Hysilens

ยกจอกสุราของเธอขึ้นมา และดื่มด่ำรสชาติแห่งความสำราญแด่เหล่าวีรชนเหนือเบื้องบน ตราบใดที่เพลงดาบยังร่ายรำไปพร้อมกับเกลียวคลื่น บทบรรเลงแห่งการเฉลิมฉลองครั้งนี้จะไม่มีวันเงียบงัน อย่าได้สิ้นหวัง งานเลี้ยงจะดำเนินต่อไปชั่วนิรันดร์

⠀ ⠀⠀ ถึง เจ้าปลาน้อยหลายสีและเหล่ามนุษย์ ขุนพลมัจฉาดาบจะสงวนไม่ปฏิสัมพันธ์ภายใต้เนื้อหาใหม่【 v 3.5 】ตั้งแต่วันที่ 13 - 20 ส.ค. เมื่อครบกำหนดจะเริ่มกล่าวถึงเนื้อหาใหม่ในเกมโดยไม่จั่วหัวข้อสปอยล์ ดังนั้นหากไม่พึงประสงค์จะรับสารโปรดจัดการด้วยตัวเอง ขอบคุณ ⠀

มัจฉาหลงฝูงปรากฏพร้อมท่วงทำนองเดียวดายจากห้วงทะเลลึกที่หลั่งไหลสู่โสตประสาท กายาดำดิ่งสู่ก้นบึ้งอันมืดมิดใช้แบกรับมหาสมุทรที่ท่วมท้น ยามเมื่อเผชิญกับแสงสว่างจึงกระเสือกกระสนรนเข้าหาโดยสัญชาตญาณ นักบรรเลงผู้ชาญศึกจึงรู้แจ้งในบันดลว่าควรหันเหคมศาสตราชำระโลหิตนี้ไปทิศทางใด

ไวโอลิน อาจดูเป็นเพียงบรรเลงภัณฑ์สามัญแต่แท้จริงคือคมดาบในคราบของเสียงเพลง เมื่อท่วงทำนองเริ่มบรรเลง ความไพเราะกลับกลายเป็นกับดัก ไม่มีผู้ใดตระหนักถึงช่วงเวลาสุดท้ายก่อนถูกปลิดชีพลง เสียงที่น่าหลงใหลกล่อมศัตรูให้เผลอไผลและพรากชีวัน ดำดิ่งสู่ห้วงนิทราอันสงบ ทั้งอ่อนหวานและอันตราย

นางผู้คุ้นเคยกับเสาวคันธ์แห่งมหรรณพ — จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ผิด ฉันรู้จักสรรพสิ่งในโลกใต้ทะเลเป็นอย่างดีเฉกเช่นทุกเพลงดาบที่ฉันชำนาญ เธออยากรู้รสชาติของมหาสมุทร? ฉันยินดีไขข้อสงสัยของเธอ แต่ในระหว่างนี้เชิญดื่มด่ำรสสุราไปพลางก่อน มหรสพในราตรีนี้จะยืดยาวตราบเท่าที่เราปรารถนา

# จะสนทนากับผู้ที่มารีทวีต . หากอยากพูดคุยอยู่บ้าง ก็อย่าได้รีรอ

⠀ ⠀ ⠀มัสยาแหวกว่ายเวียนวน ณ ก้นบึ้งแห่งอนธการ เสาะแสวงแสงสว่างในสมุทรมืดมิด เกลียวคลื่นแห่งความระทม กระแสแห่งคำลวง คำสาปส่งและสามานย์ชะตา ซัดสาดมนายตนะจนกลวงเปล่า ธงดาบที่แสนเย็นยะเยือก จงร่ายเริงระบำเพื่อความทะเยอะทะยานอันร้อนรุ่ม สูญเสียตัวตนและแหลกสลายไปในท้ายที่สุด ⠀

สวัสดี ฉันมีเรื่องที่อยากจะออกมาพูดเกี่ยวกับเรื่องการเติมพรีเมียม เนื่องจากฉันมีความประสงค์ส่วนตัวชื่นชอบในฟังก์ชันที่ระบบได้ทำมา เป็นสวัสดิการซึ่งมีให้อย่างเหมาะสมสำหรับการเขียนโรลเพลย์-ถ่ายทอดบทบาท ที่เพิ่มจำนวนคำในทวิตมากขึ้น สามารถจัดเรียงรูปแบบได้สวยงามตามรสนิยมของผู้เขียน เช่นการทำตัวอักษรหนา การทำตัวอักษรเอียง เป็นต้น จึงทำให้ฉันมองเห็นว่าสิ่งนี้เหมาะสมต่อการมาเป็นตัวช่วยการเขียนสิ่งต่าง ๆ แนวทางการโรลเพลย์ของฉันจะชอบการเขียนเป็นจำนวนเยอะอย่างมาก และเธรดแบบปกติจำกัดอยู่ที่ 25 เธรดต่อการเขียนหนึ่งครั้ง จึงไม่สะดวกต่อแนวทางของฉันเอง ทางเลือกที่ฉันใช้จึงเป็นการเติมพรีเมียมดังกล่าวล่ะ หากเกิดความรู้สึกไม่สบายใจต่อทางเลือกของฉัน สามารถกดเลิกติดตาม หรือ กดซ่อนได้โดยไม่ต้องลังเล เพื่อความสะดวกใจของทุกคน ด้วยความเคารพ ไฟน่อน แห่ง อิลิเซีย

จู่ ๆ ก็ปรากฎสินค้าใหม่ออกมาอย่างน่าประหลาดใจเลยทีเดียว แน่นอนว่าถ้าหากใครอยากจะพาฉันตัวจิ๋วไปยืนยิ้มแย้มให้ในทุกวันล่ะก็ อย่าพลาดเด็ดขาด ! นอกจากนี้ยังมีของแถมพิเศษเป็นเข็มกลัดเคลือบอีกด้วยนะ นั่นมันรูปของฉันในชุดใหม่หรือเปล่านา ฮึฮึ น่าสนใจจริง ๆ

ดั่งเพลิงผลาญโทสะ ข้าล้วนใช้มันเพื่อดับชะตาเทวาให้หมดสิ้น ส่งหัตถ์นับหมื่นแม้ไขว่คว้าพรากข้าจมสู่อนธการ ชะตากลับใฝ่ลิขิตให้แบกรับด้วยมือโชกโลหิตทองคำ จะโกรธา หรือบ้าคลั่ง ล้วนผลาญสิ้นไว้เพียงโทสะหนึ่งเดียว นับแต่นี้ ข้าคือ「 ปฏิปักษ์ 」 หากไม่นึกยอมแพ้ ก็ดับสิ้นไปซะ

⠀ ผู้ถักทอทองคำในอาภรณ์หรูหราประดุจร่างศักดิ์สิทธิ์จำแลงของเทพีแห่งความงาม รูปร่ายสละสลวยรัญจวน เจิดจ้ายิ่งกว่าสุริเยนทร์ เด่นสง่ายิ่งกว่าจันทรา ภายใต้รังไหมที่รังสรรค์จากด้ายทองของครึ่งเทพแห่งจินตนิยม ปรากฎเสาโครินเธียนปักหลักระเหิดระหง มีเถาองุ่นพันเกี่ยวเลี้ยวลดเหนือยอดหญ้าไพรขจี ประติมากรรมซีดเซียวจนกลายเป็นธุลีสีขาวบริสุทธิ์ ผลหมากสุกงอมร่วงโรยสู่ผืนดินกลับคืนสังสารวัฏ งอกเงยเป็นไม้งามต้นใหม่ เยื้องมงกุฎดอกไม้ที่เริ่มเปลี่ยนสี ก้ำกึ่งระหว่างความเป็นและความตาย เหล่ากวีที่ถูกผีเสื้อห้อมล้อมกำลังเอนกายนอนสรวลสนานขับขานบทประพันธ์อยู่ขอบชั้นบันไดหิน เรียวนิ้วหยอกเย้าสายพิณในมือให้ได้สดับ นั่นคือช่วงเวลาที่ทองคำเจิดจรัส แต่แล้วยามเมื่อฝ่ามือที่เปราะบางราวกับกระเบื้องเอื้อมออกไปสัมผัสช่วงเวลานั้น ภาพลวงตานิมิตสวรรค์จึงแตกสลายเหลือเพียงเสียงพึมพำกับเศษเสี้ยวความทรงจำในวันวาน

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ “ ข้า เครยูดรา ขอประกาศชัยต่อทุกชีวิต ณ ที่แห่งนี้ ! ความยุติธรรมดั่งตรัยลิขิตชะตา ธาลาดอน จะสถิตสู่นครศักดิ์สิทธิ์อย่างไร้ข้อกังขา ” ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

ท่ามกลางมวลสมุทรแห่งอนธการ ข้าทำเพียงยืนหยัดอยู่อย่างล่องลอย ความรวดร้าวจากการตกตายและฟื้นคืนยังคงสลักไว้ทั่วกายเนื้อข้าให้รู้สึกเจ็บปวดทรมาน หนึ่งก้าวเดินทวนกระแส ช่างว่างเปล่าเหลือคณา ไม่มีแม้กระทั่งเสียงใดให้ยลยิน ไม่มีแม้กระทั่งแสงใดให้มองเห็น

⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀ณ ปลายสุดฟากของห้วงทะเลลึกไร้ขอบเขต—มีเพียงผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่ยืนหยัด หนึ่งกำปั้นคู่กาย และอีกหนึ่งจิตวิญญาณที่แผดเผาลุกโชนตลอดเวลาสู้ความหนาวเหน็บ เขายังคงกัดฟันแน่น, สู้รบ ขจัดอุปสรรคทั้งหลาย อสูรกายมากมายที่คอยขัดขวาง ⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀

พาดผ่านท้องทุ่งของบ้านเกิด รวงข้าวสาลีคลอไหวประกายทองขับเด่น มีเพียงหัวใจที่อยากปกป้องบ้านเกิดอย่าง อิลิเซีย ตราบจนสิ้นอายุขัยเพียงเท่านั้น ไม่ต้องการอะไรไปมากกว่านี้อีก ชายหนุ่มปล่อยสายลมได้พัดพาช่วงเวลาอันแสนสงบสุขนี้ ไหลผ่านอย่างเชื่องช้า เก็บงำไว้ในความทรงจำอย่างหวงแหน วันนี้.. ก็ออกไปฝึกดาบสักหน่อยดีกว่าแฮะ !

เพียงกายถูกฉุดรั้ง ทั้งถูกกระชากด้วยพันธนะให้จมสู่ห้วงสมุทธดำมืด ข้าจำไม่ได้แล้วว่าครั้งนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่ ข้าทำเพียงต่อสู้ เอาตัวรอด และว่ายทวนกระแสน้ำเชี่ยวกรากราวกับจะให้ข้าถูกจองจำอยู่ในที่แห่งนั้นไม่จบไม่สิ้น ความพยายามทั้งแรงต้านทานมากมายล้วนทำให้ข้าลืมสิ้นเสียทุกอย่าง ว่าเหตุใดข้าจึงต้องตกลงสู่ห้วงนรกแห่งนี้

กาลครั้งหนึ่ง ณ ทุ่งบุปผาบานสะพรั่ง สายลมพัดกลีบดอกไม้ปลิวว่อน ใบหญ้าพลิ้วไหวเสียดกันเกิดเป็นเสียงดนตรี ท่ามกลางบทเพลงนั้น เสียงหัวเราะกังวานใสดุจน้ำค้างหยดดังขึ้น ประสานกันเป็นทำนองที่ไพเราะอย่างลงตัว อยากให้เสียงนี้ดังก้องตลอดไปจังเลยนะคะ...

⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀ภาพฝันเมื่อยามวันวาน เสียงหัวเราะเริงร่าของเธอ――ทุกอย่างยังคงเลือนรางภายในห้วงความทรงจำของเรา ทว่าที่มุมหนึ่งของโลก... ที่ที่ยังคงมีดอกไม้ที่พวกเราชื่นชมด้วยกันยังคงบานสะพรั่ง ที่แห่งนั้นคงมีความทรงจำของพวกเราฝังลึกดั่งรากยึดธุลีเป็นแน่, ใช่ไหมล่ะคะ? โพลีเซีย ⠀⠀⠀

" ... " จ้องมองเพียงความมืดเคลื่อนผ่าน ไม่พูดจาและไม่เสียงใดเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของเด็กชาย ครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ ?

【 ได้โปรดให้ฉัน ได้เล่าขานเรื่องราวของผู้ไล่ตามดวงอาทิตย์ที่แผดเผาให้พวกคุณได้ฟัง― พวกเขาก้าวข้ามประตูแห่งจุดริเริ่ม เพื่อขึ้นสู่บัลลังก์แห่งจุดจบ ผ่านทุ่งสมุทรแห่งมวลดอกไม้ ณ ดินแดนแห่งการพักพิง ทั้งหมดนี้ก็เพื่อขับขานบทเพลงแห่งชัยชนะ แด่การกำเนิดใหม่ของยุคสมัย แม้ต้องเผชิญกับการพังทลายล้าง ก่อนรุ่งสางย่ำเยือน 】 ―สักขีพยานแห่งยุคใหม่ บัญญัตินามใต้อรุณอันแผดเผาสรรพสิ่ง

⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀หนึ่งเส้นทางที่ทอดยาวต่อไปอนาคตข้างหน้า, ยังคงมีพวกเราทุกคนยืนอยู่ที่แห่งนั้น อย่าได้ลืมเรื่องราวในวันวาน, อย่าได้ลืมเลือนประสบการณ์ที่เคยผันผ่านร่วมกันมา ต่อให้ต้องเดินหน้าด้วยความเดียวดาย แต่ท้ายที่สุดรุ่งอรุณของวันใหม่จะมาถึงเสมอ ⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀