Leif Lander ( ต่อ SS3 )

🚬Leif Lander - Joja Mart " ฉันเกลียดบ้านนอกนี่เป็นบ้า..." " อ่า...เว*เอ๊ย บริษัทหน้าหม* ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้นแหละ " " ขอให้ไอ้บริษัทนี่มันเจ๊งๆไปซะหลังจากจ่ายเงินฉันแล้ว " ---------------------- #SVCS_Commu " .... " Talk " .... " .... Real Action [ CMS : Labyrinth ]

เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะส่งสายตาไปหาพนักงาน ใช้สัญลักษณ์มือเล็กน้อยพอให้รู้กันว่าเก็บตังค์ " เก็บที่โต๊ะก็ได้ ร้านเก่าๆนี่ไม่ได้มีระบบนักหรอก " เขาเอ่ยไปด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่ไม่วายพนักงานเพื่อนรักคนดีคนเดิมดันหูผีได้ยินไปซะอีก เลยเป็นกรรมของเลฟที่ได้โดนบ่นไปอีกสักรอบ ทำได้แค่หูทวนลม ชายหนุ่มจ่ายบิลที่แยกมาเป็นคนเรียบร้อย ช่างเป็นร้านที่ใส่ใจจนเกินไปแบบไม่ต้องถาม ในขณะที่กำลังจะลุกขึ้นก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ " อ้อ แล้วก็ไม่ต้องรีบมาเช้านักหรอก พรุ่งนี้ฉันอยู่ร้านทั้งวันนั่นแหละ " " ถ้าหาร้านไม่เจอ ก็ถามคนแถวนี้ ส่วนมากรู้กันแหละ หรือ..." เขาเว้นช่วงคล้ายคิดไปนิดหนึ่ง ก่อนจะขอกระดาษกับปากกาจากพนักงานมาขียนอะไรยุกยิก กระดาษแผ่นเล็กๆนั้นถูกยื่นไปหน้าชายหนุ่มผมเทา " เบอร์ฉัน โทรมาก็ได้ แล้วฉันจะไปรับ "

29 winter 2006 | 21:00 | w/@Leif_SVCS - Fairbanks, Alaska ผ่านการเดินทางมามากมายหลายทวีปที่ได้ไปเยือน จนในที่สุด... เท้าของเซไฟรัสก็เหยียบถึงแผ่นดินอลาสก้า ดินแดนแห่งความหนาวเหน็บที่เขาไม่ค่อยจะถูกกับมันเสียเท่าไหร่ แต่เคราะห์ซ้ำกรรมซัด ดันมาถึงในช่วงหน้าหนาวอีก กิจกรรมกลางแจ้งที่ควรได้ทำมันก็พลันอันตรธานหายไป จะส่องนกอินทรีหัวขาวหรือส่องหมีกริซลีก็คงไม่มีโอกาส เพราะพวกมันต่างจำศีลหลบหนีความโหดร้ายของฤดูกาลไปหมดแล้ว สุดท้ายจึงทำได้เพียงเดินทอดน่องชมพิพิธภัณฑ์และพูดคุยกับชาวเมือง เพื่อซึมซับเรื่องราวและวิถีชีวิตของคนที่นี่ เดินทางไปหลายเมืองก่อนที่จะตัดสินใจนั่งรถไฟสายประวัติศาสตร์จากแองเคอเรจมุ่งสู่แฟร์แบงค์ เมืองที่ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘หัวใจแห่งดินแดนเที่ยงคืน’ เขาพอศึกษาข้อมูลมาบ้างว่าที่นี่มีไกด์ท้องถิ่น หรือทัวร์นำเที่ยวที่เชี่ยวชาญเรื่องการล่าแสงเหนือ จึงกะจะใช้เวลาอาทิตย์สุดท้ายก่อนปีใหม่ที่นี่เสียเลย ปล่อยให้เรื่องทริปทัวร์และการวางแผนทั้งหมดเป็นหน้าที่ของคนในพื้นที่จัดการไป เมื่อมาถึงสถานีรถไฟก็รีบมุ่งหน้าไปยังที่พักเพื่อเก็บสัมภาระในทันที วางกระเป๋าเดินทางลงข้างเตียงอย่างลวกๆ แล้วจึงออกไปหาอะไรทานที่ร้านอาหารแถวนั้น หวังจะดื่มเบียร์เย็น ๆ สักแก้วเพื่อผ่อนคลายความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง แล้วสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่ร่างของใครคนหนึ่งที่หน้าร้าน… ผมสีดำขลับราวกับความมือมิดยามค่ำคืน นัยน์ตาที่ดำสนิทไม่ต่างกัน แต่พอมองให้ดีกลับไม่ค่อยมีรอยคล้ำใต้ตาเหมือนอย่างที่เขาคุ้นเคยในความทรงจำ หรืออาจจะเป็นแค่คนหน้าคล้ายกัน? เซไฟรัสกะพริบตาปริบ ๆ พลางขยับแว่นที่สวมอยู่ให้เข้าที่ คำถามมากมายผุดขึ้นในใจเป็นพลวัต คนที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอดสามปี จะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน? อลาสก้าเนี่ยนะ? เป็นไปไม่ได้หรอก

( ไม่เป็นไรนะครับ คุณตกเมนชั่น ส่วนผมไม่ได้เข้ามา..เราเสมอกัน----) ซื้อมาใช้ตรงทะเล? แต่เขาจะตกปลาแม่น้ำ.............. มองเหยื่อปลอมสลับกับชายคนหน้าไปมา สุดท้ายก็ยื่นหมูยื่นแมว ยื่นไก่แลกเหยื่อปลอม เอาวะ ลองสักตั้ง ทะเลกับแม่น้ำคงไม่ต่างกันมากหรอก(?) " อ๊ะ งั้นเอาไก่ไป เป็นของนายแล้ว " " น่าเสียดายที่ไม่ได้เอาเจ้านี่ไปต้มแทน...ไก่ย่างอบซอสส้มก็ดูอร่อยอยู่นะ " " ไก่หนังกรอบกับซอสฉ่ำๆ " ยิ่งพูดก็เหมือนยิ่งขายอาหาร ขณะที่ยัดไก่ใส่อ้อมแขนชายที่ดูขาวสะอาดตาตรงนั้น ส่วนตัวเองยืนเกี่ยวเหยื่อปลอมตรงนี้ในชุดดำทมิฬ ดูไกลๆคงเหมือนการไถ่บาปให้ไก่ของคุณเทวดา ที่ต่อรองกับปีศาจเสียมากกว่า

( กระผมตกเมนชั่น เชิญคุณเลฟเฆี่ยนกระผมเลยขอรับ ) “ ... ” ตอบยากจัง เขาก็ใช้ชีวิตบนบกมายี่สิบกว่าปี ถึงวันนี้จะให้ลองสวมเลนส์สิ่งมีชีวิตใต้น้ำเหล่านั้นก็คงจะยากอยู่บ้าง “ คนขายบอกว่าถ้าน้ำถูกระดับก็ได้ ” “ ฉันซื้อมาสำหรับใช้ตรงทะเล ” เพราะงั้นเลยได้แต่ให้ข้อมูลอย่างเป็นกลาง ว่ากันตามตรงหลังจากลองใช้เหยื่อจริงไปก่อนหน้า, คนอย่างอลิสก็ต้องบอกว่าขอลาเด็ดขาดเลยไปหาซื้อมานั่นล่ะ

[ โรลปิด | วันหนึ่งของฤดูหนาว | /w @AL1S3_SVCS ] วันหนึ่งของฤดูหนาวที่ยังไม่หนาวจัด หิมะไม่ได้ถมตัวเยอะนัก และน้ำในแม่น้ำก็ยังไม่เป็นน้ำแข็ง เลฟ แลนเดอร์ ตั้งใจออกมาตกปลาก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป ก่อนที่เสบียงในบ้านจะไม่มีสำรอง คนเงินเดือนน้อยรายจ่ายเยอะลากสักขารตัวเองออกมาพร้อมเบ็ดคันหนึ่งและเหยื่อตกปลาโง่ๆ อนิจจา ไม่ทันเกี่ยวเหยื่อเข้ากับเบ็ด ไก่ตัวดีคู่รักคู่แค้นที่ยังไม่เก็บตัวในช่วงฤดูหนาวก็พุ่งเข้ามาชาร์จคว้าตัวไส้เดือนในมือไปแบบเห็นกันจะๆ " ....... " ชายหนุ่มมองเหยื่อปลอมที่หลุดมือหายไป หันขวับไปทางต้นเหตุ " ไอ้ไก่เxรนี่....." ขบเคี้ยวกัดฟันวิ่งไล่ได่เพื่อเหยื่อปลอมไปรอบริมน้ำ ไม่นานความพยายามก็สัมฤทธิ์ผล หมับ! เขาคว้าคอไก่เจ้าปัญหาไว้ด้วยมือข้างเดียว " เอาล่ะ แกต้องเอาเหยื่อคืนฉันมาแล้ว " เอ่ยไปอย่างหงุดหงิดสภาพตอนนี้เขาเหมือนคนรังแกสัตว์โลกน่ารักอย่างมาก ไม่รู้ตัวเลยว่าท่าทางแบบนี้อยู่ในสายตาของใครแล้วบ้าง

" ก็นะ..... " เขาไม่เคยบอกใครในเพอลิแกนสำหรับเรื่องนี้ และคนที่รู้ก็มีแค่คนที่บ้าน กับเพื่อนๆของเขาในแวดวงการบิน " จริงๆแล้วทางบ้านฝั่งพ่อ แล้วก็แม่ฉันทำกิจการการบินทั้งคู่นั่นแหละ " ส่วนพ่อแม่เขาก็ครึ้มอกครึ้มใจ อยากทำข้าวกล่องขึ้นเครื่องบินแทนเลยเปิดร้านอาหาร... " พอช่วงซัมเมอร์ ไปอยู่กับบ้านนั้น บ้านนี้ เขาก็สอนมา รู้ตัวอีกทีก็สอบใบอนุญาตได้แล้ว " ในตอนอายุ 17 เขาก็มีใบอนุญาตขับส่วนบุคคลแล้ว สำหรับเชิงพาณิชย์เขาก็มีในเวลาต่อมาเช่นเดียวกัน " กลัวเหรอขึ้นไปกับฉัน? " " ไม่ต้องห่วงน่า ฉันมั่นใจว่ามีฝีมือพอไม่ทำนายโหม่งพื้นดิน หรือกลายเป็นดาวตกนะ " ว่าพลางโคลงแก้วไวน์ร้อน ที่ร้อนน้อยลงแล้วก่อนจะยกขึ้นจิบอีกที

ก็จริงอย่างว่า... ตั้งแต่มาถึงที่นี่ ยังไม่เห็นโจจ้าเลยสักสาขาเดียว สิ้นประโยค เซไฟรัสก็หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ไหล่กว้างสั่นไหวน้อย ๆ อย่างกลั้นไม่อยู่ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำประชดที่ฟังดูเหมือนจะทำจริงได้ง่าย ๆ นั่น หรือเป็นเพราะสีหน้านั้นกันแน่ แต่ในจังหวะที่ได้ยินอาชีพใหม่ของอีกคน ดวงตาของเขาก็ต้องเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ "คุณขับเครื่องบินเป็นด้วยเหรอครับ" คำถามนั้นหลุดออกจากปากไปโดยอัตโนมัติ ตอนแรกที่เขาเคยเกริ่นว่ามีใบอนุญาต ก็นึกเหมาเอาเองว่าเป็นแค่ไลเซนส์ไกด์นำเที่ยวทั่วไป แต่ใครจะไปคิดว่ามันจะครอบคลุมไปถึงใบอนุญาตนักบิน... นี่มันไม่ธรรมดาแล้ว ในหัวเซไฟรัสเริ่มมีคำถามตีกันยุ่งเหยิงไปหมด ช่วงนี้คนขับพอหรือเปล่านะ? แล้วถ้าเขาขับเป็น เขาต้องไปขับให้คนอื่นนั่งด้วยไหม? หรือจะแค่มาทำหน้าที่ไกด์แล้วปล่อยหน้าที่ขับเครื่องบินให้เป็นของคนอื่น? ความสงสัยมากมายผุดขึ้นมาไม่หยุด แต่สุดท้ายแล้ว... ก็เลือกที่จะกลืนคำถามเหล่านั้นลงคอ แล้วถามออกไปเพียงแค่อย่างเดียว

ย้อนกลับไปในเทศกาลฤดูหนาวที่ผ่านมา ชีวิตก่อนที่จะมาประจำการที่เพอลิแกนเขาคุ้นเคยกับการวิ่งวุ่นในห้างใหญ่ พบปะพูดคุยกับทั้งลูกค้าและพนักงานด้วยกันมากมาย มาในวันนี้แม้จะรู้สึกไม่ชินแต่ก็ไม่ใช่เรื่องไม่ดีสำหรับเขา... +

ชายหนุ่มเงยหน้าจากจานอาหารมองคนตรงหน้าคล้ายสงสัยว่าชื่อนั้นดีอย่างไร ในแง่ความหมายก็ใช่ แต่..... เขาก็ว่ามันเชยอยู่ดีนั่นแหละ ไม่ทันที่ความคิดในหัวจะจบกับเรื่องชื่อ พอได้ยินชื่อบริษัทที่เขาทำงานเยี่ยงทาสมาหลายปีก็อดไม่ได้ที่จะกรอกตากับมัน " เหอะ ที่ฉันย้ายมานี่เพราะจะได้ไม่ต้องเห็นมันต่างหาก " อดีตพนักงานบัญชีโจจ้าคอปเอ่ยกลับด้วยสีหน้าตายด้านสุดๆ " ถ้ามันเปิดสาขาที่นี่ฉันจะย้ายบ้านหนี " ฟังดูพูดเล่น แต่ใครจะรู้ล่ะว่าเขาจะทำจริงมั้ย " ฉันเป็นบุชไพล็อตอยู่ " " หมายถึง นักบินเครื่องบินเล็กในพื้นที่แถวนี้เพื่อการเดินทาง หรือท่องเที่ยว " " ถึงปกติฉันจะดูร้านมากกว่า ถ้าไม่ใช่ช่วงที่คนขับไม่พอจริงๆน่ะนะ " แม้เขาจะมีใบอนุญาตขับมาตั้งแต่เมื่อนานมาแล้ว แต่เขาก็ถนัดการเฝ้าร้านทำบัญชีมากกว่าอยู่ดี อย่างว่าแหละ การทำบัญชีนี่มันงานถนัดเขานี่

เซไฟรัสพยักหน้ารับอย่างตั้งใจ พยายามจดบันทึกข้อมูลสถานที่นัดหมายลงในสมอง... ไปหาที่ร้านสินะ ถึงเส้นทางที่ฟังดูจะชวนงงไปสักหน่อย แต่คิดว่าคงไม่เกินความสามารถ จำไว้สิเซไฟรัส ท่องไว้ ห้ามลืมเด็ดขาดนะ "ไม่เลยครับ เป็นชื่อที่ดีออก" ยิ้มกว้างส่งให้ วันนี้ช่างเป็นวันที่ดีเหลือเกิน... ได้รู้อะไรตั้งหลายอย่างเกี่ยวกับคนตรงหน้า ความสุขมันเอ่อล้นจนรู้สึกอิ่มเอิบไปทั้งหัวใจ "แต่ผมก็เพิ่งรู้นะครับเนี่ย ว่าคุณไม่ได้ทำงานให้กับโจจ้าแล้ว" เขาเอียงคอเล็กน้อยมองอีกฝ่าย "ตอนแรกผมนึกว่าคุณแค่ย้ายสาขามาประจำที่นี่เสียอีก" พอลองทบทวนดูดี ๆ ...ชื่อร้าน 'สกายไลน์' ไม่มีความเกี่ยวข้องกับโจจ้าเลยสักนิด นั่นหมายความว่าอีกคนหลุดพ้นจากพันธนาการพวกนั้นแล้วงั้นเหรอ? หลุดพ้นจากหนี้สินก้อนโตนั่นแล้วใช่ไหม... สายตามองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่เป็นประกายกว่าเดิม เก่งจังเลยนะ คุณน่ะ

@SVCS_Dylan ( ไม่เป็นไรน่า ถ้าเราหัวล้านอย่างมั่นใจใครจะทำอะไรเราได้-----)

@Leif_SVCS (เห็นหน้ายิ้มๆ แบบนี้ก็มีเรื่องหนักใจเหมือนกัน เห็นทีคงต้องหาวันหยุดไปเช็คบ้างอย่างที่บอกซะแล้ว😭)

ก็แค่คืนธรรมดาคืนหนึ่งที่คุณผู้จัดการสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย😳(!)

เขาพยักหน้าตอบรับเมื่อได้ยินอีกฝ่ายเอ่ย " บ้านฉันอยู่แถวชานเมือง แต่ปกติฉันจะนอนที่ร้าน นายไปหาฉันที่ร้านก็ได้ " ถ้าพูดถึงบ้านของเขาต้องขับรถออกจากที่นี่ไปอีกเล็กน้อย แต่ร้านของเขานั้นห่างจากที่นี่ไปไม่ไกลนัก " ถ้านับจากที่นี่ เดินออกไปเส้นนอกเมืองสองบล็อกถนน แล้วเลี้ยวซ้ายสัก 700 เมตร ตรงถนนก่อนออกเมือง ร้านริมสุดที่มีต้นไม้ใหญ่อยู่หน้าร้าน นั่นร้านฉันเอง ไปเจอกันที่นั่นก็ได้ " พูดไม่พอ เขายังชี้ทางคร่าวๆให้อีกคนเข้าใจง่ายอีกด้วย แม้จะบอกว่าใกล้ แต่ก็ใช้เวลา 15-20 นาทีในการเดินอยู่เช่นกัน " ร้านฉันชื่อสกายไลน์ อ่า..ฉันรู้ว่าชื่อร้านมันเชย แต่ฉันไม่ได้เป็นคนเลือกสักหน่อย " เขาเอ่ยดักไว้ก่อน เพราะตอนที่เขาได้ยินครั้งแรกเขาก็ทำหน้าแหยงออกไปเหมือนกัน เพื่อนของเขาเป็นคนตั้งไว้ ดังนั้นแล้ว..ก็ช่วยไม่ได้ ชื่อร้านแค่ฟังแวบแรกก็บ่งบอกได้ถึงตัวร้านและบริการ แต่...ว่าแต่เขาเคยบอกอีกฝ่ายรึยังว่าเขาทำงานอะไร....

เขาพยักหน้ารับคำอย่างว่างง่าย แต่สมองเจ้ากรรมดันเริ่มทำงานหนัก... นี่หมายถึงไปเที่ยวกับคุณเลฟแค่สองคนงั้นเหรอ? หรือจริง ๆ แล้วจะมีลูกน้องติดตามมาคอยช่วยเป็นไกด์เสริมทัพกันนะ? แต่ถ้าไปกันแค่สองคน... แบบนี้มันก็เข้าข่าย 'เดต' ชัด ๆ เลยไม่ใช่หรือไง! "ให้ผมไปหาคุณก็ได้ครับ" "จะได้ไม่ต้องลำบาก" ถึงเซไฟรัสจะไม่ชินทาง แต่เรื่องถามทางคนแปลกหน้าไม่ใช่ปัญหา สกิลการเข้าสังคมของเขาสูงพอตัวอยู่แล้ว... จะมีข้อยกเว้นก็แค่กับเลฟนี่แหละ ที่ทำให้เขาประหม่าจนทำอะไรไม่ถูก แม้จะแอบรู้สึกเสียดายที่ช่วงเวลาของวันนี้ใกล้จะจบลงและต้องแยกย้ายกันไปพักผ่อน แต่ความอุ่นใจบางอย่างก็เข้ามาแทนที่... อย่างน้อยก็พออนุมานไปเองว่า วันต่อจากนี้เขาคงไม่ได้เที่ยวคนเดียวแน่ ๆ แต่จะเป็นอย่างที่คิดหรือเปล่านะ? คงต้องรอดูวันพรุ่งนี้ว่าคุณไกด์กิตติมศักดิ์คนนี้จะวางแผนพาไปผจญภัยที่ไหนบ้าง "เอ่อ..บ้านคุณอยู่ไกลจากที่นี่ไหมครับ" ล หลอกถามสักหน่อยก็แล้วกัน-

เขาไม่คิดว่านั่นจะเป็นความหนาวที่เสื้ออีกชั้นจะช่วยได้สักเท่าไหร่ แต่เอาเถอะ มาเมืองหนาวมันก็ต้องหนาวบ้างเป็นธรรมดา " ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้เดี๋ยวเรามาดูกันว่าจะพานายไปที่ไหนได้บ้าง " เขาพยักหน้าน้อยๆ แต่ในหัวนั้นเหมือนมีแพลนไว้หมดแล้ว " นายจะมาหาฉัน หรือให้ฉันไปรับที่หน้าที่พักดี? " ไม่ว่าจะอย่างไหนเขาก็ไม่มีปัญหาทั้งนั้น จริงๆแล้ว...เขาค่อนข้างแปลกใจกับตัวเองเล็กน้อย ที่ดูกระตือรือล้นเสียเหลือเกิน ไม่เคยคิดว่าอะไรที่เรียกว่า ความคิดถึง จะทำให้เป็นได้มากขนาดนี้ อีกหน่อย..อีกแค่นิดเดียว ก่อนที่คนตรงหน้าจะกลับไป ถ้าใช้เวลาร่วมกันไปอีกสักหน่อย คงไม่ถือว่าเขาโลภนักใช่มั้ย

นัยน์ตาของเซไฟรัสเหม่อลอยไปชั่วครู่ ความว่างเปล่าแล่นริ้วเข้ามาในอก... งั้นก็แสดงว่าตอนแรกอีกฝ่ายไม่ได้รับโปสการ์ดจากเขาเลยสินะ? เพิ่งได้ทีหลังงั้นเหรอ.. ...แต่แล้วทำไมไม่บอกกันบ้างเลยล่ะ! จะบอกก่อนเขาออกเดินทางก็ได้ หรือว่าในตอนนั้น... ระหว่างเรามันยังมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นขวางกันอยู่อีกนะ? ความคิดตัดพ้อผุดขึ้นมา แต่เขาก็เลือกที่จะปัดมันทิ้งไป แล้วปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ "งั้นเหรอครับ... ดีจริง ๆ" ตอบรับเสียงเรียบ พลางนึกเสียดายในใจ เอาเข้าจริงเซไฟรัสตะลอนเที่ยวมาเกือบรอบโลก แต่กลับไม่ได้ไปแตะต้อง เมืองหลวง เลยสักครั้ง... เอาไว้รอบหน้าค่อยว่ากันใหม่ก็แล้วกัน เมื่อบทสนทนาวนมาเรื่องสภาพอากาศและการเตรียมตัว เขาจึงรีบยืนยันความพร้อม "ไหวสิครับ ผมอดทนได้" "ถ้าหนาวมาก... ก็แค่ใส่เสื้อเพิ่มเข้าไปอีกชั้นก็จบ" ความจริงแวบแรกเขาเกือบจะหลุดปากออกไปแล้วว่า งั้นก็ขอมือคุณจับแก้หนาวหน่อย แต่พอฉุกคิดขึ้นได้ก็ต้องรีบเบรกความคิดนั้นหัวทิ่ม... ขืนจับมือคนตัวเย็นเฉียบแบบเลฟ มีหวังได้หนาวกว่าเดิมแน่ ๆ การจับมือกับคนคนนี้... สิ่งเดียวที่จะอุ่นขึ้นคงมีแค่หัวใจเท่านั้นแหละ เรื่องอุณหภูมิร่างกายน่ะตัดทิ้งไปได้เลย-

" เปล่า " เขาเอ่ยก็จะหยุดไปเล็กน้อย ไม่รู้ว่าจะพูดดีหรือไม่ แต่อย่างไรก็ตาม มันคงนานพอที่จะพูดออกไปได้ " จริงๆแล้ว ฉันไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว " ตั้งแต่บอกลากันในวันนั้น ไม่นานนักเขาก็ได้จากเมืองเล็กๆแห่งนั้นไป " ก็กลับบ้านที่เมืองหลวงประมาณเกือบปี แล้วก็มาที่นี่นี่แหละ " เรื่องเล่าช่วงที่ผ่านมาถูกเอ่ยออกมาช้าๆ บรรยากาศนั้นเรียบเรื่อยแต่แฝงเรื่องราวไว้มากมาย มือจุ่มชนมปังลงกับซุปเข้าปากเป็นชิ้นพอดีคำ " พวกนั้นมีที่เที่ยวดีๆเยอะ..มาด้วยรถไฟช่วงนี้ก็จะละลานตาไปด้วยทุ่งหิมะสีขาวนั่นแหละ " ถึงจะเป็นภาพสีขาว แต่ก็ตระการตาไม่น้อย " ที่นี่เองก็...อืม...มีแต่ทุ่งหิมะเหมือนกัน " แน่ล่ะ จุดล่าแสงเหนือที่ดีที่สุด มีป่า มรลานกว้าง และมีทุ่งหิมะ " แต่..อืม..นายจะไปดูแสงเหนือไหวมั้ยนะ " เขาขมวดคิ้วมองคนที่ใส่เสื้อโค้ทบุนวมนุ่มฟูหลายชั้นตรงหน้า " ตั้งแคมป์รอออโรร่าเนี่ย หนาวนะ...หนาวมากด้วย "

"สองปี..." เซไฟรัสทวนคำตอบนั้นแผ่วเบา พลางคำนวณตัวเลขในใจอย่างรวดเร็ว... จากวันที่เขาจากมาจนถึงตอนนี้ก็ราวสามปี แต่อีกฝ่ายเพิ่งย้ายมาที่นี่ได้สองปี "งั้นก็แปลว่าคุณอยู่เพอลิแกนต่ออีกปีสินะครับ" ดวงตาฉายแววเห็นใจวูบหนึ่งเมื่อนึกภาพตาม หากเป็นอย่างนั้นจริง ก็เท่ากับว่าอีกฝ่ายต้องทนทำงานเป็นทาสให้โจจ้าต่ออีกตั้งหนึ่งปีเต็มเลยหรือนี่... แค่คิดก็น่าสงสารจับใจแล้ว | "เก่งจังเลยนะครับ" "ถ้าเป็นผมคงทำไม่ได้แน่ ๆ " รอยยิ้มบาง ๆ ถูกส่งไปให้อีกครั้ง การได้รับรู้เรื่องราวในช่วงที่ขาดหายไปของกันและกันแบบนี้ มันชวนให้รู้สึกดีพิลึก เหมือนช่องว่างระหว่างเวลามันค่อย ๆ ถูกเติมเต็ม มือหนาจิ้มชิ้นปลาสีส้มเข้าปาก เคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างเอร็ดอร่อยก่อนจะตอบคำถามที่ค้างไว้ "...ก็มาได้อาทิตย์หนึ่งแล้วครับ" เว้นจังหวะเล็กน้อย นึกย้อนไปถึงเส้นทางที่ผ่านมา "ผมแวะไปโฮมเมอร์มา แล้วก็ต่อด้วยซูเวิร์ด นั่งรถรอนแรมมาเรื่อย ๆ ดูวิวทิวทัศน์ตามทาง รู้ตัวอีกทีก็มาโผล่เที่ยวที่แองเคอเรจแล้วครับ"

" ไม่ได้ปลาไปทำมื้อเย็น ได้ไก่ไปแทนก็ดีไม่ใช่เหรอ " เขาตอบหน้าตาย แต่ก็หยุดเขย่าไก่แล้ว ว่ากันว่าสัตว์ที่จะอร่อยคือสัตว์ที่อยู่ในภาวะอารมณ์ดี อะดีนาลีนไม่หลั่งให้สัมผัสรสชาติเนื้อเปลี่ยนไป จริงไม่จริงไม่รู้ แต่ถ้าหยุดเขย่าแล้วก็หวังว่ามันจะอร่อยขึ้น " ว่าแต่เหยื่อปลอม? " " ปลามันจะติดเบ็ดจริงเหรอ? " ปลามันโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ...

เห็นท่าเขย่าไก่ประหนึ่งเฟรนช์ฟรายส์ นัยน์ตาสีม่วงอ่อนก็หยีคล้ายสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนแทนเจ้าไก่ “ ...มีเหยื่อปลอม ” ว่าพลาง มือก็ยกขึ้นมาทำปางห้ามญาติทั้งที่ไม่รู้ตัวเสียด้วยซ้ำ กรุณาใจเย็นไว้ก่อนนะครับ ตัวประกันดูจะใกล้ไปสวรรค์แล้วนั่น—แบบความหมายตรงตัว “ ......บีบไปมันก็ไม่คายไส้เดือนออกมาหรอก ” ไม่ค่อยได้ดูซีรีส์เสียด้วย ไม่รู้เวลาตำรวจเจรจาเขาทำกันยังไง ไม่สิ คุณไม่ใช่ผู้ร้ายเสียหน่อย!!

เห็นอีกคนกินสเต็กแซลม่อนไม่มีปัญหาเขาก็วางใจ ค่อยๆตักเนื้อในถ้วยของตนขึ้นมาลิ้มรสช้าๆ " ฉัน..ก็สักสองปี อืม...ประมาณนั้น " เพราะเขาก็ไม่ได้นับมันเท่าไหร่ เพราะทุกวันเจอสิ่งต่างๆมากมาย ดังนั้นแล้ว วันเวลาที่ผ่านไปไม่ได้มีค่ามากไปกว่าสิ่งที่ได้มาระหว่างเส้นทาง แม้ว่าทุกครั้งที่มองย้อนกลับไปจะรู้สึกคิดถึงบ้างเป็นบางครา เขาเคยคิดว่าหากได้เจอสิ่งที่คิดถึงบ้างก็คงจะดี หากแต่เขาไม่เคยก้าวออกไปเพื่อหามันอีก ไม่คิดว่าแม้จะไม่ก้าวออกไป โลกใบนี้ก็ยังเหวี่ยงให้เขามาเจอกับใครอีกคน ที่เขาเก็บไว้ในส่วนลึกของความทรงจำ " เพราะมาเปิดร้านที่นี่ มีเรื่องให้ทำเพียบจนแทยลืมวันเวลาเลยล่ะ " " เอาจริงๆ ก็พึ่งเข้าที่ดีได้ไม่นานนี่เอง " " เปิดร้านที่ต่างประเทศเนี่ย ยุ่งยากกว่าที่คิด " นอกจากอุปกรณ์ในร้านที่เยอะแล้ว การขออนุญาตต่างๆสำหรับคนต่างประเทศนั้นยุ่งยากกว่าอีก " แล้วนายล่ะ มาที่นี่นานรึยัง? " ถามไปแบบนั้นแม้ท่าทางอีกคนจะพึ่งมาถึงแฟร์แบงค์ก็ตาม

สายตาทอดมองตามมือของอีกฝ่าย สลับกับจานซุปตรงหน้าด้วยท่าทีเลิ่กลั่กเล็กน้อย "ป...เปล่านะครับ ผมก็แค่อยากจะรู้" "ไม่ได้จะเย้ยคุณเลย" เซไฟรัสยกมือขึ้นเกาหลังคอแก้เขิน พลางลอบสังเกตปฏิกิริยาคนตรงหน้า... อ่า ตอนนี้เขาเผลอยิ้มออกมาอยู่หรือเปล่านะ? แต่จะห้ามได้ยังไง ในเมื่อความลิงโลดมันแล่นพล่านไปทั่วอก เพียงแค่รู้ว่าอีกฝ่ายยังไม่มีใครเป็นเจ้าของใจ เสียงกระเซ้าเย้าแหย่ของพนักงานที่ดังแทรกขึ้นมา ยิ่งทำให้มุมปากของเขาขยับยกขึ้นจนต้องพยายามเกร็งหน้าไว้... ใจเย็นไว้เซไฟรัส จะแสดงออกว่าดีใจจนออกนอกหน้าเกินไปไม่ได้สิ หลังจากสงครามขนาดย่อมระหว่างเลฟกับพนักงานจบลง ซึ่งดูเหมือนคนตรงหน้าเขาจะเป็นฝ่ายชนะเสียด้วย จานแซลมอนสเต็กสีสวยก็น่าทานก็ถูกเลื่อนมาวางไว้ตรงหน้าเขาอย่างพอดิบพอดี "ไม่เป็นไรครับ ดูอบอุ่นดี" เขายิ้มบาง ๆ ส่งให้ พลางรับจานที่ถูกดันมาไว้ตรงหน้า ใส่ใจจังเลยนะ...ยิ่งทำแบบนี้ ใจที่มันเต้นแรงอยู่แล้วก็ยิ่งทำงานหนักเข้าไปใหญ่ ระยะเวลาสามปีที่ไม่ได้เจอกัน... ทำไมความรู้สึกเหล่านี้มันไม่ลดลงเลยนะ มีแต่จะเพิ่มพูนขึ้นทุกที "ขอบคุณนะครับ" เอ่ยขอบคุณแผ่วเบา ก่อนที่มือจะจับมีดและส้อม ค่อย ๆ หั่นเนื้อปลาสีส้มชิ้นพอดีคำส่งเข้าปาก รสชาติที่แผ่ซ่านลิ้นทำให้เขาผ่อนคลายขึ้น ก่อนจะตัดสินใจชวนคุยต่อเพื่อไม่ให้บรรยากาศเงียบเกินไป "อืม... แล้วคุณอยู่ที่นี่มานานหรือยังครับ"

ในฐานะที่จะเรียกตัวเองว่าเจ้าบ้าน..อย่างน้อยเขาที่อาศัยอยู่ที่นี่ก็น่าจะเรียกได้นั่นแหละ ถ้าแขกกินอาหารถิ่นไม่ไหว ก็ควรหาอะไรใหม่มาให้ล่ะนะ หันไปหาบริกรที่รู้จักกันที ทำสัญญาลักษณ์มือเรียก ก่อนจะชี้ไปที่จานซุป คุยอยู่ครู่หนึ่งอีกฝ่ายก็พยักหน้าเดินออกไป ก่อนคำถามชวนฉงนจะทำให้เลิกคิ้วสัดเล็กน้อยก็ตาม " หลังจากไม่ได้เจอกันนาน สิ่งที่นายทำคือการเย้ยคนโสด? " เอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ คนรุ่นเขาหลายคนมีลูกคนที่สองให้ไปอุ้มแล้วด้วยซ้ำ " ถ้ามี ฉันไม่มากินข้าวนอกบ้านหรอก " เอ่ยไปไม่ทันจบก็มีเสียงแซวจากพนักงานเสิร์ฟที่สนิทกันดังมาว่าคนที่ไปกลับแค่ ที่เอาแต่ทำงาน วันหยุดยังอยู่ที่ทำงานส่วนมากจะเอาเวลาไหนไปมีแฟนกัน เขาได้แต่มองตาขวางใส่คนรู้ดี เอ่ยเย้ยพนักงานเสิร์ฟที่จีบสาวแห้วตลอดเวลาไปด้วยความเย้ยหยัน จนอีกคนเหี่ยวลงแบบเห็นได้ชัด พนักงานคนนั้นวางเสต็กแซลม่อนลงกลางโต๊ะ แล้วจากไปแบบคนถูกรังแก ลูกค้าโต๊ะอื่นๆในร้านได้แต่หัวเราะท่าทีนั้น บรรยากาศในร้านเป็นกันเองเหมือนปาร์ตี้ในหมู่เพื่อนมากกว่าร้านอาหารที่ผู้คนไม่รู้จักกัน นั่นเป็นเสน่ห์ของร้านแห่งนี้ " โทษที กินร้านพวกคนกันเองก็ค่อนข้างที่จะวุ่นวายหน่อย " " แต่ฉันรับประกันเรื่องอร่อย " มือดันจานสเต็กแซลม่อนไปให้

แม้ในใจจะแอบแย้งว่า ‘เก่งขึ้น’ ของเขากับอีกฝ่ายอาจจะคนละมาตรฐานกัน เพราะการขยับจากกินไม่ได้เลยมาเป็นครึ่งเม็ดก็นับว่าพัฒนาการก้าวกระโดดแล้วแท้ ๆ แต่พอเห็นท่าทางของเลฟในตอนนี้ เซไฟรัสก็เลือกที่จะเก็บคำพูดนั้นลงคอไป เพราะดูท่าแล้วตอนนี้เขาคงเดาทางอารมณ์คนตรงหน้าไม่ถูกจริง ๆ "ม... ไม่เป็นไรครับ" ส่งยิ้มให้พลางขยับมือหยิบขนมปังฝรั่งเศสมาฉีกเป็นชิ้นเล็ก "กินกับขนมปัง... ก็คงช่วยได้มากขึ้น (มั้ง)" เซไฟรัสพยายามหาทางรอดด้วยการนำขนมปังจุ่มลงในซุปสีเข้ม ทว่าความหวังที่จะให้มันช่วยซับความเผ็ดกลับกลายเป็นดาบสองคม เมื่อรูพรุนของขนมปังดูดซับน้ำซุปเผ็ดร้อนเข้าไปจนชุ่มฉ่ำทุกอณู เพียงแค่แตะลิ้น ความร้อนแรงก็กระจายไปทั่วปากจนเขาต้องถอดใจ "ผมยอมแพ้ครับ... เรื่อง(กินเผ็ด)นี้ผมสู้ไม่ไหวจริง ๆ " เอาจริง ๆ ก็ไม่ได้คิดจะสู้อะไรแต่แรก เพราะปกติเขาก็ยอมคนตรงหน้าแทบทุกเรื่องอยู่แล้ว... จนเริ่มสงสัยว่าในพื้นที่หัวใจของเลฟตอนนี้มีใครจับจองไปแล้วหรือยัง จะมีหนุ่มต่างชาติโชคดีคนไหนไหมนะ? เขามาช้าไปหรือเปล่า? หรือจริง ๆ แล้วเขาไม่เคยมีสิทธิ์ตั้งแต่แรกเพราะไม่เคยแม้แต่จะบอกให้อีกฝ่ายรอ ความสงสัยที่ตีตื้นขึ้นมาทำให้เขาตัดสินใจใช้ 'มุกคลาสสิก' ที่พวกนักท่องราตรีมักใช้เลียบเคียงถามสถานะกัน "อ เอ่อ แล้ว... แฟนคุณไม่ได้มาทานด้วยกันเหรอครับ" พยายามคุมเสียงให้ปกติที่สุด แม้จะมั่นใจลึก ๆ ว่าคนที่มาด้วยก่อนหน้านี้ไม่ใช่คนรักแน่ ๆ เพราะถ้าใช่ เขาคงถูกหมัดเสยหน้าไปตั้งแต่ตอนที่ถือวิสาสะเข้าไปกอดเลฟดื้อ ๆ แบบนั้นแล้วละนะ แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าอีกคนไม่มีหนิ!!

" ไหนว่ากินเผ็ดเก่งขึ้นแล้วไง " เขามองท่าทีนั้นก่อนจะส่งขนมปังฝรั่งเศสให้ไปแก้เผ็ด ไปให้คนที่ไปกินเครื่องเทศถึงต่างแดนมา แม้ขนมปังมันจะช่วยได้ไม่มากเท่าไหร่ก็ตาม " หรือสั่งอะไรที่เผ็ดน้อยกว่านี้มาเพิ่มมั้ยล่ะ? " อยากจะเอ่ยแซวกว่านี้เสียหน่อย แต่สีหน้าแดงก่ำนั่นหากจะแซวก็คงดูใจร้ายกับคนที่พึ่งกลับมาเจอกันไปเสียหน่อย ตักซุปพร้อมเนื้อเข้าปากอีกคำก่อนจะโคลงหัว " ดูเหมือนว่าฉันจะยังกินเผ็ดได้มากกว่านะ " แค่นิดหน่อยคงไม่เป็นไร อย่างไรก็ดีท่าทางเลิ่กลั่กนั่นก็ชวนหยอกล้อจริงๆนั่นแหละ นิสัยเสียๆของคนที่ปล่อยตัวตามใจเต็มที่แล้วมีมากขึ้นเล็กน้อย

"ใช่เลยครับ! อินเดียน่ะรู้สึกว่าเป็นดินแดนของเครื่องเทศเลยครับ" "ขนาดชายังใส่เครื่องเทศเลย..." ความคิดที่ว่าเครื่องเทศจะมาอยู่ในเครื่องดื่มที่คุ้นเคยอย่างชาถือเป็นเรื่องใหม่และน่ากลัวสำหรับเขามาก จนถึงขนาดที่ทำให้เขารู้สึกหวาดระแวงชาทุกแก้วในอินเดียไปโดยปริยาย เซไฟรัสพยักหน้าตอบรับด้วยท่าทีสุภาพ ก่อนจะตักซุปเข้าปากช้า ๆ หวังว่าจะได้ลิ้มรสชาติที่แตกต่างออกไป ทันทีที่ซุปสัมผัสลิ้น ความเผ็ดร้อนก็พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาต้องรีบหยิบไวน์ร้อนที่อุ่นกำลังดีขึ้นมาดื่มล้างปากทันที "ผ... เผ็ด" เขาพูดตะกุกตะกัก ใบหน้าเริ่มแดงก่ำผสมปนเปกันไปหมด ทั้งสีหน้าของความเขินอายที่ถูกจับจ้อง ไหนจะความเผ็ดร้อนที่ยังคงค้างอยู่ในปาก

31 Winter ❄️ (มาช้าแต่มานะ คอมมูจบซีซั่นแล้ว ขอบคุณทุกคนที่แวะเวียนมาหาน้องโอเด็ตค่ะ!! ไม่เข้าใจว่าทำไมหลายซีที่ผ่านมามักจะไม่ว่างฤดูหนาวทุกที(ฮือ) ดีใจมากๆ ที่ซีนี้ได้เล่นกับหลายๆ คนทั้งใหม่ๆและคนที่เคยเห็นหน้าเห็นตากัน ไว้พบกันใหม่เมื่อเราได้พบกันค่ะ ☺️ ขอคอนแทคได้นะคะ)

" ฉันเคยได้ยินมาว่าเครื่องเทศนี่ต้องยกให้อินเดีย หรือทางเอเชีย เรื่องจริงมั้ย? " เอ่ยถามอย่างสงสัย แต่อย่างไรก็ตาม เขาเพียงแค่อยากได้ยินเสียงของอีกฝ่ายเล่าเรื่องนั้น เรื่องนี้เหมือนที่ผ่านมา บางทีมันอาจจะเป็นความโลภในโชคชะตาเล็กๆน้อยๆนี่หลังได้พบกัน เขาหยิบช้อนเพื่อคนเนื้อกับน้ำซุปในจานตัวเองก่อนจะตักเข้าปาก น้ำซุปและซอสรสเผ็ดร้อนรสชาติเข้มข้นอวลอยู่ในปาก รสชาติดีสมกับที่เป็นร้านที่ช่วยฮีลลิ่งหลังเลิกงานไม่เกินจริง " ถ้วยนี้ ถ้าเผ็ดเกินไปขนมปังที่อยู่ในชุดนั่นก็ช่วยได้ " ดวงตาสีดำยังคงต้องอยู่ที่คู่สนทนาเป็นระยะ ไม่นานพอที่จะทำให้รู้สึกอึดอัด แต่ก็บ่อยพอที่จะสังเกตุเห็น

"ก็ไม่อยากให้คุณเสียเวลาขนาดนั้น" มันก็แค่ข้ออ้างเพื่อกลบเกลื่อน ความประหม่าที่เกิดขึ้นชั่ววูบเท่านั้น พอไม่ได้เจอกันนานก็ทำตัวไม่ค่อยถูก ความรู้สึกที่คุ้นเคยในอดีตถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกใหม่ที่ทำให้ใจเต้นผิดจังหวะ ดูยิ้มง่ายเหลือเกิน ..คงจะมีความสุขดีสินะ รอยยิ้มนั้นช่างสดใสจนทำให้รู้สึกว่าโลกของเขาคงจะเปี่ยมไปด้วยความสุขจริง ๆ "บ แบบนั้นก็ได้ครับ" เซไฟรัสพยักหน้ารับอย่างเก้ๆ กังๆ น้ำเสียงที่ตอบกลับมานั้นฟังดูลังเลเล็กน้อย ตอบรับทั้งสองอย่างที่ว่าคุยเรื่องเที่ยวในวันพรุ่งนี้ และจะเล่าเรื่องที่ไปเผชิญมาระหว่างการเดินทาง หืม? อยากได้ยินเสียงที่เขียนเป็นคำพูด- ใบหน้านั้นกลับร้อนขึ้นมา บวกกับหน้าที่ดูจะเหมือนมะเขือเทศสุกยิ่งกว่าเดิม ขนาดเขียนยังเขิน แล้วมาให้พูดตรงหน้าแบบนี้เขาจะไหวได้อย่างไร ความเขินอายเข้าจู่โจมอย่างกะทันหัน หากเป็นแต่ก่อนสมัยที่ยังรื่นเริงกับแสงสีเพราะความในใจก็น่าจะทำได้ แต่บัดนี้ในหัวใจมันมีแค่คนตรงหน้า พอได้รู้สึกกับใครสักคนจริง ๆ พูดตามตรงก็ทำตัวไม่ถูก แต่ก่อนจะได้พูดอะไรออกไปอาหารจานหลักก็มาเสิร์ฟ เนื้อชิ้นหนากับซอสที่...ดูจะเตะจมูกไม่น้อย จังหวะช่วยชีวิตมาถึงพอดี อาหารกลิ่นหอมแรงดึงความสนใจไปจากสถานการณ์ชวนเขินได้ทันท่วงที "คิดว่าเก่งขึ้นกว่าแต่ก่อนครับ" พลางเหลือบมองจานอาหารตรงหน้า ซึ่งเป็นคำตอบที่ไม่รู้ว่าตรงคำถามหรือไม่ "ผมไปโซนเอเชียมาแล้วแถวนั้นทั้งเครื่องเทศ ทั้งรสชาติจัดพอตัวเลยครับ" "มีบางอย่างที่กินได้ และมีบางอย่างที่จัดจนเกินไป ผมว่าที่นี่คงจะไหวครับ" รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก ขณะที่มองจานอาหารและดูท่าทางพร้อมที่จะลิ้มลองรสชาติใหม่

" นายรีบรึไง " เขาเลิกคิ้วก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเพียงเล็กๆ " ฉันอยู่เมืองนี้ไม่หนีไปไหนหรอกน่ะ " " พรุ่งนี้ค่อยว่ากันก็ได้ " ตราบเท่าที่อีกฝ่ายยังอยู่ที่นี่ เขาก็ไม่คิดที่จะรีบร้อนพูดเรื่องธุรกิจนัก " มื้อแรกที่เจอกัน เอาเป็นมาเล่าเรื่องดีกว่า " " ฉันอยากอยากได้ยิน สิ่งที่นายเขียนเป็นคำพูด " เลฟ แลนเดอร์ ในปีนี้ดูพูดตรงมากกว่าสามปีก่อนหน้า แม้ปกติแล้วเขาก็เป็นคนพูดสิ่งที่คิด แต่ส่วนมากจะเป็นเรื่องชวนให้ปากเสียซะมากกว่า ไม่นานเกินรออาหารก็มาเสิร์ฟ เรนเดียร์ชิลลี่ เหมือนจะเป็นอาหารประจำวันนี้ เนื้อกวางกับซอสเครื่องเทศเผ็ดร้อนคลายหนาวที่กลิ่นหอมชวนน้าลายสอ มือที่ถูกกุมไว้นั้นผละออกไปอย่างน่าเสียดาย เพื่อรับเมนูแนะนำจากบริกรที่ส่งมา มองจานอาหารแล้วมองคนตรงหน้า " อ่า...ไอ้นี่มันเผ็ดนิดหน่อย นายกินเผ็ดได้มั้ย? " เอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจหลังเห็นเมนู แม้เขาจะรับประกันรสชาติอร่อยดีเยี่ยมเหมือนเดิม แต่เรื่องรสเผ็ดนี่เขาไม่รับประกันจริงๆว่ามันเผ็ดแค่ไหน

"ครับ?" เสียงเหินขึ้นเล็กน้อยด้วยความฉงน ก็เป็นไกด์ก็พอเข้าใจเพราะอยู่ที่นี่ น่าจะรู้ที่ท่องเที่ยวบ้างแหละ ...ถึงแม้ว่าเจ้าตัวดูไม่น่าเที่ยวเลย แต่ที่บอกว่ามีใบอนุญาตนี่ค่อนข้างจะเกินจินตนาการไปสักหน่อย "ผ ผมทนหนาวได้ครับ" ถ้าทนไม่ได้ก็แค่ใส่เพิ่ม ไม่เป็นไรหรอก สบายมาก! ส่วนสิ่งที่ผมชอบก็อยู่ที่นี่นี่แหละ... —ท้องฟ้า แต่ท้องฟ้าที่ผมชอบมันมีอยู่ทุกที่ แต่ดูกับคุณมากคงจะดีมากกว่าดูคนเดียวแน่ ๆ "ถ้าคุณสะดวก ผมก็โอเคครับ .." "เราควรจะคุยกับจ่ายเงินไว้เลยไหมครับ"

" หืม...." เขาลากเสียงเล็กน้อยขณะครุ่นคิดตามคำพูดอีกคน พวกมาเที่ยวโดยเจอทุ่งหญ้าสีเขียว กับทะเลสาบหลอกล่ะสิ ไอ้ของที่มีไม่กี่เดือนต่อปีก็เป็นไฮไลท์จริงๆนั่นแหละ แต่มาตอนนหน้าหนาวนี่ก็.... " แล้วได้ไกด์รึยังล่ะ? " " ถ้ายัง..ฉันช่วยได้นะ" " แน่นอนว่ามีใบอนุญาตถูกต้องตามกฎหมาย " แน่นอนว่าเขามีครบหมดตั้งแต่ใบขับขี่ยานพาหนะ ยันบัตรไกด์ท่องเที่ยว " ถึงมันจะหนาวก็เถอะ แต่ฉันมั่นใจว่าที่นี่จะมีสิ่งที่นายชอบอยู่เยอะ " เพราะทิวทัศน์ของท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดาวในทุ่งหิมะ มักทำให้ภาพของคนที่เคยชวนเขาดูดาวนั้นแวบเข้ามาเสมอ

... ใจนั้นสั่นระรัวขึ้นมาเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเพราะตกใจที่ดูเปลี่ยนไป หรือเพราะรอยยิ้มนั้นกันแน่ ตาพร่า? แต่จะให้ชักมือกลับมาขยี้ตาก็ไม่ได้ ยังอยากจับต่อไป "ไม่รู้ครับ ˶ᵔ ᵕ ᵔ˶" เขายิ้มตอบกลับไป ... "ผมกะว่าจะไปหาไกด์คอยช่วยครับ" "พอดีแพลนที่เตรียมมานั่นใช้ไม่ได้ตอนหน้าหนาวน่ะครับ" จะเตรียมใหม่ก็ไม่ทัน ไหนจะสอนเด็ก ไหนจะต้องเที่ยว แค่วางแผนกับที่ใหม่ก็ใช้เวลาไปครึ่งหลายวันแล้ว ...

ปลายนิ้วเย็นเฉียบที่ดูอุ่นขึ้นมาแล้วนิดหน่อยด้วยไวน์ร้อน ดูจะอุ่นขึ้นอีกนิดเมื่อสัมผัสจากถึงมือหนานุ่มนั้นสัมผัสอยู่ แม้ว่าจะอยากหลุดหัวเราะกับคำกล่าวเหล่านั้นไปบ้างก็ตาม เพราะเขาค่อนข้างมั่นใจว่ามาที่นี่เขาได้พักค่อนข้างเต็มที่ เว้นแต่เรื่องที่ดูหนังดึกจนทำให้ตาคล้ำมาทุกวันนี้... " เอาสิ " เขาพยักหน้าตอบรับอย่างไม่คิดมากนัก " จะชวนฉันไปไหนล่ะ " เขาเอ่ยขณะสบตาคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มที่มุมปากนั้นถูกยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย ดูจะเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยแสดงเมื่อครั้งอยู่ในเพอลิแกนเอาเสียเลย

เซไฟรัสรับแก้วไวน์ร้อนอุ่นมือมาจิบอีกครั้ง ความร้อนผ่าวและกลิ่นหอมของเครื่องเทศช่วยบรรเทาความหนาวเย็นที่เกาะกุมอยู่ได้เป็นอย่างดี เขารู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จนค่อย ๆ ปลดกระดุมและถอดเสื้อโค้ทตัวหนาที่สวมทับไว้ถึงสามชั้นออก พับวางไว้บนเก้าอี้ตัวข้าง ๆ อย่างเป็นระเบียบ เหลือเพียงเสื้อคอเต่าสีนวล และถุงมือที่ยังคงสวมใส่อยู่ "ได้หมดแล้ว..?" "อ อ๋า โล่งใจไปที" สีหน้างุนงงฉายชัดอยู่ครู่หนึ่ง แต่เขาก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ เพียงตอบรับด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด | "ครับ ดีมากเลยครับ สนุกมากจริง ๆ " "เด็ก ๆ ที่นั่นก็น่ารัก ผู้คนก็นิสัยดี... ผมมีความสุขมากตลอดการเดินทางเลยล่ะครับ" ภาพความทรงจำที่เพลิดเพลินผุดขึ้นมาในหัว จนอยากแบ่งปันความรู้สึกดี ๆ เหล่านั้นให้อีกฝ่ายได้รับรู้บ้าง ...ก่อนจากกันก็ทำงานหนัก นี่ขนาดย้ายถิ่นฐานยังทำงานหนักอีกเหรอ หรือที่นี่จะมีโจจ้ากัน- ย้ายจากสาขาเพอลิแกนมาที่นี่เรอะ? แต่ตั้งแต่เหยียบอลาสก้มายังไม่เจอสักร้าน ... งั้นเราต้องช่วยให้ผ่อนคลายสินะ .. "ผมก็อยากให้คุณได้ลองไปด้วยกันนะครับ... พักสายตาจากการทำงานหนัก ๆ บ้าง" เขาเอื้อมมือออกไปช้า ๆ แล้วจับลงบนมือของเลฟอย่างแผ่วเบา เป็นการเชื้อเชิญอย่างตรงไปตรงมา "อย่างน้อยก็ที่นี่... คุณพอจะมีเวลาว่างไหมครับ ? " เอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและมีความหวัง ราวกับรอคอยคำตอบรับที่ไม่รู้จะตกลงหรือไม่ ไม่รู้ว่าอีกคนอาศัยมานานแค่ไหน เที่ยวมาทั่วหรือยัง ... แต่ชวน ๆ ไปก่อนก็ไม่เสียหาย