Fatma Ossedrijver-Çakir

Marandi: “Your regime is aiding the US in carpet bombing our country. And as it does you make false accusations against Iran to legitimize the aggression against us & that makes you complicit in war crimes.” UK reporter: “Me personally?” Marandi: “Yes you’re a propagandist.” 🔥

Some countries are concerned about oil prices and food prices; we are concerned about the lives of our citizens

During a Security Council session, I sounded a siren with a 15-second timer and asked the ambassadors to imagine the reality in Israel: "Imagine you have 3 children and 15 seconds to run to a shelter. Which child do you take first?"

Als moslim lees ik dit stuk en denk ik vooral: over wie heb jij het eigenlijk? Want ik herken mezelf hier totaal niet in. Ik leef mijn leven, werk, betaal belasting, bied werk aan mensen, probeer een goed mens te zijn, en toch word ik in dit soort stukken steeds weer in hetzelfde frame geduwd, alsof mijn geloof automatisch iets dreigends, onderdrukkends of vijandigs zou zijn. Je begint bij een iftar en een debat over een vrije dag voor het Suikerfeest, en voor je het weet zit je op woorden als “islamisering”, “onderwerping” en “totalitaire ideologie”. Dat is nogal een sprong. Alsof het simpele feit dat moslims zichtbaar bestaan in Nederland voor jou al verdacht is. En daar wringt het. Want een iftar is gewoon een maaltijd. Een religieuze feestdag erkennen is geen capitulatie. Ruimte geven aan moslims in een vrij land is niet hetzelfde als buigen voor de islam. Dat frame maak jij ervan. Niet de werkelijkheid. Ook die zin dat de islam “niet gericht is op liefde maar op onderwerping” is gewoon bizar in zijn stelligheid. Alsof 1,8 miljard mensen, in tientallen landen en duizenden gemeenschappen, allemaal in één zin te vangen zijn. Alsof mijn geloof voor mij niet over discipline, barmhartigheid, nederigheid, gebed, familie en verantwoordelijkheid kan gaan, maar alleen over het angstbeeld dat jij nodig hebt om dit verhaal overeind te houden. En dat is misschien nog het meest vermoeiende aan dit soort stukken: er wordt niet eens moeite gedaan om moslims als mensen te zien. We worden meteen een symbool. Een probleem. Een ontwikkeling. Een dreiging. Alles behalve gewoon burgers van vlees en bloed die net als ieder ander hun plek proberen te vinden in dit land. Je mag kritiek hebben op religie. Je mag kritiek hebben op conservatisme, op hypocrisie, op extremisme, op wat je maar wil. Maar wat hier gebeurt is iets anders. Hier wordt een hele groep op één hoop gegooid en vervolgens in taal geduwd die zo zwaar mogelijk moet klinken. Niet omdat het nauwkeurig is, maar omdat het lekker werkt als politieke emotie. En eerlijk gezegd maakt het het nog kwalijker dat dit niet van een willekeurige anonieme roeptoeter komt, maar van een Tweede Kamerlid. Juist van een politicus mag je verwachten dat die zorgvuldig omgaat met taal, feiten en de verantwoordelijkheid die hij draagt richting álle burgers van dit land. Niet dat hij willens en wetens miljoenen mensen reduceert tot een bedreigend frame.