SayHi

پییر لوتن بازیگر فرانسوی در مراسم سزار: «می‌خواهم جایزه خودم را به دکتر محمد مصدق و مردم ایران تقدیم کنم.»

برای شما که هر شب منتظرید بزنه: یه لحظه خودتون رو جای طرف مقابل بذارید. این وضعیت تعلیق وحشتناکه، یه جورایی یه سمتش مرگِ صددرصد و قطعیه. نه فقط خامنه‌ای؛ از روحانی گرفته تا قالیباف، لاریجانی و کل سپاه. همه‌شون دارن زیر فشار خفه‌کننده‌ای له می‌شن. هر شب جای خوابشون ر عوض می‌کنن، با خانواده‌هاشون تماسی ندارن، نگرانن که یکی اشتباه یا خیانت کنه. حتی با بعضی‌هاشون تماس می‌گیرن و دعوتشون می‌کنن به خیانت و جدا شدن. دودل شدن، تحت فشارن، هر لحظه با خودشون می‌گن: این قدرت واقعاً به مرگ می‌ارزه؟ این فشار روانی داره دیوونه‌شون می‌کنه. سان‌زو تو کتاب "هنر جنگ" دقیقا به همین تکنیک اشاره کرده. می‌گه هنر واقعی جنگ، شکست دادن دشمن بدون جنگیدنه. باید دشمن رو تو وضعیت تعلیق و انتظار نگه داری. با حرکات فریبنده، عقب‌نشینی‌های نمایشی، محاصره بدون حمله مستقیم، و پخش شایعه‌هایی مثل مذاکره یا خیانت و ریزش نیروها. این روش دشمن ر زیر فشار شدید روانی می‌ذاره تا خودش اشتباه کنه و سقوط کنه. چنگیز خان وقتی به امپراتوری خوارزمشاهیان ایران حمله کرد، تو یکی از بزرگ‌ترین جنگ‌هاش یعنی محاصره شهر اوترار (تو قزاقستان امروزی) پنج ماه کامل شهر رو محاصره کرد. شب‌ها با صدای طبل و سر و صدا نمی‌ذاشت بخوابن (مثل رسانه‌های امروزی که فشار می‌آرن)، روزها سیگنال مذاکره می‌فرستاد. حتی وسط محاصره، بخشی از سپاهش رو برای جنگ دیگه‌ای فرستاد تا قایر خان (حاکم شهر) فکر کنه هدف اصلی چنگیز، تسخیر اونجا نیست. در نهایت، بعد از پنج ماه تعلیق، خیانت از داخل، و رسیدن همه مدافعان به حالتی که بگن "بزن راحت شیم دیگه"، هم شهر رو گرفت، هم سرب داغ ریخت تو چشم و گوش حاکم (اینالچوق). این تکنیک آمریکا کاملاً حساب‌شده‌ست. اگه یه لحظه خودتون رو جای اونایی که دشمنش هستن بذارید، می‌فهمید چه فشار خفقان‌آوری دارن تحمل می‌کنن. ما هم باید بیشتر از اونا صبور باشیم. باید به حالتی برسن که خودشون بگن: “بزن لعنتی راحتمون کن”

«علامه طباطبایی»، که نامش را روی دانشگاه گذاشته‌اند، در عمر خود در دانشگاه تحصیل نکرده بود.

پسرم! دخترم! در سال ۵۷ هم کسانی دنبال این بودند که: «فقط اینا بروند، از این که بدتر نمیشه»