ஆளும்கட்சி MSD รีทวีตแล้ว
என்னுடைய 18 வயதிலிருந்து நேரடியாக அரசியல் களத்தில் பணிபுரிகிறேன். 30 ஆண்டுகளாக கிட்டத்தட்ட எல்லா தேர்தலிலும் வாக்குச்சாவடியில் முகவராக பணியாற்றி இருக்கிறேன்.
மீசை கூட முளைக்காத பருவத்தில் முதன்முதலாக 1996ல் திமுக வேட்பாளர் மீ.அ.வைத்தியலிங்கத்துக்கு முகவராக அமர்ந்தபோது, அருகில் அமர்ந்திருந்த அதிமுக முகவரான ஸ்ரீஹரி மாமா என்னை மகிழ்ச்சியோடு வரவேற்றார்.
“இந்த வயசுப் பசங்கள்லாம் அரசியல்னா அசிங்கம்னு சினிமா பார்த்து கெட்டுப் போறானுங்க. நீ வந்தது சந்தோஷம் மாப்பிள்ளை” என்றார். வாக்குச்சாவடி வேலைகளை கற்றுக் கொடுத்தவர் அவர்தான்.
18 வயதானோருக்கு வாக்குரிமை கிடைத்து அப்போது ஆறேழு ஆண்டுகள்தான் ஆகியிருக்கும். அப்போதெல்லாம் First time voters வாக்களிக்க வருவதே அபூர்வம். தமிழ்நாட்டில் இந்த நிலை 2006 வரை நீடித்தது.
அரசியல் குடும்பத்தில் பிறக்காத முதல் முறை வாக்காளர்களின் வாக்களிக்கும் முறை வித்தியாசமானது. இங்கி பிங்கி பாங்கி போட்டுப் பார்த்து சுயேச்சை வேட்பாளர்களுக்கு கூட வாக்களிப்பார்கள். சும்மா த்ரில்லுக்கு நோட்டாவுக்கு வாக்களிப்பதும் உண்டு.
2006ஆம் ஆண்டு ஒரு புதிய கட்சி உருவானது. விஜயகாந்தின் தேமுதிக. அந்த தேர்தலில் இருந்துதான் முதல் முறை வாக்காளர்கள் அதிகளவில் வாக்கு செலுத்த வாக்குச்சாவடிக்கு வரத் தொடங்கினார்கள். தொடர்ச்சியாக 2016ல் நாம் தமிழர், 2019ல் மக்கள் நீதி மய்யம், 2026ல் தமிழக வெற்றிக் கழகம் என்று புதிய கட்சிகள் உருவாகி, முதல்முறை வாக்காளர்களை வாக்குச்சாவடிக்கு தொடர்ச்சியாக அழைத்து வருவது என்பது ஜனநாயகத்துக்கு ஆரோக்கியமான விஷயமே.
ஷங்கர் படம் பார்த்து ‘அரசியலென்றால் சாக்கடை’ என்று சொல்லக்கூடிய இளைஞர்கள் இன்று பெருமளவில் இல்லை என்பதே ஆறுதலாக இருக்கிறது.
அரசியல் ஆர்வத்தோடு வரும் குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையிலான கட்சிசாரா இளைஞர்களை பின்னாளில் சித்தாந்தம், கொள்கை, மொழி, இனம், தலைவர்களின் கடந்தகால செயல்பாடுகள் மற்றும் தியாகங்கள் என்றெல்லாம் சிந்திக்கவைத்து பல்வேறு அரசியல் இயக்கங்களுக்கு இந்த புதிய கட்சிகள் ஆட்களை சேர்க்கின்றன என்பதை மறுக்க முடியாது.
ஆரம்பத்தில் passing clouds, floating votes என்று தேர்தல் அரசியலில் மதிப்பிடப்பட்டாலும் இந்த இளைஞர்களை ஈர்ப்பதற்கு பெரிய கட்சிகளில் ஏராளமான திட்டங்கள் உண்டு.
இன்று தற்குறி என்று இளைஞர்களை விமர்சிக்கிறார்களே என்று சமஸ் போன்றவர்கள் கவலைப்பட வேண்டாம். இவர்கள் பின்னாளில் ஞானஸ்தானம் பெற்று திமுக, அதிமுக, பாஜக, காங்கிரஸ் போன்ற கட்சிகளில் எம்.பி, எம்.எல்.ஏ.க்களாகவும் ஆவார்கள்.
அரசியல் என்றாலே ஊழல், சாக்கடை என்று நிராகரித்துவிட்டு நோட்டாவுக்கு ஓட்டு போடுவதோ அல்லது தேர்தல் நாளன்று ஷார்ட் ட்ரிப் ப்ளான் செய்வதோ என்றில்லாமல் சின்சியராக வாக்குச்சாவடிக்கு வருகிறார்களே என்று மகிழ்ச்சி அடையலாம்.
முதல் ஓட்டு என்பது காதல் மாதிரி. இரண்டு, மூன்று தேர்தல் கடந்த பின்புதான் கல்யாணம். அதன் பின்னரே இந்த வாக்காளர்களுக்கு எதற்கு முன்னுரிமை தந்து வாக்களிக்க வேண்டும் என்கிற தெளிவு பிறக்கும்.
முந்தாநாள் விஜயகாந்த். நேற்று சீமான், கமல். இன்று விஜய். நாளை அஜித்தோ, சிவகார்த்திகேயனோ. ரஜினி மட்டும் ஏமாற்றி விட்டார். எவ்வகையிலாவது வாக்காளர்கள் உற்பத்தி ஆகிக் கொண்டே இருப்பது வரவேற்கத்தக்க அம்சம்தான்.
இம்மாதிரி வருபவர்கள் எவ்வளவு சீக்கிரத்தில் தெளிவு பெறுகிறார்கள், எத்தகைய கொள்கைகளை நோக்கி நகர்கிறார்கள் என்று கவனிப்பதுதான் அரசியல் பார்வையாளர்களுக்கு சுவாரஸ்யமே.
தமிழ்
