𝕾𝖊𝖓𝖙𝖎𝖓𝖊𝖑.

เขานั่งลงวางตัวเมคที่ปรึกษาตรงหน้าลงบนตักแกร่ง ก่อนจะก้มหน้าลงซบกับไหล่เล็กนั่น ❛อยู่เฉยๆ❜

“....” เขายกตัวอีกฝ่ายขึ้นบนตัก ก่อนตะสวมกอดเอาไว้ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งเสียใจ ทั้งผิดหวัง ทั้งกังวล และห่วงหา

“ถ้ามันฝืนเจ้านักก็ไม่ต้องหรอก” เขานั่งลงข้างๆเมคหนุ่มกลังจากที่เหล่าแพทย์ซ่อมแซมเซนทิเนลเรียบร้อยแล้ว “เจ็บมากรึไม่?” มือนั้นยกขึ้นวางบนไหล่ของอีกฝ่ายเบาๆ

เขาไม่นึกจะตอบโต้ต่อคำดหน็บแนมของเซนทิเนล เพียงแต่เมื่อมาถึงห้องรักษา เขาก็ปล่อยให้เหล่าเมคแพทย์ได้ทำการซ่อมแซมอีกฝ่าย โดยกำชับอย่างดีว่าให้ทำสีและขัดเงาใหม่ทั้งร่าง ก็นะ หากให้เขานั่งทำคงไม่พ้นจะต้องงมวิธีนับหลายชั่วโมง

“อย่าดิ้นนักสิ เจ้าเสียหายอยู่” เขากระชับแขนที่อุ้มอีกฝ่ายอยู่ให้มั่น ก่อนจะก้าวเดินเพื่อพาไปห้องรักษา

❛ถ้าไม่ แล้วจะทำไม❜ เขาหิ้วตัวอีกฝ่ายไปทั้งอย่างนั้น ก่อนจะเริ่มก้าวเดินไปตามทางเดิน

❛หุบปากซะ❜ ❛ดีแค่ไหนที่ข้าไม่เอาความเจ้า เนื่องที่เจ้านำเฟืองของข้าไปใช้❜ แม้จะมีหน้ากากปิดบังใบหน้า แต่ทว่าสายตานั้นกลับเย็นยะเยือกจนชวนเสียวไปทั้งระบบ

❛คิดว่าจะหนีไปไหนไอ้ตัวแสบ❜ เขาคว้าปีกทั้งสองอีกฝ่ายยกขึ้นเพื่อรั้งกันไม่ให้หนีได้

❛เก็บคำโป้ปดตอแหลของเจ้าไว้ซะ❜ เขายกฝ่าเท้าขึ้นเหยียบซ้ำลงอีกครั้ง ก่อนจะละออกไป หากทำมากเกินกว่านี้เซต้าคงไม่พอใจ ทำไมถึงต้องให้ท้สยไอ้เด็กบ้านี่มากขนาดนั้นกันนะ ให้ตายเถอะ

❛สามหาว!!❜ ร่างใหญ่เดินตรงเข้าหาอีกฝ่าย ก่อนจะยกฝ่าเท้าขึ้นเหยียบลงทั้งโครงร่างนั้นทั้งออกแรงกดให้รู้สึกอึดอัด ❛เซต้าอาจใจดีกับเจ้า แต่ข้าไม่ สิ่งที่เจ้าทำได้คือใช้พวกมากเข้ารุม เล่นงานข้าทีเผลอ❜ ❛แล้วตอนนี้ เจ้าทำอะไรได้นอกจากศิโรราบใต้เท้าข้า แดดิ้นไม่ต่างจากหนอนแมลง ❜

❛เจ้าคิดว่าเจ้าจะหลุดจากแรงของข้าไปได้รึ เซนทิเนล❜ แม้จะไม่ได้ตะโกนเสียงดัง แต่น้ำเสียงที่เอ่ยวาจานั้นกลับก้องกังวาลและกดต่ำจนน่าหวาดผวา ❛จองหองน่าดูนะ ต่อสิ่งที่เจ้าได้กระทำ!!❜ พลันมือแกร่งนั้นเหวี่ยงร่างเล็กกระแทกเข้ากับผนังของอาคารอย่างไร้ซึ่งความปราณี

❝เพราะว่าท่านน่ะ สง่างาม เป็นที่จับตามอง และหล่อเหล่าไงละ!❞

❛กล้าถามนะ❜ ฝ่ามือใหญ่นั้นขยุมบีบเข้าเต็มใบหน้า ก่อนจะยกขึ้นจนอีกฝ่ายนั้นขาลอยจากพื้นอย่างง่ายดาย