سَپَنتــا

اینجا دایکندی است،جایی که هشت عضو خانواده هزاره به شمول سه کودک را تیرباران کردند و بر بام خانه شان نماز جماعت خواندند.این جنایت توسط طالبان انجام شده نه ارتش پاکستان. #نه_میبخشیم_نه_فراموش_میکنیم

پاکستان با نشر این تصویر رژیم افغانی/طالبانی را به تمسخر گرفت. ارتش پاکستان در مورد این تصویر نوشته است، «افغان/طالب/پشتون» زن را ناقص‌العقل میداند و درس و دانشگاه را برای زن حرام می‌خواند، یک دخترِ پیلوت پاکستانی چهار شهر افغانستان را بمباران کرد و رهبران طالبان را به پناه‌گاهای خود فراری داد.

بسیاری از ایرانیان در حال انتشار پست‌هایی در شبکه‌های اجتماعی هستند که توسط بستگان نزدیک رضا پهلوی برای جذب نیرو توسط سیا تبلیغ می‌کنند و سعی دارند او را افشا کنند، اما جالب‌ترین بخش اینجاست که خود سیا پهلوی را جدی نمی‌گیرد - آنها کسانی هستند که ترامپ را متقاعد کرده‌اند پهلوی کسی نیست!!

من انتقام جو و کینه ای نیستم، اما حافظه ام در موردِ جراحات و تحقیرها، با وجودِ بزرگواری ام، بسیار قوی است... فئودور داستایفسکی

او در یادداشت‌هایش پیش از نوشتن “خوشه‌های خشم” گفته بود می‌خواهد اثری خلق کند که در آن مسئولان “حرامزاده و حریص” را شرم‌زده کند....

@Prof__Balthazar @SodreLedog شکسته‌نفسی می‌فرمایید پروفسور، #ازغُدی و #خوش‌چشم ایده‌پردازهای کم مانند و بی‌نظیری‌ هستند 😅😆

@SodreLedog خیلی بده. خیلی بده که ما هنوز تو قرن ۲۱ متفکری نداریم که برای جامعه و کشورمون حداقل مثل لاک بتونه فرهنگ‌سازی کنه. و مشکل ما دقیقا همینه. ما به رنسانس فکری بیشتر از هر چیز دیگه نیاز داریم

درست زمانی که فتحعلیشاه قاجار تو ایران داشت به خودش جواهر می‌چسبوند، ۶۰ تا بچه میاورد که هر کدوم رو والی یه منطقه کنه، خایه آخوند میمالید و مسجد و مدرسه حوزوی براشون می‌ساخت، و سرزمین‌های شمالی ایران رو از دست می‌داد، توماس جفرسون با یه لباس ساده رییس‌جمهور آمریکا بود. داشت از

از خانه و مدرسه و محل کار، از دلِ زندگی‌ای که جریان داشت و قرار بود ادامه پیدا کند. سرکوب هنر نیست که ایهام داشته باشد یا با استعاره سخن بگوید تا زیباتر به نظر برسد. سرکوب نثرِ عریانِ خشونت است؛ نه مجاز می‌شناسد و نه تشبیه. مستقیم است، سرد است و بی‌واسطه...!

@ErfanSabeti عرفان، یک دایره‌المعارف ارزشمند قلب‌ها و احساس‌های شرقی‌ست که نومیدی را از شهروندان شرقی به ویژه ایران‌زمین می رُباید، عمرش دراز بادا... ایدون/ آمین

بر اساس قاعدۀ دراماتیک مشهور چخوف «اگر در پردۀ اول نمایش، تپانچه‌ای بر دیوار آویختید، آن تپانچه باید در پردۀ بعدی شلیک شود. در غیر این صورت، نباید تپانچه را در صحنه قرار دهید.» در «نمایش»های جمهوری اسلامی، «دشمن» همیشه بخشی از «آکسسوار» (لوازم صحنه) بوده است. عجیب نیست که این حکومت همواره سرگرم جنگ فرهنگی، اجتماعی، سیاسی یا نظامی با «دشمنان داخلی و خارجی» بوده. «صلح» محتاج تغییر «نمایش» است و تغییر نمایش نیز جز با تغییر نمایش‌نامه‌نویسان (تغییر حکومت) ممکن نیست. #IranMassacre‌

هرکسی تو کتاب زندگیش یه فصلی داره که حتی تو خلوت خودشم دوست نداره دوباره بخونتش.

ابوالفضل بیهقی نوشت: " آدمی آن شود ، که او را عادت دهند . " ..... بیهقی نه از فریاد گفت ، نه از حادثه ؛ از عادت گفت. و جهان ، شاید بیش از آنکه با طوفان تغییر کند ، با تکرار شکل می‌گیرد.

اون کسایی که قانون اساسی امریکا رو نوشتن واقعا نابغه بودن. بعد از این همه سال هیچ‌ رئیس جمهوری نتونست بزرگتر از امریکا بشه

لویی‌فردینان سلین را اگر صرفاً «نویسنده‌ای بزرگ» بنامیم، در حقش بی‌انصافی کرده‌ایم. او بیشتر شبیه یک«اخلال» بود؛ اختلالی در نظم مطمئن ادبیات، آن هم در برابر روشنفکری و در ایمان ساده‌لوحانه به اکثریت. در واقع مسئله فقط سبک یا نوآوری زبانی او نبود؛ بلکه مسئله فاصله‌ای بود که آگاهانه با «همه» گرفت. فاصله‌ای که بهایش طردشدن بود. آن هم در زمانه‌ای که هنوز بسیاری از نویسندگان می‌خواستند صدای وجدان عمومی باشند، اما سلین به خود این «وجدان» شک کرد. او به اکثریت به چشم حقیقت مجسم نگاه نمی‌کرد. چون برایش عدد، فضیلت نمی‌آورد. توده، در نظر او، نه مقدس بود و نه معصوم؛ آمیزه‌ای بود از ترس، هیجان و آمادگی برای اطاعت. همین نگاه، طبیعی بود که خشم برانگیزد. زیرا هیچ‌چیز برای یک جامعه خطرناک‌تر از آن نیست که کسی جرئت کند به همه بگوید: اشتباه می‌کنید. در همین راستا، سلین فاصله‌اش را همزمان از توده حفظ کرد، آن هم نه از سر تکبر، بلکه از سر بی‌اعتمادی به شورهای جمعی. زیرا او می‌دانست ایمان‌های دسته‌جمعی چگونه به هیستری بدل می‌شوند و شعار چگونه جای اندیشه را می‌گیرد. قرن بیستم، با جنگ‌ها و ایدئولوژی‌های خونینش، بهترین شاهد این بدبینی بود. در چنین قرنی، خوش‌بینی به «توده» بیشتر شبیه ساده‌لوحی بود تا فضیلت. سلین این ساده‌لوحی را نپذیرفت و هزینه‌اش را هم پرداخت. همچنین تندی او فقط در مضمون نبود بلکه در زبان هم بود. نثر شکسته، سه‌نقطه‌های پی‌درپی، ضرباهنگ عصبی و ورود بی‌واسطه زبان گفتار به متن، همه علیه نزاکت تصنعی ادبیات بسیج شده بودند. او به زبان حمله کرد چون باور داشت جمله‌های صیقل‌خورده اغلب حقیقت را می‌پوشانند. این خشونت زبانی، بازتاب همان فاصله‌گیری از نظم موجود و توده بود، نپذیرفتن اینکه باید «قابل‌هضم» نوشت تا پذیرفته شد. در مجموع امروز همراه شدن با روندها آسان است. بطوریکه کافی است در سمت پرتعدادها یا نظم موجود بایستی، چند واژه محبوب را تکرار کنی و خودت را در آینه تحسین جمع ببینی. دشوار اما ایستادن در فاصله است؛ جایی که نه تشویقی در کار است و نه امنیتی. سلین آنجا ایستاد. زیرا او تعادل را اغلب اسم مستعار سازش می‌دانست و سازش را شکل مؤدبانه‌ای از دروغ. این نگاه تند است، گزنده است و طبعاً خوشایند نیست. اما دقیقاً همین ناخوشایندی است که سلین را جدی می‌کند.

کینه‌ورزی در سیاست سهم مهلک است. نه از منظر اخلاقی، بلکه از این نظر که عقلِ مصحلت‌سنج رو فلج می‌کنه. مصحلت سیاسی برای سیاست‌مدار در اولویت است، نه انتقام، لج‌بازی، یا حق و حقیقت. ماکیاوللی بخوانید. او شهریار رو پس از زندان لورنزو مدیچی و در تبعید نوشت و به هم‌او تقدیمش کرد!

«دو واقعیت ساده درباره جنگ وجود دارد؛اول: جنگ هیچ‌وقت طبق برنامه پیش نمی‌رود. دوم: جنگ تقریبا همیشه بدتر از چیزی است که تصور می‌شود. به همین دلیل بسیاری از اصول راهبردی تاکید می‌کنند باید کاری کرد تا جایی که ممکن است درگیری مستقیم رخ دهد» از مقاله ری دالیو @mimnoon/note/c-218370417?r=6koin5&utm_medium=ios&utm_source=notes-share-action" target="_blank" rel="nofollow noopener">substack.com/@mimnoon/note/…

قانون پایستگی انرژی می‌گوید: انرژی نه خلق و نه نابود می‌شود و تنها از شکلی به شکل دیگر درمی‌آید. تاکنون هیچ استثنایی برای این قانون مشاهده نشده است. مطالبات جامعه نیز با سرکوب و کشتار رفع و رجوع نشده و از #خیابان به #دانشگاه و از دانشگاه به دیگر نهادهای اجتماعی سرایت می‌کند.

جهان بی هاشم مبادا ! ایدون و ایدون‌ترج

یان پاتوچکا، فیلسوف چک، در زندان جان باخت چون وقتی که حکومت کمونیست، دوران «عادی‌سازی» (normalization) را آغاز کرد تا همه‌چیز را «عادی» جلوه دهد، او چوب لای چرخ حکومت گذاشت، خوابِ آدم‌ها را بر هم زد و کوشید تا نشان دهد که اوضاع غیرعادی است. #IranMassacre aasoo.org/index.php/fa/a…

بزرگترین ارزش، آزاد بودن نیست. جنگیدن برای آزادی است» #نيكوس_كازانتزاکیس بزرگ ۱۴۳ ساله شد!

«بازگشت به گذشتهٔ شکوهمند» بیش از اون‌که یک پروژهٔ سیاسی باشه یک توهم تاریخیه. نوستالژی، جای تخیل سیاسی رو می‌گیره و به‌جای طراحی نهادهای فردا، ما رو در بازسازی نمادهای دیروز نگه می‌داره. تا وقتی افق تغییر در «بازگشت» خلاصه بشه بدیل دموکراتیک زاده نمی‌شه؛ دموکراسی از دل ایده‌های نو و قراردادهای تازه می‌آد نه احیای شکوهی که دیگه وجود خارجی نداره.

و یک جمع‌بندی کلی: مطالعه آدم‌ها را چپ‌گرا نمی‌کند؛ مطالعه آدم‌ها را پیچیده‌تر، منتقدتر و نسبت به قدرت حساس‌تر می‌کند. این‌که بعدش کجا بایستند، داستان دیگری است.