𝕸𝖊𝖌𝖆𝖙𝖗𝖔𝖓𝖚𝖘 𝕻𝖗𝖎𝖒𝖊

เขาที่กำลังนั่งขัดดาบของตนเองอยู่เงียบๆในห้อง ก็ต้องเงยหน้าของตนขึ้นมามองร่างสูงใหญ่ของอีกฝ่าย ที่เดินลงมานั่งที่เก้าอี้ไม่ใกล้ไม่ไกลกับเขา " เจ้ามีอะไรหรือมาหาข้าถึงที่นี่คงจะมีเรื่องร้อนรนใจ? "

❛ถ้าไม่ แล้วจะทำไม❜ เขาหิ้วตัวอีกฝ่ายไปทั้งอย่างนั้น ก่อนจะเริ่มก้าวเดินไปตามทางเดิน

" อึก.. " เขาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ฟังคำพูดของอีกฝ่ายก่อนขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงของฟันที่ครูดกันดังกรอด " แล้วยังไง จะให้ข้าดึงเฟืองในอกไปคืนท่านรึไง!? " " ปล่อย ข้า ลง! " เขาออกแรงดิ้นอีกครั้งและอีกครั้ง ในขณะที่ขาเล็กทั้งสองข้างนั้นโบกสะบัดไปมาพยายามจะเตะเข้าที่ร่างอีกฝ่าย

" เฮ้ย! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้! " เขาเบิกออพทิกส์กว้างอีกครั้งเมื่อร่างของตนเองกำลังลอยอยู่เหนือพื้นเบื้องล่าง ก่อนจะออกแรงทุบลงที่แขนของไพร์มตัวโตที่กำลังกำปีกทั้งสองของตนอยู่ " ท่านจะแค้นอะไรข้าหนักหนาเนี่ย ปล่อยข้า!! " เขาแผดเสียงลั่น

เขาส่งเสียงกระแอมไอออกมาเมื่อฝ่าเท้านั้นถูกยกออกไปพ้นจากอกตนเอง " ฮ่า..ขอเดาว่าท่านคงไม่กล้าทำอะไรข้าไปมากกว่านี้ เพราะเกรงว่าจะทำน้องชายเสียใจล่ะสิ " ว่าจบเขาจึงก็ยันตัวลุกขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะรีบปลีกตัวหนีไปอีกทางอย่างเร็ว 'ใครอยู่ต่อก็โง่แล้ว'

แรงเหยียบจากฝ่าเท้าของอีกฝ่ายนั้นแรงเสียจนได้ยินเสียงของโครงเหล็กที่กำลังถูกอัดจนแทบบุบ แม้จะอยากแผดเสียงร้องด้วยความทรมาณ ทว่าหากทำเช่นนั้นสภาพของเขาคงน่าสมเพชเสียจนดูไม่ได้ " อ่า- เมกกะทรอนัส ใจเย็นหน่อย " " เราคุยกันได้ และข้าสำนึกแล้ว " " เชื่อสิ " เขาแสร้งยิ้ม

" อั่ค! " แรงเหวี่ยงนั้นแรงมากพอที่จะทำให้เขานอนนิ่งไปกับพื้นของโถงวังชั่วครู่ ก่อนจะกัดฟันกรอดอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนออกแรงยันตัวขึ้นอยู่ในท่านั่ง " เรื่องในอดีตที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันแล้วกันไปซี่ เมกกะทรอนัส.. " " ทำตัวเป็นพวกให้อภัยเก่งแบบน้องชายท่านไม่เป็นรึไงกัน ? "

" อุ๊บ!? " แรงบีบจากฝ่ามือนั้นทำให้เขาถึงกับนิ่วหน้าด้วยความปวดที่โครงแก้ม ทว่าอีกฝ่ายนั้นคงไม่สังเกตเห็นมันหรอก เขาพยายามออกแรงดิ้น ในขณะที่ฝ่ามือของตนเองก็ออกแรงทุบเข้าที่แขนของไพร์มตรงหน้าอย่างเต็มแรง ปีกทั้งสองนั้นโบกสะบัดด้วยความไม่พอใจ

" ไอ้เด็กคนไหนกันน้า "