𝘁𝗵𝘂𝗻𝗱𝗲𝗿 𝗽𝗶𝗹𝗹𝗮𝗿

บอทที่อยากเป็นกำลังใจให้เขาเสมอ

ปู่เคยบอกเอาไว้ว่า จงขัดเกลาฝีมือตัวเองให้มาก แล้วกลายเป็นคมดาบที่แข็งแกร่งเสีย แต่คมดาบหากไม่รักษาให้ดี ในซักวันก็จะบิ่นและพังทลาย ,นั่นคือสิ่งที่อากัตสึมะคิด ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าทัดกับใบหู ริมฝีปากคาบเม้มผืนผ้า ฝ่ามือแตะลูกประคบแป้งไปตามใบดาบอย่างเคยชิน /

อากาศเย็นแต่ไม่ถึงขั้นหนาวเหน็บ สภาพฟ้าฝนไร้กลุ่มเมฆลอยต่ำ เปรี้ยง ! ,แต่กลับมีเสียงฟ้าผ่าดังลั่นราวจะหวดพื้นดินแตกเป็นเสี่ยง ปลายเท้าเหยียบลงบนพื้นหิมะหยุดยืนอย่างมั่นคง ตวัดใบดาบไล่เลือดอสูรทิ้งไปและเก็บลงฝักอย่างเงียบงัน ตุ่บ ,เป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงของศรีษะหล่นลงกับพื้น

อุณหภูมิเฉียด 0องศา หากแต่หน้าที่ก็คือหน้าที่ - และหากพูดถึงเสาหลัก การลาดตระเวนย่อมเป็นหนึ่งในนั้น กลุ่มควันโชยจากลมหายใจ อากัตสึมะเลือกจะเดินพื้นแทน ,ถึงมันจะช้ากว่า แต่ร่างกายเขาจะทนความหนาวไม่ไหวแล้ว สั่นหงึกๆ และเพราะอย่างนั้น การปิดตาลงเพื่อตั้งใจฟังให้มากขึ้นจึงจำเป็น 1

ใครจะไปนึกว่าคืนก่อนจบงานเทศกาล - จะโดนภารกิจลากตัวออกไปอีก ช่วงยามที่ 3 เสียงครืดดังขึ้นเบาๆ ราวไม่ต้องการจะปลุกให้ใครตื่น แต่หลังจากนั้นอีกเพียงไม่กี่วินาที ตุ้บ - ดังก้องไปทั่วความเงียบงัน อากัตสึมะทิ้งตัวลงกับพื้นอย่างไม่กลัวเจ็บ ‘ ลุกขึ้นไปหยิบฟูกมาปูได้ไหมนะ ‘

เสียงสัตว์ปีกสองตัวดังเข้ามาในโสตประสาท ทั้งตีปีก และเปล่งเสียง ,ทำเอาอดไม่ได้ที่จะต้องเลื่อนบานประตูออกมาหันซ้ายหันขวา แม้จะไม่เจอตัว แต่ก็ฟังได้ชัดเจนเชียว อากัตสึมะน่ะ ฟังภาษานกไม่ออกอย่างทันจิโร่หรอกนะ ,ไม่ว่าจะเป็นอีกาหรือนกกระจอกก็ตาม “ ฟังดูเหมือนทะเลาะกันอยู่เลยแฮะ”

อากัตสึมะหลังกลับจากภารกิจและตระเตรียมตัวสำหรับเข้านอนนั้นเพิ่งจะเคยสังเกตเห็นกระจกบานเล็กที่แขวนอยู่บนผนังห้องตน พลันนึกถึงสิ่งที่เด็กหนุ่มผมเหลืองหน้าตาพิมพ์เดียวกับตนได้เอ่ยเอาไว้ 'เป็นถึงเสาหลักแล้วแต่ก็ยังไม่มีสาวงามมาหมายตาอีกงั้นเหรอ' ... ฉันเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน !!