Krzaki Warmii

Polak kiedyś na rajchu u Niemca zarobił, ściągnął lekko bitego passata - ze szwagrem zrobili, dzieciom laptoka kupił i jeszcze trochę zostało. Komu to przeszkadzało? 🤔

W wyborach lokalnych Keir Starmer i jego Labour Party dostali polityczne lanie, jakiego partia nie pamięta od dekad. Labour straciła 1446 radnych i po raz pierwszy od ponad stu lat spadła na trzecie miejsce. Największym zwycięzcą został Nigel Farage — faktyczny autor Brexitu i człowiek, którego establishment przez lata próbował ośmieszyć, zlekceważyć i politycznie wymazać. Jego ugrupowanie skoczyło z dwóch mandatów do ponad 1450. Przyczyny klęski Starmera są dość oczywiste. Po pierwsze — migracja. Brytyjczycy słyszeli, że granice są „pod kontrolą”, po czym obserwowali rekordowe liczby nielegalnych migrantów wdzierających się na ich wyspę. Gdy politycy każą obywatelom nie wierzyć własnym oczom, kończy się to zwykle katastrofą przy urnach. Po drugie — koszty życia. Ceny energii, mieszkań i usług publicznych nadal rosną i nie reagują na uspokajające konferencje prasowe ani na coraz bardziej wyprasowane komunikaty rządu. Na to nakłada się zmęczenie kosztami wsparcia Ukrainy oraz wojenną retoryką brytyjskich elit wojskowych i politycznych gotowych walczyć do „ostatniego Ukraińca.” Po trzecie — kryzys tożsamości. Tradycyjny wyborca dowiaduje się, że powinien bardziej uważać na język inkluzywny niż na własną pensję. Słyszy o znaczeniu społeczności muzułmańskiej dla państwa brytyjskiego, ale ani słowa o radykalizacji, równoległych społeczności czy problemów integracyjnych. Ma poczucie, że partia chętniej zajmuje się wrażliwością imigranckich przybyszów niż frustracjami klasy pracującej. Po czwarte — Starmer przejął władzę głównie dlatego, że Brytyjczycy mieli dość konserwatystów, a nie dlatego, że masowo pokochali jego partię. To zasadnicza różnica. Można wygrać wybory dzięki zmęczeniu przeciwnikiem, ale nie da się długo rządzić bez własnej energii politycznej, wyrazistego projektu i emocjonalnego kontaktu z wyborcami. Jakby tego wszystkiego było mało, po ogłoszeniu wyników Starmer wziął „pełną odpowiedzialność” za porażkę, po czym natychmiast wykluczył dymisję, tłumacząc, że mogłoby to wywołać chaos. Nic dziwnego, że wśród labourzystów rośnie panika. Jeszcze dwa lata temu partia miała około 34 procent poparcia. Dziś sondaże pokazują okolice 17 procent i nie widać oznak odbicia. Labour zaczyna przypominać człowieka, który zorientował się, że tonie i nie bardzo wie, jak się ratować.

This bicycle bridge spans the A4 highway near Amsterdam, honoring Dutch cyclist Kick Pruijs, a hero in a 1935 plane crash. It is constructed in 2012 in two nights within 10 minutes each to minimize traffic disruption.

Prezydent zawetował ustawę o rozwodzie pozasądowym. Czuję, że najbardziej niezadowoleni z tego będą posłowie PiS.

Pan Tomasz Jastrun na łamach Przeglądu ma pomysł na czytelników Gazety Polskiej. Tak wprost chyba jeszcze nikt w prasie nie pisał