Azadeh parsa

بشدت نگران برادرم #وحید_بنی‌عامریان هستم. آنها را به مکانی نامعلوم منتقل کرده اند و هیچ خبری ازشان نیست. جان او و همبندیهایش در خطر است. در بی خبری مطلق چه بلایی سرشان آورده اند؟ صدایشان باشیم....

نمی دانم برادرم #وحید_بنی_عامریان و #ابوالحسن_منتظر در همین لحظه که این سطور را می نویسم دقیقا کجا هستند و چه بلایی سرشان آورده اند. اما بشدت نگران جانشان هستم. با تمام توان صدایشان باشیم. @AmnestyIran @drmaisato @volker_turk @GiulioTerzi @RudyGiuliani @BradSherman @VOAfarsi

🔴#وحید_بنی‌عامریان از اعضای سازمان #مجاهدین_خلق_ایران ، امشب در خطر اعدام قرار دارد. وحید بنی‌عامریان، متولد ۱۳۷۱، فارغ‌التحصیل دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی تهران، برای اولین بار در سال ۱۳۹۶ به اتهام شرکت در تجمعات اعتراضی و در سال ۱۳۹۷ نیز مجددا به همین دلیل دستگیر شد. او پس از آزادی در سال ۱۴۰۱ به بشاگرد هرمزگان تبعید گشت. آخرین بازداشت او در سال ۱۴۰۲ به اتهام عضویت در سازمان مجاهدین خلق و اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور بود. وی به بند ۲۰۹ زندان اوین، تحت نظارت وزارت اطلاعات، منتقل شد. در این بند، وحید تحت شکنجه‌ شدید جسمی و روانی قرار گرفت که شامل ضرب و شتم، محرومیت از خواب، آسیب‌های جدی مانند شکستگی دنده‌ها و ... بود. وحید بنی‌عامریان در آذرماه ۱۴۰۳ به اعدام محکوم شد. #StopExecutionsInIran

@IranIntl خون مجاهدین خلق و نیروهای شورشی و آزادیخواه از گلوی کسی پایین نمیرود شما اول دارو دسته و همسر خود را توجیه کن که شعار مرگ بر این مبارزان را در تظاهراتشان و دنیای مجازی ندهند خونخواهی و پیام به سازمان ملل و گزارشگر ویژه پیش کش #نه_به_اعدام

وحیدجان! در دو سال گذشته کابوسم اعدام تو و پویا بوده و رویایم اینکه روی ماهت را ببوسم و در آغوشت بگیرم. ای تو از هم‌خون فراتر از برادر باوفاتر دیروز با خبر پرکشیدن پویا بیدار شدم و دو روز است که به تو فکر می‌کنم می‌دانم این نوشته را نمی‌بینی اما با تو عهد می‌بندم. به صداقت و معصومیتی که در نگاهت هست سوگند می‌خورم تا آخرین قطره‌ی خون و تا واپسین نفس،تا لحظه‌ای که به دیگر یاران شهیدم بپیوندم، این راه را ادامه خواهم داد #وحید_بنی_عامریان #پویا_قبادی #محمد_تقوی #علی_اکبر_دانشورکار #بابک_علیپور

یاران در بند را صدا بزنیم خبری از وحید بنی عامریان و ابواحسن منتظر نیست #نه_به_اعدام #Save_Vahid #Save_Abolhassan

جنگ و فروپاشی زندگی؛ از نابودی معیشت تا مرگ دموکراسی جنگ و معیشت خاموش؛ وقتی اقتصاد روزمره فرو می‌ریزد مردی در داستانی از طاعون هر روز پنجره خانه‌اش را باز می‌کرد تا ببیند آیا شهر هنوز زنده است یا نه. او نه پزشک بود و نه سیاستمدار؛ تنها شاهدی بود که می‌دید چگونه بیماری، آرام‌آرام زندگی را می‌بلعد. جنگ نیز چنین است. نه با یک انفجار، بلکه با فرسایش تدریجی، شهر را از درون خالی می‌کند. جنگ و فروپاشی زندگی دقیقاً از همین نقطه آغاز می‌شود: جایی که انسان هنوز زنده است، اما زندگی دیگر وجود ندارد. در ایران، جنگ و فروپاشی زندگی نه یک احتمال دور، بلکه نتیجه مستقیم ساختاری است که سال‌ها بحران را انباشته کرده است. در این ساختار، تصمیم‌های کلان بدون پاسخگویی اتخاذ می‌شوند و هزینه‌ها به جامعه منتقل می‌گردد. نتیجه، جامعه‌ای است که حتی پیش از جنگ نیز در وضعیت ناپایدار قرار داشته و اکنون با کوچک‌ترین شوک، به لبه سقوط رانده می‌شود. جنگ و معیشت خاموش؛ فروپاشی اقتصاد روزمره جنگ و فروپاشی زندگی فقط در ویرانی ساختمان‌ها خلاصه نمی‌شود. بخش اصلی بحران در سطح معیشت رخ می‌دهد. قطع اینترنت در شرایط جنگ، نمونه‌ای روشن از این فروپاشی پنهان است. برای میلیون‌ها نفر، اینترنت نه ابزار تفریح، بلکه ابزار کار است. وقتی این ابزار از کار می‌افتد، چرخه درآمد نیز متوقف می‌شود. #ایران_آزادی #ایران 👈 اینجا بخوانید (iranfreedom.net/%D8%AC%D9%86%D…)

ادامه داشتن انفجارهای ثانویه سایت موشکی ۱۵ خرداد بهارستان اصفهان در تاریکی شب #ایران_آزادی #ایران چهارشنبه ۱۲ فروردین‌ماه ۱۴۰۵

لحظه انفجار حمله به پادگان ۱۵ خرداد اصفهان (سایت موشکی سپاه) ۱۸:۲۷، چهارشنبه ۱۲ فروردین ۴۰۵ #ایران_آزادی #ایران

جنگ با روان جامعه چه می‌کند؟ جنگ فقط در میدان نبرد نیست… در ذهن مردم هم جریان دارد. اضطراب، ناامنی و تغییر رفتارهای اجتماعی، این‌ها پیامدهای پنهان جنگ هستند. تحلیلی از اثرات روانی جنگ و واکنش جامعه. گفتگو با گل‌آذین یارندپور کارشناس ارشد جامعه شناسی، متخصص و مشاور روانکاوی @GolazinY #جنگ_روانی #اثرات_روانی_جنگ #روان_جامعه #WarOnTheMind #MentalHealthInWar #IranWar‌

لندن- گزارشگر ایران آزادی-۱۲ فروردین ۱۴۰۵ آکسیون ایرانیان آزاده؛ مقابل دفتر وزارت خارجه درمحکومیت اعدام زندانیان مجاهد گزارشی از محمد سلیمانی @SIA30MUSIC #سازمان_مجاهدین_خلق_ایران #مجاهدین_خلق_ایران #بابک_علیپور #پویا_قبادی

ایران فردا، سرزمین فرصت‌های برابر و محیط‌زیست پایدار چرا وضعیت اقتصادی ایران بحرانی است؟ دلیل روشن است: فساد، انحصار و ناکارآمدی حاکمیت فعلی. اما ماده هشتم از طرح ده‌ماده‌ای به رسمیت شناختن مالکیت شخصی، بازار آزاد و فرصت‌های برابر برای همه مردم ایران تأکید دارد. در ایران فردا، به‌جای فساد و سرکوب، سرمایه‌های ملی برای شغل‌آفرینی و کاهش فاصله طبقاتی به‌کار می‌رود و شایستگی و مهارت‌ها معیار پیشرفت خواهند بود. #ایران_آزادی #ایران

جان بولتون مشاور امنیت ملی دولت اول ترامپ: حکومت ایران دچار شکاف شده است، اما کار هنوز تمام نشده است. ما باید به مخالفان کمک کنیم و به ضربه زدن به ابزارهای قدرت حاکمیت، مانند سایت‌های نظامی سپاه، ادامه دهیم. تغییر حکومت هنوز ممکن است. میراث ترامپ در اینجا در معرض خطر است. #ایران_آزادی #ایران

اعدام در سایه جنگ؛ پیام به داخل یا سیگنال به جهان؟ اعدام‌ها در اوج جنگ، تصادف یا یک استراتژی؟ آیا این اقدامات برای مهار جامعه است یا ارسال پیام به جهان؟ بررسی نقش اعدام در معادلات سیاسی تا تأثیر آن بر روابط بین‌المللی گفتگو با شیرین نریمان، تحلیلگر و کنشگر سیاسی @ShirinNariman #سازمان_مجاهدین_خلق_ایران #مجاهدین_خلق_ایران #بابک_علیپور #پویا_قبادی #محمد_تقوی #اکبر_دانشورکار

اصفهان - شاهین شهر حمله ساعت ۱۸:۱۰ چهارشنبه ۱۲ فروردین‌ماه ۴۰۵ #ایران_آزادی #ایران

چهار اعدام، یک واقعیت! در ایران امروز، اعدام دیگر یک «مجازات» نیست؛ یک زبان است. زبانی که حاکمیت با آن تلاش می‌کند با جامعه سخن بگوید؛ زبانی برای ترساندن، برای متوقف کردن، برای قفل کردن ارادهٔ نسلی که نشانه‌های خیزش در آن هر روز آشکارتر می‌شود. برای نظام ولایت فقیه، طناب دار حکم اکسیژن برای بیماری را دارد که نفس‌هایش به شمارش افتاده است. هرجا که ـ در برابر قیام و کانون‌های شورشی ـ احساس خفگی می‌کند، به اعدام پناه می‌برد. در همین راستا و با همین منطق؛ سحرگاه سه‌شنبه ۱۱فروردین ـ ۲۴ساعت پس از اعدام محمد تقوی و اکبر دانشورکار ـ گزمه‌های ولایت، بابک علیپور و پویا قبادی را اعدام کردند. چهار اعدام در ۲روز و تصویری فشرده از یک واقعیت؛ کابوس کانون‌های شورشی و خیابان. بی‌علت نبود که قالیباف گفت خیابان را رها نکنید؛ تنگهٔ اصلی نظام خیابان است... هدف نظام، زدن به دشمن اصلی در دود و دم جنگ و خاموشی اینترنت است اما این‌بار، این جنایت در سکوت نماند. تیتر رسانه‌های جهانی، نشان داد که این‌بار جنایت در سکوت بایگانی نشد. رویترز نوشت: «ایران ۲زندانی مرتبط با مجاهدین را اعدام کرد» و تأکید کرد که این روند تنها در ۲روز، ۴قربانی گرفته است. آسوشیتدپرس با اشاره به «محاکمه به‌شدت ناعادلانه» و «شکنجه»، این اعدام‌ها را زیر سؤال برد. واشنگتن‌پست نیز ضمن بازتاب خبر، به فراخوان‌های قبلی برای جلوگیری از این اعدام‌ها اشاره کرد. در سطح سیاسی نیز واکنش‌ها ادامه یافت. گروه «دوستان ایران آزاد» در پارلمان اروپا با یادآوری تلاش‌های خود برای نجات این زندانیان، بار دیگر نسبت به خطر اعدام‌های بیشتر هشدار داد. «ولایت» نیمه‌جان تلاش می‌کند با دمیدن در تنور جنگ، قحطی و اعدام، جامعه را در انفعال فرو ببرد و هزینه قیام را بالا ببرد. می‌خواهد سرنوشت را با طناب تعریف کند اما نسلی که قیام دی‌ماه را پشت سر گذاشته و با گوشت و پوست ضرورت مبارزه قهرآمیز در برابر دشمن غدار را حس کرده است، دیگر با قواعد گذشته بازی نمی‌کند. تجربه هزاران جوانی که در خون‌شان غلطیدند نشان داده است که مسیر آزادی با فدا و پاکبازی باز می‌شود و هر گونه عقب‌نشینی و تردید و مماشات با هیولا، او را در کشتن جری‌تر می‌کند. در چنین صحنه‌ای، اعدام بابک علیپور و پویا قبادی، بیش از آن‌که نمایش قدرت باشد، اعتراف به ترس است. ترس از جوانان شورشگر و جامعه‌یی که دیگر قابل مهار نیست. ترس از آینده‌ای که نشانه‌هایش در همین واکنش‌ها، در همین ایستادگی‌ها، و در همین نام‌ها دیده می‌شود. #ایران_آزادی #ایران

ایستگاه خبری: سرخط #خبر ها- چهارشنبه ۱۲ فروردین ۱۴۰۵ برابر با اول آوریل ۲۰۲۶ از #تلویزیون #ایران #آزادی

@IranAzad_TV سلام برشما

اعدام در سایه #جنگ؛ پیام به داخل یا سیگنال به جهان؟ #ایران #نه_به_اعدام twitter.com/i/broadcasts/1…

📷 عکس روز تهران ویرانی خانه های مسکونی در جنگ #ایران_آزادی #ایران

چالش - قالیباف: «خیابان قدرت ماست» یا اعتراف به ترس از خیابان؟ تناقض در سخنان قالیباف پرده از هراس واقعی حاکمیت نسبت به خیابان برمی‌دارد. او در پیام خود به مناسبت سی‌امین روز جنگ تأکید کرد که «خیابان آیینه قدرت اجتماعی است» و حتی گفت «دشمن از خیابان عصبانی است» و نیروهایش را به حفظ حضور در آن فراخواند. اما همین تأکیدها، در کنار گزارش‌های میدانی، روایت دیگری را نشان می‌دهد؛ جایی که خیابان به صحنه تنش و چالش تبدیل شده است. کاهش حضور نیروهای سرکوب، گشت‌های محدود و حضور محتاطانه، نشانه‌هایی از تردید و عقب‌نشینی است. اگر خیابان واقعاً نماد قدرت است، چرا این‌همه تأکید بر حفظ آن و هشدار نسبت به از دست رفتنش دیده می‌شود؟ آیا این اظهارات نشانه اقتدار است یا اعترافی پنهان به ترس از خیابان؟ #ایران_آزادی #ایران