ทวีตที่ปักหมุด
SİYASETE,
YAVUZ AĞIRALİOĞLU ANJİYOSU
Konuşurken dinlenilmediği gibi, yazarken de okunmuyor.
Bu yüzden konuşmayanların konuşmaya, yazmayanların yazmaya başladığı günlere şahitlik ettiğimiz için dikkatimizi derli toplu tutmak gerekiyordu.
Yazılanları hiç acele etmeden tane tane okumak, konuşanları sabırla tekrar tekrar izlemek gerekiyordu.
Şimdi, sözü zâyi etmeden dikkatle birkaç şey söylenebilir.
Hatta sözün sonunda söyleyeceğimizi başında söyleyelim:
Siyaset okumalarındaki bu “agresifliği”,
bütün bu söylenenleri, zihinlerde yaşanan karıncalanmaları, hareketlenmeleri ve canlanmaları Sn. Yavuz Ağıralioğlu ve Anahtar Parti perspektifinden bakınca “müsbet” nazarıyla değerlendirmek gerekir.
Çünkü siyasetin tıkanmış damarları yüzünden kısmi felç olmuş, huysuzlaşmış, kutuplaşmış sisteme; “Yavuz Ağıralioğlu anjiyosu” izliyoruz. İzliyorlar.
Tıkanan damarlara kan gitmeye başladıkça felç olmuş noktalarda karıncalanmalar başlıyor.
İnce ağrılar…
Hafif sızlanmalar…
Tende renk değişimleri…
Beklenmedik hareketlenmeler…
Hepsi hayra alâmet.
Önce siyasetin, sonra devletin damarları açılacak; millet yavaş yavaş doğrulup yeniden ayağa kalkacak.
Hepsi güzelliğe, hayra alâmet.
Söylenen doğru söze işaret.
Yapılan doğru işe kuvvete dalâlet…
•••
İyi de bu kuvvet nerden geliyor?
Yoksa ?
“2002 ruhu 2026’da tekrar mı ediyor?”
Sorunun cevabı “evet” ya da “hayır” değil.
Çünkü;
2002 ile benzeyen bir şey yok.
2002 ile aynı olan iki şey var.
Birincisi “ihtiyaç” kavramı.
Aynı olan şey ihtiyaçların kendisi değil; “ihtiyaç” kavramının kendisi.
Yavuz Ağıralioğlu üzerine mıknatıslanan ilginin sebebi, halktaki “ihtiyaç” olgusu.
Bu ihtiyacın ne olduğuna geçmeden önce, 2002’de halkın hangi ihtiyacının AK Parti’yi ayağa kaldırdığına bakalım:
Nezaketsizlik etmeden, toplumsal karşılık bağlamında ve hataya düşmeden bazı teşbihlerle ifade etmeye çalışalım.
2002’ye kadar siyasetin hâkim parametreleri; pasif, ihtiyar, yorgun, edilgen, pısırık, çok başlılıktan sonuç alamayan güçsüz koalisyonlar, tıkanmış bürokrasi, ekonomik buhran, belirsizlik vs…
Ve sonuç:
“Kaotik bir bıkkınlık.”
Peki 2002’de bu “kaotik bıkkınlık” hangi ihtiyaçlarla umuda dönüştü?
Güç, birlik, kuvvet, tek lider, tek iktidar, istikrar, sert çıkışlar, çatık kaşlar, çatallanan sesler, yüzükler…
Ya vaatler?
Hızlı bürokrasi, adil hukuk, kalkınma programları ve millete patronun millet olduğunun yeniden hatırlatılması…
“Yeter, karar milletindir” duygusunun vurgulanması…
Sonuç: Başarı.
Yıl 2026…
Elimizde ne var?
Evet, güçlü bir iktidar ama güçsüz millet…
Evet, karizmatik bir lider ama sindirilmiş devlet…
Evet, koalisyondan kurtarılmış ama ittifaka mahkûm edilmiş hükümet…
Evet, çok başlılıktan kurtarılmış ama bütün damarları kayırmacılıkla, yolsuzlukla, adamcılıkla ve torpille felç olmuş bir siyaset…
Evet, hızlı bürokrasi ama hesap verme, denetlenebilirlik, bedel ödeme ve adil yargılama mekanizmaları çürümüş bir adalet sistemi…
Tuttuğun yerde elinde kalan, entübe hâle gelmiş eğitim…
Söylenecek sözün bittiği ekonomi…
Darmadağın olmuş değerler, toplum, aile ve huzur…
Ve tüm bunların arkasında aslanlar gibi konuşan, dünyaya ayar veren “karizmatik” bir dünya lideri (!)
İşte 2026 tomografisinin reçetesini 2002’ye bağlayan nokta burada saklı.
Şimdi tekrar bugünün siyasi tomografisine göz atıp Yavuz Ağıralioğlu’nu çekim merkezi hâline getiren diyagrama ve bu noktadaki saldırılara sebep olan rahatsızlığa odaklanacağız.
Milletin 2002’de “ilaç olur” diye tercih ettiği reçete, bugün hastalığın kendisi haline geldi.
Sebebi ilacın kendisi değil.
Doz aşımı idi.
Çünkü 2002’de ihtiyaç hissedilip Ak Parti’yi seçtiren gerekçelerin hiçbiri yersiz ya da yanlış değildi.
Nitekim bu durum, 2010’a kadar müreffeh bir toplum pratiğiyle kendini gösterdi.
Ama kuvvet devletten ve toplumdan kişiye tenzil edildiği andan itibaren her şey değişti,
bu yüzden artık sistemi konuşmak, sistemdeki sorunlara odaklanmak en riskli ve zor yol hâline geldi.
(>>>)
Türkçe
