Faruk Şen@Faruken78724294
1926 yılında Şırnak'ın İdil ilçesine bağlı Alakamış köyünde 1224 kişinin katledildiği Alakamış katliamını tarih kitapları yazmaz. Kürdün tarihi kitaplarda değil her güne bir acının sığdığı katliam satırlarında saklıdır.
Olay şu şekilde gerçekleşir. Heverkan federasyonu lideri Haco ağa şeyh Said hadisesine destek verdiği gerekçesiyle ve aynı zamanda posta ve devlet kurumlarının yağmalanması bahane edilerek haklarında yakalama kararı ve doğal olarak idam edileceker listesine alındığı için; Rojava'ya yani büyük devletler tarafından kurulan; Fransa himayesindeki Suriye topraklarına kaçmak zorunda kalır. Orada xoybun yöneticilerinin de desteğiyle kendine yurt edinir. Şimdiki tirbesipi dediğimiz bölgeyi imar eder. Alakamış köyüne gidenler bilir Suriye sınırıyla komşudur. Alakamış, xirabe sosina, kara xirap, delave qesre ve daha nice köyler Heverkan federasyonuna bağlı hemika aşiretine bağlı köylerden müteşekildir. Buradaki köyler ile sınırdaki köyler sınırlar çızilmeden önce aralarına tel örgü girmeden kardeştiler, akrabaydılar, komşuydular. Tel örgülerle kapatılan sınırlar bir kardeşin diğer bir kardeşin hikayesini yeni kurdurulan devletlerin tarih sayfalarında kaybetmesine neden olmuştur. Sınırın Türkiye yakasındaki Kürtler Kemalizmin dişlileri altında her gün ezilirken Türk olmaya zorlanmış. Sınırın öte tarafı ise Arap kemeri oluşturulmak suretiyle Arap olmaya zorlanmıştır. Birinde baas rejimi öbüründe Kemalist diktatörlük Kürtleri tarih sahnesinden silmeye and içecersine katliamlarla dolu sistemlerine devam etmiştir.
1926 yılında devletin geri dönenlere karışılmayacak sözüne inanan insanlar Alakamış köyü yakınlarında yakalanır; ve kurşundan geçirilir. Bir kısmı yakılır. Katilamın diğer köylere de sıçramasıyla 1224 kişinin öldürüldüğü bu katliam bir kara leke olarak tarih kitaplarında yazılmaz. Kürdün acılı hafızasında yer alan bu katliam bugüne kadar ne dile getirilmiş, ne sorumlulardan hesap sorulmuş, ne de bu katliamdan ötürü bir özür, bir yüzleşme bir komisyon kurulmuş nede bir utanç duyulmuştur. Bir çok Kürdün bile bilmediği bu katliam aslında bugün üzerine barışın ve adaletin konuşulduğu şu günlerde belki de gündeme gelmesi artık utançlar tarihinde yerini alması gereken bir hadisedir..
Yüzleşilmiş mi hayır..
Hakikat yüzleşmektir. Yüzleşmeden hiç bir sorun, hiç bir problem, hiç bir çözüm mutlak anlamda karşılığını bulmaz. Barış adil ve eşit bir ortamda barışa yürekten inananlar arasında gerçekleşir.
Yüzleşmeden gelen adalet geçicidir. Barış geçicidir. Eşitlik geçicidir. Bu yüzleşme olacak mı asıl sorulması gereken şey budur.
Biz Kürtlerin de yüzleşmesi gereken şeyler var.
O yıllarda koçgiri isyanında Alişer ve eşi zarifeyi devlete teslim eden Reber; Dersim isyanında nasıl kendini kurtaramamışsa bugünde kardeşinin arkasından kuyu kazmayı kendine görev belleyenler gün gelir kendi elleriyle kazdıkları kuyuya atılır.
