سمیه کلیایی

تدوین قانون اساسی در دوران گذار؛ تضمین حاکمیت ملت یا فریب و بازتولید تمرکز قدرت؟ نقد و بررسی دفترچه اضطرار (قسمت پنجم) کاری از انجمن های عرفان کیهانی حلقه در ادامه‌ی نقد و بررسی «دفترچه گذار»، در این قسمت به یکی از مهم‌ترین مراحل هر تحول سیاسی می‌پردازیم؛ روند تدوین قانون اساسی. آیا نهادی که مسئول تدوین این سند بنیادین است، از استقلال و بی‌طرفی لازم برخوردار است؟ در شرایطی که دولت گذار خود برگزار کننده همه‌پرسی و انتخابات مجلس مؤسسان است، آیا می‌توان از شکل‌گیری یک رقابت آزاد و عادلانه اطمینان داشت؟ و در نهایت، آیا قانون اساسی در چنین ساختاری می‌تواند بازتاب واقعی اراده ملت باشد یا تحت تأثیر توازن نابرابر قدرت شکل می‌گیرد؟ در این برنامه، به بررسی جایگاه مجلس مؤسسان، نقش دولت گذار و چالش‌های بی‌طرفی در این فرآیند می‌پردازیم. #بازتولید_تمرکز_قدرت #اراده_ملت

@Taheri_Movement تمامی زندانیان سیاسی، امنیتی و عقیدتی باید بی قید و شرط آزاد گردند. #زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد #IranianRevolution2026

خطر تکرار سکته قلبی برای نرگس محمدی؛ محرومیت از درمان و تهدید جانی در محیط ناامن زندان #نرگس_محمدی، زندانی سیاسی و برنده جایزه نوبل صلح، در زندان زنجان در شرایطی نگهداری می‌شود که نشانه‌های وخامت جدی جسمی و هشدار صریح نسبت به احتمال تکرار سکته در مورد ایشان وجود دارد. دسترسی او به درمان مناسب قطع شده؛ وضعیتی که عملاً جان او را در معرض تهدید مستقیم قرار داده است. بر اساس سخنان حمیدرضا محمدی، برادر نرگس محمدی، وضعیت جسمانی او بحرانی و با تهدیدی جدی همراه است. وی از ضعف شدید، کاهش وزن قابل توجه و وقوع حمله قلبی در ۴ فروردین ۱۴۰۵ خبر داده که طی آن نرگس محمدی برای بیش از یک ساعت بی‌ هوش بوده است. همچنین پزشک متخصص، داروهای تجویز شده در زندان را در بروز این وضعیت مؤثر دانسته و ادامه درمان را منوط به نظر پزشک متخصص اعلام کرده است. قرار دادن یک زندانی سیاسی در کنار زندانیان متهم به جرائم خشن مانند قتل، در کنار گزارش‌هایی از تهدیدهای جانی، نشان می‌دهد که حتی ابتدایی‌ترین الزامات امنیت فردی نیز نادیده گرفته میشود. این وضعیت، قرار دادن آگاهانه یک فرد در معرض چنین مخاطراتی است. آنچه پرواضح است، محدود نبودن این شرایط به یک فرد است، این نحوه برخورد، در قبال بسیاری از زندانیان سیاسی در همه زندانها در حال تکرار است؛ فرسایش تدریجی سلامت، تعویق درمان و قرار دادن افراد در شرایطی که ناامنی و خطر به امری عادی و مستمر در زندگی روزانه آنان در زندان تبدیل می‌شود. این وضعیت در امتداد همان الگوی نظام‌های مادام‌العمر و غیرپاسخگو است؛ جایی که حفظ قدرت، بر کرامت انسانی تقدم پیدا می‌کند و در نتیجه، مخالف و منتقد نه به‌ عنوان یک شهروند صاحب حق، بلکه به‌ عنوان مسئله‌ای که باید کنترل یا حذف شود، تلقی می‌گردد. در چنین فضایی، فشار بر زندانیان صرفاً به محدودیت آزادی ختم نمی‌شود، بلکه به‌ تدریج به فرسایش جسمی و روانی نیز کشیده می‌شود و این روند، به‌ گونه‌ای پیش می‌رود که مسئولیت آن میان نهادها پراکنده و عملاً بی‌پاسخ می‌ماند. وقتی هشدار پزشک درباره احتمال تکرار سکته قلبی مطرح شده و علائم بحرانی ثبت شده، ادامه این روند دیگر قابل توجیه نیست. هرگونه پیامد جانی نرگس محمدی در چنین شرایطی، روندی است که از پیش قابل تشخیص و پیشگیری بوده است. نادیده گرفتن این شرایط زندانیان، نقض جدی تعهدات حقوق بشری ارزیابی میشود؛ همان مسیری که پیش‌تر نیز در مورد زندانیان سیاسی بارها به نتایج فاجعه ‌بار ختم شده است. تمامی زندانیان سیاسی، امنیتی و عقیدتی باید بی قید و شرط آزاد گردند. #زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد #IranianRevolution2026

@Taheri_Movement نه به اعدام @drmaisato #نه_به_اعدام #StopExecutionsInIran

تأیید احکام اعدام معترضان دیماه ۱۴۰۴ و خطر اجرای قریب‌الوقوع؛ سایه دادگاه‌های صحرایی در «آرایش جنگی» قضایی تأکید رئیس قوه قضاییه، محسنی اژه‌ای بر رسیدگی قضایی با «آرایش جنگی» و خارج از «مناسبات عادی»، همزمان با صدور حکم اعدام برای چهار تن از بازداشت‌شدگان اعتراضات دیماه ۱۴۰۴، #محمدرضا_مجیدی_‌اصل، #بیتا_علی_همتی، #بهروز_زمانی_‌نژاد، #کوروش_زمانی‌_نژاد، به اتهام «اقدام عملیاتی برای دولت متخاصم» به مجازات اعدام محکوم و اتهام «اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور» نیز هر یک به پنج سال حبس تعزیری محکوم شده‌اند و حکم مصادره اموال آنان نیز صادر شده است. در همین پرونده، امیر علی‌همتی، متهم ردیف پنجم، به پنج سال و هشت ماه حبس محکوم شده است. بر اساس متن حکم این افراد، رفتارهایی مانند «پرتاب بلوک سیمانی و اشیا از بالای ساختمان به سمت مأموران» عنوان شده که حتی در صورت پذیرش این ادعاها، در چارچوب جرایم عمومی مانند تخریب اموال، ایراد صدمه یا اخلال در نظم عمومی است و ارتباطی با اتهام «اقدام عملیاتی برای دولت متخاصم» ندارد مگر اینکه اتهام و مستنداتی در ارتباط مستقیم با یک دولت خارجی یا گروه سازمان ‌یافته، دریافت دستور، هماهنگی عملیاتی، تأمین مالی یا اقدام آگاهانه در راستای منافع دولت دیگر در پرونده مطرح شده باشد که هیچیک عنوان نشده است. از طرفی خطر اجرای قریب‌ الوقوع حکم اعدام #فرزاد_مرادی، معترض دیماه در ایذه با اتهام «محاربه»، نشانه‌ای از تغییر محسوس در نحوه رسیدگی به این‌گونه پرونده‌هاست. فرزاد مرادی در قرنطینه زندان شیبان اهواز نگهداری می‌شود و در جریان بازداشت و بازجویی با خشونت شدید مواجه شده، به‌ طوری که آثار جراحات متعدد از جمله شکستگی بینی، ضربات به سر و صورت و خونریزی داخلی و… در او مشاهده شده است. وی در بهمن‌ماه ۱۴۰۴ به بیمارستان امام اهواز منتقل شد و چندین قاشق یکبار مصرف از معده‌اش خارج گردید، اما با وجود مخالفت کادر درمان، پیش از تکمیل روند درمان به بازداشتگاه بازگردانده شد. همچنین، گزارش‌های متعددی از داخل زندان‌ها از وخامت شرایط نگهداری زندانیان سیاسی حکایت دارند. کاهش شدید جیره غذایی، محرومیت از دارو و خدمات درمانی و محدود شدن ارتباط با بیرون از زندان، به وضعیتی انجامیده که سلامت و جان زندانیان را به‌طور مستقیم تهدید می‌کند. در برخی موارد، حتی داروهای ارسالی خانواده‌ها نیز به دست زندانیان نمی‌رسد. این شرایط، در کنار افزایش اعدام‌ها و بازداشت‌های گسترده و انتقال بعضی افراد به مکان‌های نامعلوم، بدون اطلاع‌رسانی شفاف، نشان می‌دهد که فشار بر افراد به یک روند خطرناک و جانفرسا تبدیل شده است. در نگاهی که بر نفی هرگونه سلطه بر انسان و حق تعیین سرنوشت توسط ملت تأکید دارد، هیچ فرد یا نهادی نمی‌تواند خود را در جایگاهی قرار دهد که درباره جان انسان‌ها تصمیم‌گیری کند. در این چارچوب، حیات انسان حقی غیرقابل سلب است و هیچ ساختاری مجاز به سلب آن نیست. از این منظر، مجازات اعدام؟ به‌ویژه در روندهایی همراه با ابهام و فشار، نقض حق حیات و استمرار همان رویکردی است که به‌جای پاسخگویی، مسیر حذف انسان‌ها را در پیش می‌گیرد. در چنین شرایطی، ادامه صدور و اجرای احکام اعدام زندانیان سیاسی، به هیچ عنوان قابل توجیه نیست. توقف این احکام، کنار گذاشتن مجازات اعدام و آزادی زندانیان سیاسی، امنیتی و عقیدتی، گامی ضروری و حداقل اقدامی است که می‌تواند از تشدید این چرخه کشتار، سلب حق حیات انسانهای بیگناه و درد مردم و جامعه ستمدیده ایران، جلوگیری کند. @drmaisato #نه_به_اعدام #StopExecutionsInIran

@Taheri_Movement اگاهی اگاهی تنها راه رهایی آگاهی جمعی برای حفظ منافع عمومی #حقوق_بشر_نوین #اینتریونیورسالیزم #آگاهی_جمعی

آگاهی جمعی برای حفظ منافع عمومی زمین متعلق به همه است، نه متعلق به قدرتمداران و متعلق به سرمایه داران که یک درصد جمعیت جهان هم نیستند. بنابراین بدون اینکه در واقع از حالا به بعد سرنوشت آن۹۹ درصد دست یک عده محدود است چه کار باید کرد؟ چه جوری باید از منافع عموم دفاع کرد؟ این نیاز به حقوق بشر نوین دارد. حقوق بشری که حافظ هویت انسانی است، نه تنها در یک منطقه، نه تنها در یک کشور بلکه به طورکلی این است که حافظ هویت انسان باشد و بتواند منافع انسان را تامین بکند. محمدعلی طاهری بنیانگذار مکتب عرفان کیهانی و سازمان صلح طاهری #حقوق_بشر_نوین #اینتریونیورسالیزم #آگاهی_جمعی

Tell the world that unspeakable crimes are being committed in Iran… Tell the world that if they do nothing, they [authorities] will turn the country into a graveyard. Iranian authorities have unleashed an unprecedented deadly crackdown to crush mostly peaceful protests demanding the fall of the Islamic Republic system. Security forces have used unlawful lethal force leading to mass killings and horrific injuries. Since 8 January, authorities have cut all internet access to conceal their crimes. Call on the international community to urgently act to end further massacres of protesters in Iran. Iranian authorities have unleashed an unprecedented deadly crackdown to crush mostly peaceful protests demanding the fall of the Islamic Republic system. Security forces have used unlawful lethal force leading to mass killings and horrific injuries. Since 8 January, authorities have cut all internet access to conceal their crimes. Call on the international community to urgently act to end further massacres of protesters in Iran.  People in Iran, outraged at decades of repression, have poured into the streets since 28 December 2025 demanding fundamental change and a political system respecting human rights and dignity. They have been met with unprecedented lethal repression by security forces, carrying out mass killings under the cover of digital darkness since 8 January.  Protests erupted following a sharp currency collapse and chronic state mismanagement of essential services and worsening living conditions. Starting with shop closures and strikes in Tehran’s Grand Bazaar, protests evolved into mass nationwide street demonstrations calling for the downfall of the Islamic Republic system.  We have documented how security forces repeatedly and unlawfully fired rifles and shotguns loaded with metal pellets at unarmed protesters. Medical facilities have been overwhelmed with the injured, while distraught families searched for their missing loved ones in overflowing morgues, hospitals and even piles of bodies in warehouses and freight containers.  Amid sweeping arrests, detained protesters and other dissidents are at risk of torture and other ill-treatment, as well as the death penalty given orders by the head of judiciary to show “no leniency” against those who dare to stand up against the Islamic Republic system.  UN member states must take urgent diplomatic action to protect protesters from further massacres and confront the systemic impunity that is driving the bloodshed. This includes convening special sessions at the UN Human Rights Council and the UN Security Council to deter further massacres and pursue international criminal justice, including referring Iran to the International Criminal Court. Take action now and send a message to the Minister of Foreign Affairs calling on Canada to work with the international community to hold Iranian authorities accountable and stop the protest bloodshed.  🔗 takeaction.amnesty.ca/page/184863/ac… #IranMassacre #Iran #IranRevoIution2026 #R2PForIran

The unprecedented deadly crackdown on protests in Iran demands urgent action by the international community. Send a message to Canada's Minister of Foreign Affairs Anita Anand now. Take Action » Sign it please #Iran #IranMassacre #IranRevoIution2026 takeaction.amnesty.ca/page/184863/ac…

@Taheri_Movement زندانی سیاسی آزاد باید گردد #زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد #IranianRevolution2026

ربوده شدن محمدپارسا گلچین و هشدار نسبت به سرکوب دانشجویان و زندانیان سیاسی #محمدپارسا_گلچین، دانشجوی ۱۹ ساله‌ی ادبیات دانشگاه تهران و دارنده مدال طلای المپیاد ادبیات، شنبه ۲۲ فروردین‌ماه در مشهد به‌صورت خشونت‌آمیز ربوده شد و تاکنون در شرایط نامعلومی در بازداشت به سر می‌برد. این اقدام، بخشی از تداوم سرکوب دانشجویان و فعالان فرهنگی است و نشان می‌دهد که حاکمیت نه تنها از اعتراض و پرسشگری می‌ترسد، بلکه هر صدای مستقل را تهدیدی برای خود می‌بیند. گلچین پیش از ربوده شدن، در ۱۶ آذر گذشته، صراحتاً به جنایت‌های حکومتی اعتراض کرده و خطاب به سعید جلیلی گفته بود: «شمایی که دستانتان و هر نفستان، هر نفستان بوی خون می‌دهد، شمایی که جان پاک ژینا و نیکا و حدیث را گرفتید و هر سال روزهایی که نفس خون‌آلودتان از ترس حضور مردم در سالگرد پر کشیدنشان میگیرد، خیابان را پر از مزدورانتان می‌کنید، اما صدای زن نمی‌میرد». این گفته‌ها و سخنان بر حق دیگر او و محکومیت خشونت علیه زنان و فعالان، یادآوری این نکته است که صداهای عدالتخواه خاموش نمی‌شوند. او همچنین با اشاره به فساد اقتصادی حکومت افزود: «شمایی که کاسبان تحریم و غارتگران سفره‌هایی هستید که هر سال کوچکتر می‌شود…»، انتقاد درباره فشارهای ناشی از سیاست‌های ناکارآمد بر مردم را بیان کرد. در کنار پرونده محمدپارسا گلچین و بی‌خبری مطلق از ایشان، گزارش‌ها درباره وضعیت سایر زندانیان سیاسی نیز هشدار دهنده است. طی روزهای اخیر، بین ۱۰ تا ۲۰ نفر از زندانیان سیاسی از زندان اوین به قرنطینه زندان قزلحصار منتقل شده‌اند و ارتباط آن‌ها با خانواده‌ها قطع شده است. محسن پیرایش، یکی از این زندانیان، که پیش از انتقال روزانه با خانواده در تماس بود، از زمان جابجایی هیچ خبری از او در دست نیست. چنین انتقال‌های ناگهانی و بدون اطلاع‌رسانی شفاف، همراه با نگهداری در سلول‌های انفرادی و محدودیت شدید امکانات، نه تنها فشار روانی بر زندانیان و خانواده های آنان را افزایش می‌دهد بلکه نقض جدی حقوق بشر، از جمله منع شکنجه، حق دادرسی عادلانه و امنیت شخصی را نیز نشان می‌دهد. این اقدامات نمادی از ترس حکومتی نسبت به هر نوع اعتراض دانشجویان و مردم است؛ سیاستی که هدف آن ایجاد رعب و وحشت ملت و محدود کردن آزادی بیان است. با این حال، پیام دانشجویان و نسل جوان ایران روشن است: مقاومت و صدای عدالت همواره پابرجا خواهد ماند. جامعه جهانی و نهادهای حقوق بشری باید بر تضمین آزادی بیان، حمایت از دانشجویان و فعالان، و پیگرد قانونی مسئولان نقض‌کننده حقوق بشر عملا نه صرفا در شعار و حرفهای تکراری، تمرکز کنند. پرونده محمدپارسا گلچین و وضعیت زندانیان سیاسی مانند محسن پیرایش، یادآور اهمیت پایداری، شجاعت و آگاهی مردم در برابر خشونت و سرکوب سیستماتیک است و تأکیدی است بر اینکه هر اقدامی برای سلب آزادی، با مقاومت روبرو خواهد شد. در چنین شرایطی، آنچه رخ می‌دهد تنها نقض حقوق یک فرد نیست، نشانه نادیده‌گرفتن حق تعیین سرنوشت ملت و تحمیل نوعی برده‌داری سیاسی است که در آن ابتدایی‌ترین حقوق انسانی، از جمله آزادی و امنیت فردی، به‌سادگی سلب می‌شود. از این‌ رو، آزادی فوری محمدپارسا گلچین، روشن‌شدن وضعیت زندانیان انتقالی و آزادی تمامی زندانیان سیاسی، یک مطالبه حداقلی برای صیانت از حقوق انسانی و جلوگیری از تداوم چرخه‌ای است که در صورت استمرار، حقوق نسل‌های آینده را نیز تحت تأثیر قرار خواهد داد. #زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد #IranianRevolution2026

تهدید به «یک قرن ویرانی»؛ از تحقیر مردم ستمدیده ایران تا غارت منابع ملی وقتی ترامپ رئیس جمهور آمریکا می‌گوید: «اگر همین امروز از ایران خارج شویم، حدود ۲۰ سال طول خواهد کشید تا کشورشان را بازسازی کنند و اگر حملات بیشتری انجام دهیم، این زمان می‌تواند به ۱۰۰ سال برسد» و هم‌زمان تهدید می‌کند که «پل و نیروگاه نخواهید داشت»، دیگر با یک موضع سیاسی مواجه نیستیم. این یعنی محاسبه آگاهانه میزان ویرانی یک ملت و تبدیل زندگی میلیون‌ها انسان به عدد و زمان. این سخنان فقط تهدید یک جنگ‌طلب فریبکار و قدرت‌طلب نیست. این یک جهت‌گیری روشن است برای عقب راندن یک کشور از مسیر زندگی، توسعه و ثبات. «پل» و «نیروگاه» امکاناتی هستند که زندگی روزمره مردم را ممکن می‌کنند؛ برق بیمارستان‌ها، آب شهرها، حمل‌ونقل، زنجیره تأمین غذا و حداقل‌هایی که بقای مردم به آن وابسته است. وقتی این نقاط هدف قرار می‌گیرند، هدف قطع حکومت نیست، زیرا در هر حالتی حاکمان در رفاه و امکانات زندگی می‌کنند، بلکه خودِ زندگی مردم و فلج کردن آنان است و این وضعیت عملاً تسلط نظام جمهوری اسلامی را بر مردمی ناتوان افزایش می‌دهد. در کنار این تهدیدها، وقتی ترامپ روان‌پریش می‌گوید «آن‌ها حیوان هستند» و ادعا می‌شود «برای آزادی باید این رنج را تحمل کنند» و هم‌زمان از «برداشتن نفت» و «غنیمت»صحبت می‌شود، تصویر کامل می‌شود؛ تحقیر انسان، عادی‌سازی رنج و غارت منابع ملی در کنار هم قرار می‌گیرند و ماهیت واقعی این جنگ راآشکار می‌کنند. حمله به عسلویه، تأسیسات پتروشیمی و زیرساخت‌های انرژی، بمباران اسکله‌های حیاتی در #جزیره_خارک بزرگترین ومهم‌ترین مرکز پالایش و ذخیره‌سازی نفت ایران و ضربه زدن به مسیرهای ریلی راه‌ آهن و شریان‌های حمل‌ و نقل کشور، همگی نشان می‌دهد این اقدامات مستقیماً قلب اقتصاد، صادرات، گردش انرژی و ثروت ملی ایران را هدف گرفته‌اند و مردم ایران در واقع برای طرفین جنگ هیچ ارزشی ندارند. جزیره خارک به معنای شریان اصلی صادرات نفت است، پتروشیمی به معنای درآمد ارزی و تأمین مالی کشور است، راه‌آهن به معنای اتصال اقتصاد و تأمین نیازهای داخلی است. خاموشی نیروگاه‌ها به معنای از کار افتادن تجهیزات حیاتی در بیمارستان‌ها، مرگ بیماران وابسته به دستگاه‌های درمانی،اختلال در تأمین دارو و خدمات اورژانسی است. تخریب زیرساخت‌ها یعنی فروپاشی شبکه آب، افزایش بیماری، گسترش فقر، آوارگی گسترده و سوق دادن جامعه به شرایطی که عملاً به سطحی نزدیک به فروپاشی زیستی و بازگشت به شرایطی شبیه«عصر حجر»سوق داده می‌شود و حذف تدریجی کیفیت زندگی، کرامت انسانی و از بین رفتن تعداد زیادی از مردم و محیط زیست را به دنبال دارد. وقتی این بخش‌های مهم بمباران می‌شوند، یعنی نه فقط امروز، بلکه آینده اقتصادی کشور و نسل‌های آینده هدف قرار گرفته است. زمانی که اهداف سیاسی محقق نمی‌شود و معادله‌ها درست از آب در نمی‌آید، فشار از سطح سیاسی به سطح زندگی مردم منتقل می‌شود و این یعنی ناتوانی در تحقق هدف به فشار بر معیشت و بقا تبدیل می‌شود. از منظر حقوق بین‌الملل، این اقدامات به‌ وضوح در تعارض با اصول شناخته ‌شده قرار دارند. بر اساس کنوانسیون‌های ژنو و حقوق بین‌الملل بشردوستانه، حمله به زیرساخت‌های حیاتی که برای بقای غیرنظامیان ضروری هستند ممنوع است. اصل تفکیک میان اهداف نظامی و غیرنظامی، اصل تناسب در حملات و ممنوعیت مجازات جمعی، همگی به‌صراحت چنین اقداماتی را رد می‌کنند. هدف‌گیری منابع اقتصادی غیرنظامی و تحمیل رنج گسترده به مردم، مصداقی جدی از نقض این اصول در خصوص ارتکاب «جنایت جنگی» است. در این میان، جمله‌ای خودخواهانه از خارج‌نشینان شنیده می‌شود که «بزنند، بهترش را می‌سازیم» یا «ایران همین الان هم در عصر حجر به سر می‌برد». این نگاه، نادیده گرفتن جان، زندگی و رنج واقعی مردم و حماقت انسان‌های جاه‌طلبی است که یا در رفاه و امنیت زندگی می‌کنند و حاضرند از روی خون میلیون‌ها انسان عبور کنند، یا هیچ شناخت و سوادی نسبت به عواقب تخریب نیروگاه‌ها، زیرساخت‌ها و جنگ ندارند. بازسازی فقط ساختن دوباره ساختمان‌ها نیست. بازسازی یعنی جبران عمرها و سال‌های از دست‌ رفته، اقتصاد فروپاشیده، روان‌های آسیب ‌دیده و جانها و فرصت‌هایی که برای همیشه از بین رفته‌اند. بسیاری از این خسارات اساساً قابل جبران نیستند. همه این موضوعات در یک جهت حرکت می‌کنند، تضعیف یک ملت برای تسلط بر آینده و منابع آن. این جنگ نه برای آزادی است و نه برای ایجاد امنیت. بسیار پر واضح است که این جنگ علیه مردم، علیه ثروت ملی، علیه محیط زیست و علیه نسل‌های آینده ایران‌زمین است و این جنایات جنگی و تجاوز بیگانگان، قویاً و صراحتاً محکوم است و باید فوراً متوقف شود. @HRW @amnesty #StopWarOnIran #NoWarCrimesInIran

Trump’s threat to turn Iran into “100 years of reconstruction,” reduce it to the “Stone Age,” and destroy its civilization is a war crime, an act of extreme arrogance and brutality, and a plan for the devastation of a vast land of Iran for the purpose of plunder. The bombing of factories, ports, universities, refineries, bridges, pharmaceutical centers, railways, and vital infrastructure is not targeting power or a military objective, but targeting people’s lives, the environment, and future generations. This means civilian deaths, collapse of the healthcare system, displacement, economic paralysis, and deep, long-term human suffering and disease. This is the systematic destruction of the resources, life, wealth, and future of a nation, which severely violates the fundamental principles of international humanitarian law. No justification can legitimize the killing of civilians and the destruction of a country’s civilian infrastructure. Stop the war. Stop the war crimes. @UN_News_Centre @UNICEF @HRW @amnesty @ICRC #StopWarOnIran #NoWarCrimesInIran

@Taheri_Movement امیدوواریم‌روزی بشر دست از این جنگ افروزی بر داره و به سوی صلح و همدلی پیش بره. #نه_به_جنگ #نه_به_چپاول_ثروت_ملی #حفظ_محیط_زیست

@Taheri_Movement تخریب زیرساخت‌ها فقط خرابی نیست؛ سمی است که در محیط می‌ماند و وارد زندگی مردم می‌شود. از زمین‌های کشاورزی تا سفره‌های غذایی، جنگ می‌تواند کیفیت زندگی را آهسته و عمیق کاهش دهد. #نه_به_جنگ #نه_به_چپاول_ثروت_ملی #IranMassacre

@Taheri_Movement نه به جنگ #نه_به_جنگ #نه_به_چپاول_ثروت_ملی #حفظ_محیط_زیست

جنگ و مرگ تدریجی زمین پایان انفجارها، پایان جنگ نیست؛ از همین‌جا روندی آغاز می‌شود که آثار آن به‌صورت تدریجی در خاک، آب، هوا و زندگی انسان نفوذ کرده و در گذر زمان گسترده‌تر می‌شود. در حمله به زیرساخت‌های انرژی، ترکیبات سمی برای مدت طولانی در محیط باقی مانده و همراه با آوار و بقایای آلوده، از طریق آب، خاک و زنجیره غذایی وارد زندگی انسان می‌شوند و در طول زمان حتی به منابع آب زیرزمینی نفوذ کرده و آلودگی‌هایی ماندگار ایجاد می‌کنند. این روند با آلوده‌سازی زمین‌های کشاورزی و کاهش کیفیت محصولات، دسترسی به منابع غذایی را محدود کرده و در طول زمان به بحران انسانی منجر می‌شود؛ همزمان، تجمع تدریجی مواد سمی در زنجیره غذایی نیز به بروز بیماری‌های مزمن و آسیب‌های ژنتیکی در نسل‌های بعدی می‌انجامد. آسیب به این صنایع نیز به‌صورت زنجیره‌ای تولید، تأمین و حمل‌ونقل را درگیر کرده و در نهایت به کاهش اشتغال و دشوارتر شدن زندگی روزمره منجر می‌شود. در چنین شرایطی، گسترش تدریجی فقر باعث می‌شود توجه به محیط زیست کاهش یابد و تخریب آن شدت بگیرد. به این ترتیب، جنگ فقط در زمان وقوع آسیب نمی‌زند، بلکه در سال‌های بعد نیز به‌طور مستمر به تشدید بحران‌های زیست‌محیطی دامن می‌زند. در ادامه همین چرخه، آسیب به سیستم‌های آبرسانی و تصفیه، در طول زمان کیفیت آب را کاهش داده و زمینه‌ساز گسترش تدریجی بیماری‌ها می‌شود. اینجا محیط زیست و سلامت انسان به‌ صورت بلندمدت به هم گره می‌خورند و کیفیت زندگی به‌ تدریج افت می‌کند. در مناطقی که به زیرساخت‌های حیاتی مانند آب‌شیرین‌کن‌ها وابسته هستند، این روند می‌تواند به یک بحران مزمن و پایدار تبدیل شود. در سطح طبیعت نیز، این تخریب‌ها به‌تدریج به از بین رفتن زیستگاه‌ها، کاهش جمعیت گونه‌ها و در نهایت انقراض خاموش آن‌ها منجر می‌شود؛ روندی که بازگشت از آن در بسیاری موارد ممکن نیست. از بین رفتن تدریجی محیط زندگی و تداوم ناامنی، به فرسایش روانی جامعه منجر شده و همزمان با کاهش قابلیت سکونت برخی مناطق، جابجایی‌های اجباری و فشار بر مناطق دیگر را به‌دنبال دارد. این پیامدها محدود به یک منطقه نمی‌مانند. آلودگی‌ها و اثرات اقتصادی به‌ مرور از طریق هوا، آب و زنجیره‌های جهانی گسترش یافته و حتی در بلندمدت حیات آبزیان، به‌ویژه گونه‌های حساس دریایی را نیز تهدید می‌کند. در شرایطی حساس‌تر، آسیب به تأسیسات هسته‌ای می‌تواند پیامدهایی ایجاد کند که اثرات آن برای سال‌ها و حتی دهه‌ها باقی بماند و بخش‌هایی از محیط را به‌طور پایدار غیرقابل استفاده سازد. از سوی دیگر، خودِ روند جنگ نیز به‌ تنهایی یک منبع مداوم آلودگی است. مصرف سوخت، انتشار آلاینده‌ها و باقی ‌ماندن مواد خطرناک، در طول زمان تعادل محیط را به‌ صورت تدریجی بر هم می‌زند. و در نهایت، حتی بازسازی پس از جنگ نیز اگر بدون برنامه‌ریزی و شفافیت انجام شود، می‌تواند این روند تخریب را در سال‌های بعد تشدید کرده و به یکی از عوامل اصلی تداوم آسیب‌های زیست‌محیطی تبدیل شود. در چنین شرایطی، تخریب پوشش گیاهی و آسیب به ساختار خاک می‌تواند در طول زمان به فرسایش شدید و حتی گسترش بیابان‌زایی منجر شود؛ روندی که بازگشت از آن بسیار دشوار و در برخی موارد غیرممکن است. در مجموع، آنچه باقی می‌ماند تنها ویرانی نیست، بلکه روندی فرسایشی و ماندگار است که در گذر زمان، محیط زیست، سلامت، اقتصاد و زندگی انسان را بطور همزمان تحت تأثیر قرار می‌دهد؛ روندی که به‌ صورت تدریجی انباشته شده و به شکلی عمیق و پایدار بر آینده انسان و طبیعت اثر می‌گذارد. در چنین شرایطی، بازسازی باید فراتر از ساخت ‌و ساز بوده و بر ترمیم خاک، آب، طبیعت و زندگی انسان متمرکز شود، ‌همچنین پایش مستمر محیط زیست و سلامت عمومی برای شناسایی آسیب‌های پنهان ضروری است و بدون همکاری و مسئولیت‌پذیری در سطحی فراتر از مرزها، این چرخه تخریب متوقف نخواهد شد؛ چرا که حفاظت از محیط زیست در این وضعیت، در واقع حفاظت از آینده انسان است. جنگ، محصول خودمحوری انسان و نادیده‌گرفتن جایگاه او در کل هستی است؛ جایی که برای منافع کوتاه‌مدت، زمین، حیات و آینده قربانی می‌شوند. در این چرخه، تخریب طبیعت فقط یک پیامد نیست، بلکه نشانه گسست انسان از مسئولیت خود در برابر کل است؛ گسستی که هزینه آن را نسل‌های آینده خواهند پرداخت. تا زمانی که این نگاه اصلاح نشود، نه جنگ پایان می‌یابد و نه تخریب زمین. #نه_به_جنگ #نه_به_چپاول_ثروت_ملی #حفظ_محیط_زیست

@Taheri_Movement نه به جنگ #نه_به_جنگ #محیط_زیست #نجات_زمین

وحدت جهانی برای نجات زمین هنوز انسان‌ها خواب هستند و باید برای این مسئله‌ی مهم به یک وحدت جهانی برسیم که ما زمین را نجات بدهیم. ما در خطر هستیم و زمین در خطر است و اگر مراقبت نکنیم می‌تواند در واقع این جای بی‌نظیر که به اعتقاد ما در کیهان تک است، دچار آسیب‌های جدی جبران ناپذیری بشود. در واقع هر کسی توجهی به محیط‌زیست ندارد و میخواهد نابود کند برای منافع خودش، این هنجارشکنی است، در یک روان ناسالم است، این در سایمنتولوژی هست، از یک روان ناسالمی برخوردار است. از یک ذهن ناسالمی برخوردار است. در تمام کیهان یک مشت از خاک زمین پیدا نمیشود، برای همین هم زمین یک جای تک و بی‌نظیر است. محمدعلی طاهری بنیانگذار مکتب عرفان کیهانی حلقه و سازمان صلح طاهری #نه_به_جنگ #محیط_زیست #نجات_زمین

@Taheri_Movement به امید برقراری هر چه سریعتر صلح جهانی #نه_به_سلطه_بیگانگان #روز_احترام_به_طبیعت #فاجعه_زیست_محیطی

روز احترام به طبیعت سازمان صلح طاهری امسال را «سال تلاش برای رهایی از فاجعه بزرگ» نامگذاری می کند و امیدوار است به هر طریق ممکن از بروز چنین فاجعه دردناکی جلوگیری به عمل بیاید. در این خصوص مجاهدت مردم آگاه دنیا و حرکت برای جلوگیری از ادامه جنگ و پیشگیری از رسیدن به نقطه بدون بازگشت نهایی را ارج می گذارد. محمدعلی طاهری بنیانگذار مکتب عرفان کیهانی حلقه و سازمان صلح طاهری #نه_به_سلطه_بیگانگان #روز_احترام_به_طبیعت #فاجعه_زیست_محیطی