scuffy

Dry dripping on bread, with a pinch of salt, was, for approximately four hundred years, one of the most common things a British child ate when he came in from school. The dripping was what was left in the pan after the Sunday roast. Beef fat, mostly, sometimes with a dark jelly at the bottom where the juices had settled. Your mother spooned it into a white enamel bowl, covered it with a plate, and kept it on the cold shelf in the pantry. It lasted a week. Sometimes two. It fried the Monday bubble and squeak, the Tuesday eggs, the Wednesday onions. On Thursday afternoon, before it ran out, you got a slice of bread spread with the stuff, a pinch of salt cracked on top, and that was tea. It was a treat. It was also just food. A child in 1930 would have looked at you blankly if you had suggested that beef dripping on bread was in any way remarkable. It was what was in the bowl. It was free. It tasted of Sunday lunch three days later. Beef dripping is approximately 50% monounsaturated fat, 40% saturated fat, and carries the fat-soluble vitamins A, D, E, and K from the pasture the cow grazed on. The cow ate grass. The grass had been growing on British soil since the end of the last Ice Age. The fat was the end product of ten thousand years of continuous ruminant grazing. A slice of bread and dripping delivered, for roughly the price of the bread, a dose of fat-soluble vitamins and usable calories that the rest of the British afternoon was going to need. Nobody got heart disease from bread and dripping. The British cardiovascular mortality rate of 1930, when almost every family ate dripping several times a week, was a fraction of what it is now. The British obesity rate of 1930 was essentially zero. The British type 2 diabetes rate was so low that the Royal College of Physicians considered the condition a medical curiosity. Then the dripping was quietly removed. First by margarine, invented in 1869 by a French chemist trying to feed the army, mass-marketed in Britain after the First World War as a modern, clean, scientific alternative to animal fat. Then by Crisco-style vegetable shortenings in the 1930s. Then, decisively, from the 1960s onwards, by the dietary advice that saturated animal fat caused heart disease. The advice was wrong. The research behind it was flawed, selectively published, and in some cases deliberately manipulated. The corrections have been appearing in the peer-reviewed literature for thirty years. The public-health guidelines have not been updated. Bread and dripping was replaced, in the British kitchen, by margarine on bread. Then by low-fat spread on bread. Then by skimmed-milk spread on industrially processed bread from the Chorleywood process. Then by a plastic tub of something labelled "I Can't Believe It's Not Butter," made from a blend of palm oil, rapeseed oil, emulsifiers, and flavouring, spread on a slice of Kingsmill so pale and so soft it could be balled up in one hand. The cardiovascular disease rates climbed through the same decades. The obesity rates climbed through the same decades. The type 2 diabetes rates went from medical curiosity to national crisis through the same decades. The fat your great-grandmother scraped out of the Sunday roast pan and spread on her child's tea was never the problem. The problem was what replaced it. Industrial seed oil, chemically extracted from seeds using hexane solvent, deodorised, bleached, and sold in a plastic bottle as a health food. A substance no human population had consumed in meaningful quantities before 1910, and which now makes up roughly 20% of the total calories in the average British diet. The dripping bowl on the cold shelf was a complete piece of nutritional engineering, evolved over centuries, running on the natural waste stream of the Sunday roast, costing nothing, delivering real nutrients, and causing none of the conditions it was eventually blamed for. It was thrown out of the British kitchen on the basis of a mistake. The mistake has never been corrected. The bowl is still at your grandmother's house, probably, at the back of a cupboard, unused since about 1985. The cow that built Britain is still in the field.

Edith Eger miała 16 lat, gdy trafiła do Auschwitz. Tej samej nocy kazano jej tańczyć przed człowiekiem, który chwilę wcześniej wysłał jej matkę na śmierć. Przybyła do obozu 22 maja 1944 roku razem z rodziną. Przy selekcji stał Josef Mengele. Jeden gest — i wszystko było przesądzone. Gdy przyszła kolej na jej matkę, odesłał ją w lewo. Edith chciała pójść za nią, ale Mengele ją zatrzymał. Powiedział, że jeszcze się zobaczą. To była nieprawda. Tego samego wieczoru odnalazł ją wśród więźniarek. Dowiedział się, że jest tancerką, i kazał jej wystąpić. Edith zatańczyła. Zamknęła oczy i przeniosła się gdzie indziej. W swojej wyobraźni nie była już tam. Była w Budapeszcie, w teatrze, wśród muzyki i publiczności. Jej ciało było w obozie. Reszta — nie. Gdy skończyła, Mengele rzucił jej kawałek chleba. Podzieliła się nim z innymi kobietami w baraku. Ten gest zapadł w pamięć. Później jedna z nich pomogła jej przeżyć. A potem przyszło wszystko inne. Auschwitz, praca przymusowa, przeniesienie do Mauthausen. W końcu — marsz do Gunskirchen: pięćdziesiąt pięć kilometrów pieszo, bez sił. W pewnym momencie Edith upadła — nie była już w stanie iść dalej. Dwie kobiety ją rozpoznały. Jedna z nich była wśród tych, z którymi dzieliła chleb. Razem z siostrą Magdą podniosły ją i poniosły dalej. Obóz w Gunskirchen był ostatnim etapem: głód, ciała wszędzie, żadnej pomocy. 4 maja 1945 roku dotarli amerykańscy żołnierze. Edith leżała na ziemi wśród ciał, ale wciąż żyła. Jeden z żołnierzy zauważył ruch i wyciągnął ją stamtąd. Miała 17 lat. Po wojnie wróciła do domu. Odnalazła siostrę Klarę. Próbowała odbudować życie: wyszła za mąż, miała dzieci, opuściła Węgry i wyjechała do Stanów Zjednoczonych. Przez wiele lat nie mówiła o tym, co przeżyła. Później spotkała Viktora Frankla — i to spotkanie zmieniło kierunek jej życia. Wróciła do nauki i w wieku pięćdziesięciu lat uzyskała doktorat z psychologii klinicznej. Zaczęła pracować z ludźmi dotkniętymi głębokimi traumami. W 1980 roku wróciła do Auschwitz. Przeszła przez obóz już jako dorosła kobieta i powiedziała, że właśnie tam zdołała zrobić jedną ważną rzecz — wybaczyć samej sobie, że przeżyła. Nie tym, którzy ją skrzywdzili. Sobie. W 2017 roku opublikowała książkę „The Choice”, która znalazła czytelników w wielu krajach. Dziś nadal mówi, pracuje i dzieli się swoją historią. Jedne z ostatnich słów, jakie usłyszała od matki w kolejce w Auschwitz, brzmiały: nikt nie może odebrać ci tego, co nosisz w swojej głowie. Edith Eger zbudowała całe swoje życie na tych słowach. Źródło: Źródło Empatii Facebook. Holokaust nie spadł z nieba. To ludzie go przynieśli. I nie, nie tylko Niemcy.