو اجتهادي استنباطونه دي، خو قرآن او سنت بیا د الله سبحانه‌وتعالی وحي ده. نو که د یوې قاعدې په تطبیق کې د نصوصو له حدودو واوړو، وحي ته لومړیتوب ورکول کېږي، نه انساني استنباط ته. په شریعت کې اصلي او ثابت حکم «عزیمت» دی. «رخصت» یوازې یو استثنايي حالت دی، نه د ژوند عادي او روان منهج. ځکه رخصت د حرامو ماهیت نه بدلوي، بلکې یوازې په اضطراري حالت کې مؤقت تخفیف راولي. مرداره غوښه بیا هم حرامه ده، خو مضطر انسان ته د بقا په اندازه اجازه ورکول کېږي. تر ټولو مهمه دا ده چې د امت واکمنان، عالمان او رهبران د «ضرورت» تر نامه لاندې د تسلیمۍ او انحراف حق نه لري. که مشران د رخصتونو تر سیوري لاندې له حقه تېر شي، ټول امت د هلاکت لوري ته بیایي. رسول الله ﷺ فرمایلي دي: «سيد الشهداء حمزة بن عبد المطلب، ورجل قام إلى إمام جائر فأمره ونهاه فقتله» ژباړه: «د شهیدانو سردار حمزه بن عبدالمطلب او هغه سړی دی چې د ظالم واکمن پر وړاندې ودرېږي، امر بالمعروف او نهی عن المنکر وکړي او واکمن یې ووژني.» نو که هر «ضرورت» د حق پرېښودل روا کولی، نو ولې سمیه رضی الله عنها او د اخدود مؤمنانو خپل ژوند قربان کړ، خو پر حق یې معامله ونه کړه؟ نن هم چې ځینې واکمنان، علما او رهبران د خپلو سیاسي یا شخصي ګټو لپاره د شریعت احکام تحریفوي او خپلو کمزوريو، نفسي غوښتنو او انحراف ته د «ضرورت» نوم ورکوي، باید د الله سبحانه‌وتعالی له دې سخت وعید څخه ووېرېږي: ﴿إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مَا أَنزَلَ اللَّهُ مِنَ الْكِتَابِ وَيَشْتَرُونَ بِهِ ثَمَنًا قَلِيلًا ۙ أُولَٰئِكَ مَا يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ إِلَّا النَّارَ وَلَا يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلَا يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ﴾ [البقرة: ۱۷۴] ژباړه: «بې‌شکه هغه کسان چې هغه څه پټوي چې الله له کتابه نازل کړي دي او په بدل کې یې لږ قیمت اخلي، هغوی په خپلو نسونو کې له اور پرته بل څه نه اچوي. الله به د قیامت په ورځ نه ورسره خبرې وکړي، نه به یې پاک کړي او هغوی ته دردناک عذاب دی.» نو اسلامي شریعت په خپل کمال سره موږ ته هیڅ داسې خلا نه ده پرېښې چې موږ د فقهي قواعدو په ناسم تعبیر د اللهﷻ احکام نسخ کړو. څوک چې پر اللهﷻ د یوه ناصر او ولي په توګه باور لري، له هغه څخه تقوا او خشیه لري او پر هغه توکل کوي، هغه هیڅکله د دښمن پر وړاندې د اوسنيو نظامونو او چارواکو په څېر د رخصت او ضرورت په پلمه سر نه ټیټوي. زموږ داسې قاعدې ته هیڅ اړتیا نشته چې امت ته د فرایضو د تعطیل او د حرامو د اباحت دروازه پرانیزي، ځکه اللهﷻ په خپله وحی کې د حلال، حرام، عزیمت او رخصت په اړه هر څه روښانه نازل کړي دي.

خو افسوس پر هغو کسانو او چارواکو چې د هغه پر وړاندې یې خیانت وکړ. الله تعالی دې د هغه انجام په خیر کړي.۲/۲

خبر امت برگزاری کنفرانس سالانۀخلافت در تونس با محور مقابله با هژمونی امریکا حزب‌التحریر-ولایه تونس اعلام کرده است که کنفرانس سالانۀ خود را روز شنبه ۲ می ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۳۰ صبح، در سالن سیمینارها و کنفرانس‌های چهار راه «سكرة أريانة» در پایتخت تونس برگزار می‌کند. این کنفرانس تحت عنوان «شکست دولت مدرن و حتمیت برپایی خلافت» و با شعار «توسط خلافت با هژمونی امریکا مقابله می‌کنیم و جهان را از تمدن اپستینی و مدرنیته نجات می‌دهیم» برگزار خواهد شد. بر اساس اعلامیه حزب‌التحریر-ولایه تونس، در این نشست به موضوع ناکامی نظام‌های مدرن و دموکراتیک در حل مشکلات جوامع و افزایش روز افزون مشکلاتی چون فقر، بی‌عدالتی، مهاجرت نخبگان از سرزمین‌های اسلامی و فروپاشی ارزش‌های اجتماعی پرداخته خواهد شد. همچنین در محتوای کنفرانس نظام سرمایه‌داری و نقش قدرت‌های جهانی، به‌ویژه امریکا، در تحولات بین‌المللی به‌عنوان عامل بحران معرفی خواهد شد. این کنفرانس در سه محور اصلی: «پایان دموکراسی و مدرنیته و سقوط تمدن اپستینی»، «اسلام و خلافت؛ به‌سوی یک نظام بین‌المللی جدید» و «پیوند دعوت با نصرت و طلوع خورشید خلافت» و ارائۀ دیدگاهی بدیل بر اساس مفاهیم اسلامی و بررسی راه‌های برون‌رفت از چالش‌های کنونی جهان برگزار می‌شود.

د امت خبر د امریکا د هژموني پر ضد د مقابلې پر محور په تونس کې د خلافت د کلني کنفرانس جوړول حزب‌التحریر – ولایهتونس اعلان کړی دی، چې خپل کلنی کنفرانس به د ۲۰۲۶د مې په ۲مه، د شنبې په ورځ د سهار په ۱۰:۳۰بجو، د تونس په پلازمېنه کې د «سکرة اریانة» څلورلارې د سیمینارونو او کنفرانسونو په تالار کې ترسره کړي.دغهکنفرانس به «د مډرن دولت ماتې او د خلافت د تاسیس اړتیا» تر عنوان لاندې او په دغه شعار «د خلافت په واسطه د امریکا له هژمونيسره مقابله کوو او نړۍ له اپسټیني او مډرن تمدن څخه ژغورو.» سره جوړ شي. د حزب‌التحریر – ولایهتونس د اعلامیې پر بنسټ،په دې ناسته کې به د ټولنو د ستونزو او ورځ تر بلې د ډېرېدونکو ستونزو لکه؛ فقر، بې‌عدالتۍ، له اسلامي خاورو د نخبه‌ګانو کډوالي او د ټولنیزو ارزښتونو د زوال د حل په برخه کې د مډرنو او ډیموکراتیکو نظامونو ناکامي وڅېړل شي. همدارنګه د کنفرانس په محتوا کې به پانګوال نظام او د نړیوالو قدرتونو په ځانګړي ډول د امریکا رول، په نړیوالو بدلونونو کې د ناوریند عامل په توګه معرفيشي. دغهکنفرانس په دریو اصلي محورونو: «د دیموکراسۍ او مډرنتوب پای او د اپسټیني تمدن سقوط»، «اسلام او خلافت؛ د یوه نوي نړیوال نظام پر لوري» او «له نصرت سره د دعوت تړاو او د خلافت د لمر راختل» سره جوړېږي؛ تر څنګ یې د اسلامي مفاهیمو پر بنسټ یو بدیل لیدلوریوړاندې کېږي او له اوسنیو نړیوالو ستونزو څخه د وتلو حل‌لارې ارزول کېږي.

سخن هفته: پشت پرده حملات پی‌درپی پاکستان بر افغانستان چیست؟ نویسنده: فریدالله احرار حملات هوایی و نظامی اخیر پاکستان بر افغانستان، که گاهی تأسیسات نظامی و گاهی شفاخانه‌ها، دانشگاه‌ها و قریه‌ها و خانه‌ها را بمباران می‌کند، تنها اقدامات تصادفی یا محدود امنیتی نیست، بلکه بخشی از یک کشمکش عمیق سیاسی در منطقه است. این حملات ادامهٔ سیاست‌های استعماری و تلاشی برای تقویت پیوندهای نیشنلیستی در هر دو طرف به‌شمار می‌رود. پاکستان دولتی است که به‌دست قدرت‌های استعماری ایجاد شده است، و در منطقه نقش پاسداری از منافع استراتژیک قدرت‌های غربی - به‌ویژه امریکا - را ایفا می‌کند و حتی در این راستا، ارتش و دستگاه‌های استخباراتی آن نقش مزدورانه‌ای را پیش می‌برند. این‌گونه حملات علیه افغانستان چند هدف مهم را دنبال می‌کند: نخست، پاکستان تلاش دارد علمای دینی و حرکت‌های اسلامی در داخل کشور خود را از آن فکرِ سیاسی که بر وحدت امت و همدلی با امارت و افغانستان استوار است، منحرف سازد و به‌جای آن، تفکر ملی‌گرایانه و قوم‌گرایانه را تقویت کند. این اقدام با هدف تضعیف آن پیوند طبیعی اسلامی میان مردم افغانستان و پاکستان انجام می‌شود؛ پیوندی که آنان را به‌عنوان یک امت به هم وصل می‌کند. حتی برای تحقق این هدف، دستگاه‌های استخباراتی پاکستان با استفاده از زور یا رشوه، برخی از علما را که استاد ده‌ها هزار عالم دینی‌اند و از احترام گسترده‌ای در میان مردم برخوردارند به کار می‌گیرند. پاکستان این اقدامات را هم در راستای منافع ملی خود و هم در چارچوب استراتژی امریکا انجام می‌دهد؛ استراتژی که هدف آن از میان بردن پیوندهای عقیدتی میان مسلمانان است. دوم، پاکستان می‌خواهد بر نظام حاکم در افغانستان فشار وارد کند تا سیاست خارجی خود را نه بر مبنای اسلام، بلکه در چارچوب منافع ملی تنظیم نماید. این فشارها از طریق حملات نظامی، انزوای سیاسی و محدودیت‌های اقتصادی اعمال می‌شود تا نظام حاکم را وادار سازد که در روابط بین‌المللی خود، منافع پاکستان و امریکا را در نظر بگیرد و با رقبای سیاسی مخالفِ این دو کشور روابط گرم و نزدیک برقرار نکند. سوم، در پسِ این حملات، بُعد دیگری از دستورکار استراتژی امریکا نهفته است؛ به این معنا که امریکا، هرچند در ظاهر از افغانستان خارج شده، اما همچنان می‌خواهد توازن سیاسی منطقه را تحت کنترل داشته باشد. اعمال فشار بر افغانستان از طریق پاکستان، بخشی از همین سیاست است تا نظام حاکم در افغانستان به اتخاذ یک سیاست اسلامیِ مستقل و نیرومند در تقابل با منافع امریکا روی نیاورد. راه‌حل اساسی این مشکل نه در چارچوب‌های ملی، بلکه در ایجاد بیداری سیاسی در سطح امت نهفته است. امارت اسلامی نباید تمرکز خود را تنها بر حاکمیت ملی محدود کند، بلکه باید مردم را بر محور وحدت امت اسلامی گردهم آورد. تقویت روابط میان علما، جریان‌های فکری و گروه‌های اسلامی می‌تواند آن خلأ فکری را که در نتیجه‌ای افکار استعماری به‌وجود آمده است، پُر سازد. همچنین، جلوگیری از گسترش افکار نشنلیستی و قوم‌گرایانه ضروری است؛ زیرا این‌ها ابزارهایی هستند که قدرت‌های استعماری برای تفرقه میان امت از آن استفاده می‌کنند. در مقابل، باید بیداری سیاسی اسلامی تقویت گردد تا مسلمانان هویت خود را به‌عنوان یک امت واحد بشناسند، نه به‌عنوان ملت‌های جداگانه. در نتیجه، حملات پاکستان تنها یک مسئله نظامی نیست، بلکه یک جنگ فکری و سیاسی است. اگر این جنگ صرفاً با ابزارهای نظامی پاسخ داده شود، مشکل اساسی حل نخواهد شد. نیاز اصلی این است که وحدت سیاسی امت اسلامی دوباره احیا گردد و در برابر نفوذ استعماری، یک موضع واحد و متحد اتخاذ شود. تنها در این صورت می‌توان ریشهٔ چنین حملاتی را از میان برداشت و یک نظام اسلامی مستقل ایجاد کرد.

د کافرانو سره دوستي او د مؤمنانو څخه بېزاري دا جمله په بشپړه توګه د دغو مزدورانو په اړه صدق کوي!