Αmor Fati

#Τέμπη Πριν 2μισή χρόνια δώσαμε υπόσχεση. Θα το πάμε μέχρι τέλους Σήμερα,ακόμη εδώ για αυτές τις ψυχές Για την μητέρα μου και τους άλλους 56 αδικοχαμένους Για τους τραυματίες,τους επιβάτες που βγήκαν ζωντανοί Για όλους όσους πενθούν μαζί μας Αύριο στις 19:00 σταθείτε δίπλα μας.

🧌 Τα δεξιά αποβράσματα, η ιστορία θα τα θυμάται (εκτός όλων των άλλων) και για ένα πράγμα: ότι βρέθηκαν πάντα απέναντι σε κάθε κοινωνική αντίσταση και μορφή αγώνα, και είχαν μονίμως έτοιμο το ίδιο υποκριτικό σετ επιχειρημάτων. Το «Ναι αλλά…». 🙄 Με βάση τη ρητορική τακτική αυτή (γνωστή και ως whataboutism), αντί να απαντήσεις σε μια κατηγορία ή να συζητήσεις το θέμα που τίθεται, μετατοπίζεις τη συζήτηση αλλού λέγοντας «Ναι αλλά για το x συγκεκριμένο θέμα δεν λες τίποτα». Δεν επιδιώκει διάλογο, αλλά εκτροπή και ακύρωση της αρχικής κριτικής. 📍 Πριν τα μνημόνια: τους έλεγες «έλα σε πορεία, σε μια κινητοποίηση». Η απάντηση: «Ναι αλλά γιατί κλείνετε τους δρόμους και δεν πάει ο κόσμος στη δουλειά;». Δηλαδή πλήρης αδιαφορία για το κοινωνικό σύνολο, τις διεκδικήσεις και τους αγώνες για όλους, προς όφελος του πρόσκαιρου προσωπικού βολέματος. Σε μια μίξη με τον γνωστό κοινωνικό αυτοματισμό που λειτούργησε στα φουλ την περίοδο Σημίτη. 📍 Μετά το παρακρατικό έγκλημα στην Marfin: Για χρόνια, σε κάθε συζήτηση για τα μνημόνια, την ανεργία, την διάλυση της δημόσιας υγείας, η μόνιμη επωδός: «Ναι αλλά για τη Marfin δεν λέτε κάτι». Ακόμη κι όταν η ίδια η κυβέρνηση, που το έκανε προεκλογικό σλόγκαν, ενεργεί εναντίον της δικαίωσης των νεκρών, ακόμη και όταν όλοι όσοι άδικα κατηγορήθηκαν λοιδορήθηκαν επί χρόνια, ακόμη και όταν υπάρχουν καταδικαστικές αποφάσεις για τις ευθύνες, συνέχιζαν να το χρησιμοποιούν, γιατί ποτέ δεν τους ενδιέφεραν οι νεκροί – τους ενδιέφερε να φιμώσουν κάθε άλλη συζήτηση. 📍 Μετά το 2015 μεταλλάχθηκαν σε “Μένουμε Ευρώπη”: «Ναι, αλλά αν φύγουμε από το ευρώ;» «Ναι αλλά αν μας διώξουν από την Ευρώπη;» Όποιος αντιστεκόταν στις εντολές των δανειστών ήταν εχθρός της συνέχισης της πορείας της Ελλάδας μέσα στην «Ευρώπη». Όχι της Ευρώπης των λαών – της Ευρώπης των τραπεζών. Και όσοι φώναζαν το σύνθημα, το φώναζαν μόνο όταν οι φτωχοί διεκδικούσαν ένα καλύτερο μέλλον, ποτέ όταν οι πλούσιοι καταλήστευαν το μέλλον όλων μας. 📍 Κι έπειτα ήρθε η εποχή του επιτελικού χάους του Μητσοτάκη: για κάθε πλημμύρα και φυσική καταστροφή; «Ναι αλλά για τη Μάνδρα δεν λέτε κάτι». Για κάθε φωτιά; «Ναι αλλά για το Μάτι δεν λέτε κάτι». Επί των ημερών του, κάηκαν σχεδόν 4,5 εκατομμύρια στρέμματα σε όλη τη χώρα – όσα υπό άλλες συνθήκες θα καίγονταν μέσα σε 15-20 χρόνια – αλλά η συζήτηση έπρεπε να γυρίζει πάντα πίσω, για να μην γίνει ποτέ απολογισμός του παρόντος. 📍 Το ίδιο ακριβώς πράγμα και με τις διαδηλώσεις και τις όποιες αντιδράσεις για το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη. «Ναι αλλά για τον σταθμάρχη δεν λέτε κάτι». 📍 Και φτάνουμε στο σήμερα, όπου δεκάδες χιλιάδες βρίσκονται στους δρόμους ενάντια στη γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Τα δεξιά αποβράσματα όμως δεν μένουν άπραγα. Ξαφνικά βλέπεις παντού: «Ναι αλλά για την Κύπρο δεν λέτε κάτι». Ή όταν οι φωτιές συμπίπτουν με προγραμματισμένες πορείες για την Παλαιστίνη η κασέτα αλλάζει πρόσκαιρα: «Ναι αλλά για τις φωτιές δεν κάνετε κάτι για να τις σβήσουν». Όχι ότι τους ενδιαφέρει για τα καμένα, τις ζωές και τις περιουσίες των ανθρώπων από τις πυρκαγιές που καταστρέφουν τη χώρα κάθε χρόνο – απλώς ενεργοποιεί το συναίσθημα για να μειώσει τον αγώνα και για να επιχειρηθεί να αποδυναμωθεί το κίνημα. Έχοντας και εξέχοντα μέλη της κυβέρνησης να συνδέουν (με τις ευλογίες της αστυνομίας) το κίνημα ενάντια στη γενοκτονία με τις φωτιές επιτυγχάνεται νέο ιστορικό χαμηλό ξεφτίλας. Κι όταν πια 'καίγεται' κι αυτό το χαρτί, όταν δεν μένει ούτε ένα προσχηματικό «Ναι αλλά» να χρησιμοποιηθεί, καταλήγουν στην τελική γραμμή άμυνας: «Ναι αλλά για την κατάσταση στην Ελλάδα δεν κάνετε κάτι». ♻️ Δηλαδή επιστρέφουμε πίσω στην αρχή, λες και όλες οι πορείες, οι απεργίες, οι κινητοποιήσεις, οι δράσεις δεν έγιναν ποτέ – ή μάλλον έγιναν, κι αυτοί ήταν διαχρονικά απέναντι, με την ίδια νοοτροπία και στόχο που είχαν πάντα: να μην αλλάξει τίποτα. 👉 Αυτή η συμπεριφορά, δυστυχώς, δεν είναι αποτέλεσμα μιας αφελούς σκέψης. Αλλά αποτελεί μια πολιτική γραμμή, μια οργανωμένη τακτική της μόνιμης τοποθέτησης υπέρ της εξουσίας, υπέρ της ατιμωρησίας, υπέρ του να μένει ο λαός στο περιθώριο. 👂 Στα αυτιά μας, όλα αυτά τα «Ναι αλλά» τους, συνοψίζονται σε μια απλή φράση: Σκάσε και βολέψου. ✊ Ναι αλλά, εμείς θα φτάσουμε... #ΜΕΧΡΙ_ΤΕΛΟΥΣ