Florian Dabkowski

CFOs realizing that their AI token budget is going to be higher than the salaries of the people they laid off

Siedzę na lotnisku i czekam na samolot. To moja ostatnia godzina w Edynburgu. Po raz piąty w życiu pakuję żonę i kilka walizek, aby zacząć nowy etap gdzieś indziej. W tym roku kończę 35 lat i zauważam, że o ile kiedyś wyraźnie leciałem na adrenalinie, tak dziś już coraz bardziej mam tego dosyć. Ale wiedziałem od samego początku, że coś nie kliknęło między mną a UK. Pierwszego dnia jak szedłem z parasolką po mieście, to poczułem na karku to uczucie “Co Ty w zasadzie tu robisz?”. Miałem dobrą pracę, ale to nie wszystko. Próbowałem się przekonać. Nie wyszło i nie było sensu się zmuszać, aby za 10 lat żałować. W obecnym kształcie nie polecam tego kraju, choć zdaje sobie sprawę z tego, że niektórym się tu podoba albo są przyzwyczajeni. Byłem tu trzy i pół roku, które mimo wszystko nie uważam za zmarnowane. Jestem cholernie sentymentalny, więc nie umiem z drugiej strony wyprzeć nawet częściowego smutku. Napisałem tu w końcu dwie książki, kilka artykułów, uczyłem prawie tysiąc godzin, wypromowałem ponad 30 licencjatów prawa. W międzyczasie straciłem bliską osobę w rodzinie i Kluseczkę. Zostawiam kilku wspaniałych przyjaciół, których nie miałem w innych miejscach. Nie będę tęsknił za Edynburgiem, ale oddałem temu miejscu część siebie. Ten etap w życiu nauczył mnie, że zarobki i “prestiż”to nie wszystko. Lepiej jest mieć mniejszą pensję, ale fajniejsze i pełniejsze życie, codzienną radość ze wstawania zamiast frustracji. A teraz pora do domu. Tam jest najlepiej. Do usłyszenia! 🙋‍♂️

Bankowa alchemia: jak zarabia się dwa razy na pieniądzu, którego nigdy nie było Wielu konsumentów wciąż żyje w przekonaniu, że udzielając kredytu, bank „pożycza swoje pieniądze”, a prowizja to po prostu cena usługi finansowej. Problem w tym, że ten obraz nie ma wiele wspólnego z rzeczywistością. Zacznijmy od faktów: 🔹 Bank, udzielając kredytu, nie sięga po środki z własnego konta. 🔹 Kredyt to kreacja nowego pieniądza w systemie księgowym, a nie przekazanie istniejącego kapitału. 🔹 Jeżeli prowizja jest skredytowana, również ona nie pochodzi z żadnych realnych środków banku. Innymi słowy: 👉 kredytodawca nie jest źródłem pieniędzy, od których później naliczane są odsetki. A teraz najlepsze. ➡️ Bank dolicza prowizję do kwoty kredytu. ➡️ Następnie natychmiast ją potrąca. ➡️ Na koncie banku od razu pojawia się przychód. ➡️ Konsument zostaje z długiem. ➡️ I od tego długu bank… nalicza odsetki. Czyli: ❌ bank nie „pożyczył” pieniędzy na prowizję, ❌ nie wyłożył własnych środków, ❌ nie poniósł kosztu finansowania, ✅ ale pobiera odsetki od kwoty, której konsument faktycznie nigdy nie otrzymał. I tu pojawia się pytanie, które rzadko pada: 👉 dlaczego ta prowizja w ogóle jest obowiązkowa? 👉 jakie konkretne koszty ma pokrywać? 👉 na co dokładnie jest przeznaczana, skoro bank już pobiera odsetki jako wynagrodzenie za kredyt? W praktyce odpowiedzi najczęściej brak. Banki, przeważnie: – nie wskazują konkretnych kosztów, – nie rozliczają prowizji z żadnym mierzalnym świadczeniem, – nie tłumaczą, dlaczego miałaby ona być niezależna od odsetek. Najczęściej słyszymy ogólniki: „wynagrodzenie za czynności”, „analiza zdolności kredytowej”, „koszty operacyjne”, „opłata przygotowawcza”, „element ceny kredytu”. To nie są wyjaśnienia. To etykiety. Model wygląda więc tak: • pieniądz jest tworzony księgowo, • bank natychmiast inkasuje prowizję, • a następnie zarabia drugi raz, pobierając odsetki – jakby faktycznie udostępnił własny kapitał. 👉 To system, w którym całe ryzyko i koszt są po stronie klienta, a zysk – po stronie banku. Bez wyjątku. Dlatego rozmowa o kredytach nie może kończyć się na zdaniu: „RRSO jest w umowie”. Prawdziwe pytanie brzmi: czy konsument w ogóle rozumie, za co płaci - i dlaczego płaci odsetki od czegoś, co nigdy nie było mu wypłacone i nie pochodziło od banku? 💬 Ten mechanizm nie jest błędem. To celowo zaprojektowana konstrukcja, która maksymalizuje zysk sektora finansowego, wykorzystując brak świadomości ekonomicznej klientów. I dopóki będziemy udawać, że to „naturalne”, dopóty konsumenci będą płacić więcej, niż im się wydaje.