اِل

Iran says air defense commanders were killed during clashes with U.S. helicopters near Isfahan.

اگر باقیمانده‌‌ی‌ جمهوری اسلامی با ترامپ معامله کند، من همچنان مخالف جمهوری اسلامی خواهم بود و برای یک ایران دموکراتیک آزاد تا زمانی که زنده‌ام مبارزه خواهم کرد. امّا حالا که موجودیت ایران - کشوری با بیش از ۹۰ میلیون جمعیت - و آینده‌ی آن در خطر است برای ماندن ایران مقابل قلدری‌ها و گردن‌کشی‌ها و اهانت‌های ترامپ و تجاوز وحشیانه‌ی او و نتانیاهو به کشورم می‌ایستم. در مقابل ایدئولوژی خطرناکی هم که برای در دست گرفتن قدرت دقیقاً از منطق جمهوری اسلامی پیروی می‌کند و از سر ساده‌لوحی یا کینه‌توزی، نابودی زیرساخت‌ها و کشته شدن غیرنظامیان را «حمله به جمهوری اسلامی برای کمک به مردم ایران» می‌نامد، می‌ایستم. خط قرمز ویران نشدن ایران، حفظ تمامیت ارضی ایران و جان غیرنظامیان است. خط قرمز برای من دانشگاهی دانشگاه و مدرسه هم هست. ایستادن پای این اصول به هیچ وجه به معنای پشتیبانی از حکومت سفّاک و فاسد جمهوری اسلامی نیست. همه‌ی کسانی که از ادامه‌ی جنگ به عنوان تنها راه سقوط جمهوری اسلامی دفاع می‌کنند و مخالفان ادامه‌ی جنگ را به طرفداری از جمهوری اسلامی متّهم می‌کنند به دام مغالطه‌ای افتاده‌اند که دست‌پخت خودشان است. می‌گویند زدن زیرساخت‌ها و نابودی کشور یعنی تضعیف جمهوری اسلامی. چندین مغالطه در این یک جمله نهفته است: مغالطه‌ی خط مفاهیم: به کار بردن واژه‌های «حکومت» و «کشور» گویی هر دو یکی یا کاملاً جدا از یکدیگرند. زیرساخت‌های یک کشور متعلق به حکومت نیست. متعلق به مردم آن کشور است. مغالطه‌ی ساده‌سازی افراطی و علّت جعلی: کاستن مسأله‌ی پیچیده‌ای به نام جنگ به گزاره‌ای ساده: نابودی زیرساخت= نابودی حکومت. در حالی‌که پیامدهای زدن زیرساخت‌ها گریبان مردم را هم خواهد گرفت. مغالطه‌ی دوگانه‌ی کاذب: قالب‌بندی جنگ ‌به دوگانه‌ی جنگ با «حکومت» یا «نابودی کشور»، در حالی که در واقع هر دو به‌طور هم‌زمان رخ می‌دهند. هیچ وقت برای تجدیدنظر در آراء و عقاید دیر نیست. اگر برای آزادی و دموکراسی می‌جنگید شرط اول انعطاف نظر و تغییر موضع در صورت تغییر شرایط است. و الّا تفاوتی میان این شکل از جزم‌اندیشی با دگماتیسم جمهوری اسلامی نیست. #نه_به_جنگ_نه_به_جمهوری_اسلامی

دقایقی پیش اسلاوی ژیژک مقاله‌ی جدیدی را منتشر کرد. در این مقاله، ژیژک می‌کوشد وضعیت کنونی جهان را به‌عنوان یک بحران عمیق تمدنی توضیح دهد؛ وضعیتی که در آن نظم قدیم لیبرال در حال فروپاشی است، اما هنوز بدیلی رهایی‌بخش و تازه به دنیا نیامده است. او با الهام از ایده‌ی «فاصله‌ی میان‌دورانی» گرامشی، استدلال می‌کند که پدیده‌های «بیمارگون» امروز فقط به پوپولیسم یا افراط‌های فرهنگی محدود نمی‌شوند، و خود مسیر عادی تاریخ جهانی به سوی فاجعه است: فروپاشی زیست‌محیطی، رشد مهارنشده‌ی هوش مصنوعی و تکنولوژی، جنگ‌های پی‌درپی، زوال حقوق بین‌الملل، و بازگشت سیاست عریان زور. ژیژک در برابر هم ناسیونالیسم ترامپی و هم بدبینی پسااروپایی، از میراث ناتمام اما همچنان مهم اروپا دفاع می‌کند؛ یعنی همان سنت روشنگری، همبستگی، و امکان سازمان سیاسی فراملی. از نظر او، اروپا اگر بخواهد معنایی داشته باشد، باید استقلال واقعی خود را بازتعریف کند و تسلیم بربریت تازه‌ای نشود که از سوی آمریکا، روسیه و دیگر بلوک‌های اقتدارگرا در حال شکل‌گیری است. درباره‌ی ایران، ژیژک موضعی دوگانه اما روشن دارد. او از یک سو جمهوری اسلامی را رژیمی بسیار سرکوبگر می‌داند، به خیزش مهسا امینی اشاره می‌کند و یادآور می‌شود که این اعتراض‌ها زمانی ساختار قدرت در ایران را لرزاندند. او همچنین تأکید می‌کند که بسیاری از ایرانیان نه با حکومت همراه‌اند و نه به مداخله‌ی خارجی دل بسته‌اند، بلکه در وضعیتی از ترس، بی‌اعتمادی و بلاتکلیفی زندگی می‌کنند. از سوی دیگر، ژیژک با شدت به آمریکا و اسرائیل می‌تازد و زبان و رفتار آن‌ها را نسبت به ایران تحقیرآمیز، خشونت‌طلبانه و امپریالیستی می‌خواند. به نظر او، انتخاب میان جمهوری اسلامی و آمریکا/اسرائیل یک انتخاب کاذب است، چون هر دو به یک جهان خشونت‌بار تعلق دارند. با این حال، استدلال اصلی‌اش این است که در شرایط کنونی، با وجود همه‌ی وحشت‌های رژیم ایران، باید در برابر تجاوز آمریکا و اسرائیل از ایران دفاع کرد، زیرا ایران اکنون فقط برای خود نمی‌جنگد، بلکه عملاً از اصل «حاکمیت ملی» نیز دفاع می‌کند. او همچنین از «اکثریت خاموش» در ایران سخن می‌گوید که هم از رژیم بیزارند و هم به آزادی‌بخشی خارجی بدبین‌اند. در نتیجه، جمع‌بندی مقاله این است که باید در برابر بربریت جهانی در حال گسترش ایستاد. ژیژک می‌خواهد نشان دهد که قدرت‌های بزرگ امروز سلطه و ویرانگری را با نام‌هایی چون صلح، آزادی یا امنیت عرضه می‌کنند، در حالی که سیاست رهایی‌بخش واقعی هر روز دشوارتر می‌شود. پاسخ او این است که باید انتخاب‌های دروغین را رد کرد، میان مبارزات مختلف پیوندی اصولی برقرار کرد، و از نوعی جهان‌گرایی رهایی‌بخش دفاع کرد که هم با تجاوز روسیه مخالف باشد، هم با پاکسازی قومی اسرائیل، هم با سرکوب دینی، و هم با مداخله‌ی امپریالیستی. در این چارچوب، اروپا برای او آخرین حامل ضعیف اما هنوز مهم میراثی است که شاید بتواند امکان همبستگی جهانی را زنده نگه دارد.