michaelcorleone

Możemy produkować paliwa z węgla. Możemy dzięki węglowi zastąpić też gaz w przemyśle, w tym do produkcji amoniaku, który jest podstawą w produkcji nawozów sztucznych. Mamy wszystko co trzeba żeby nie bać się skutków ekonomicznych takich wstrząsów geopolitycznych jak te na Bliskim Wschodzie. Są dwa kraje na świecie, które w dużej skali wykorzystują węgiel do produkcji paliw i chemikaliów - Chiny i RPA. Pierwszy zużywa aż 380 milionów ton węgla (więcej niż całe roczne wydobycie w USA) w tym procesie. Potencjał chińskiej produkcji paliw z węgla oceniany jest nawet na 1,2 mln baryłek dziennie, czyli więcej niż zużycie Polski wynoszące niecałe 800 tys. baryłek. Produkcja paliw syntetycznych w instalacjach Sasol w RPA osiąga 160 tys. baryłek dziennie i obejmuje benzynę, olej napędowy, paliwo lotnicze i chemikalia petrochemiczne. Koszt produkcji paliw z węgla waha się między 35 a 110 dolarów za baryłkę w zależności od różnych zmiennych, w tym, czy doliczymy opłatę za CO2. Dla porównania po kilku dniach kryzysu na Bliskim Wschodzie cena ropy za baryłkę wynosi 83 dolary i rośnie. To oczywiście uproszczone porównanie, bo z węgla nie produkuje się baryłki ropy, tylko paliwa. W przeliczeniu koszt paliwa z ropy przy cenie 83 dol/baryłkę ropy wynosi 0,48 dolara/litr, a z węgla przy cenie węgla 130 dol/tonę 0,43 dol/litr bez kosztów CO2 itp. Roczne zużycie paliw w Polsce wynosi ok. 36 mln m3. Zastępując import ropy i LPG gotowymi paliwami z węgla należy przerobić około 80-120 mln ton węgla rocznie. Na tym jednak nie koniec, bo technologia Fischera-Tropscha pozwala produkować też paliwo lotnicze, oleje bazowe i surowce petrochemiczne. Polska kiedyś planowała budowę instalacji do produkcji paliw z węgla. Już przed II wojną światową analizowano produkcję paliw z węgla, wzorując się na rozwiązaniach rozwijanych z powodzeniem w Niemczech. Po wojnie w PRL po kryzysach naftowych pojawiły się analizy budowy takich instalacji. Rozważano wykorzystanie węgla śląskiego i brunatnego i produkcję paliw syntetycznych dla transportu i wojska. Jednak projekty zatrzymały się na etapie analiz, głównie z powodu wysokich kosztów inwestycyjnych i spadku cen ropy w latach 80. Około 2006-07 roku pojawił się jeszcze projekt “Polish Coal to Liquids” analizowany przez Ministerstwo Gospodarki. Tematem, w tym produkcją syngazu zainteresowane były również Grupa Azoty, KGHM i Tauron ze wsparciem instytutów badawczych. Założenie było ambitne, bo rozważano produkcję 5–6 mln ton paliw rocznie. Koszt inwestycji szacowano na 10–12 mld USD. Projekt ostatecznie zarzucono z powodu polityki klimatycznej UE. Wykorzystanie węgla do produkcji paliw pozwoliłoby Polsce na wzmocnienie niezależności energetycznej oraz pozostawienie w kraju środków wykorzystywanych obecnie na import. To nie tylko wzmocnienie bezpieczeństwa energetycznego, ale również ogromne wzmocnienie polityczne kraju, który byłby samowystarczalny energetycznie, przez co niewrażliwy na wstrząsy geopolityczne i szantaże. Jednocześnie stanowiłoby solidny fundament dla dalszej, odważnej i skutecznej polityki zagranicznej i gospodarczej ekspansji w regionie.